จุดเริ่มต้นการ "อยากเขียน"
                                             จุดเริ่มของการ "อยากเขียน"
สวัสดีเรา Sirilucky วันนี้เราอยากจะมาแบ่งปันประสบการณ์ ความคิดความรู้สึกของเรา กับ         จุดเริ่มต้น ของการอยากเขียนนี้ .....

         เช้ายามสายวันนี้ เราก็นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ รอทำงานปกติ หาอะไรทำ ดูข่าว ดูหุ้น ต่างๆ จิปาถะของเราไป แต่แล้วเราก็ไปสะดุดกับข่าวที่มีคนคิดสั้น,ทำร้ายตัวเอง เพราะเจอปัญหาต่างๆ และยังวัยรุ่นอยู่แท้ๆ  เรารู้สึกเสียดายชีวิต และนั่นฉุกคิดให้เรามองย้อนถึงตัวเองว่านี่ตอนนี้ฉันมีคุณค่าอะไรบ้างนะ .... แล้วฉันก็นึกออกว่าหลายครั้งแล้วที่ฉันได้มีโอกาสช่วยเพื่อน รุ่นน้องที่กำลังจะทำร้ายตัวเอง หลายครั้ง เรื่องด้วยที่ฉันมีความสนใจในศาสตร์ของจิตวิทยาฉันจึงตัดสินใจเลือกเรียนวิชาโท จิตวิทยา ในชีวิตมหาวิทยาลัย เพื่อที่ฉันจะได้ดูแลความคิด ความรู้สึกตัวเองได้ (เพราะฉันก็พอมีปัญหากับตัวเองอยู่ แต่เชื่อเถอะ พวกคุณก็มีเหมือนกันนั่นแหละ) เราจึงได้มีโอกาสใช้วิชาที่เราเรียนมาช่วยเหลือเพื่อนที่มีปัญหากับชีวิตในบางชั่วขณะของชีวิตพวกเขา และเราเลือกที่จะรับฟัง พร้อม ให้คำแนะนำ ถ้าเขาต้องการ ทุกคนคงมีอดีต เราก็มีเช่นกัน บางเรื่องราวที่ทำร้ายจิตใจเรา
เรื่องราว บทเรียน มากมาย ที่พบเจอในชีวิต
สิ่งสำคัญของเรื่องราวทั้งหลาย คือวิธีที่เราจะจัดการกับเรื่องราวเหล่านั้น
สิ่งที่สำคัญจริงๆแล้วมันอยู่ที่ว่าเราจะจัดการกับเรื่องราวร้อยพันที่เข้ามาถาโถมใส่เราอย่างไรต่างหากละ คุณคิดเช่นนั้นไหม ? วิธีการจัดการเรื่องราวทั้งหลายของคุณนั่นแหละมันคืิอวิธีที่คุณจะโชว์ความเป็นคุณออกมา ว่าคุณจะมีลักษณะ นิสัย อย่างไร
      
       ย้อนกลับมาที่ "เรา" พอเราได้เห็นข่าวเหล่านั้น บวกกับสถิติของคนที่เป็นโรคซึมเศร้าที่มีมากกว่า 53 ล้านคน มันทำให้เรารู้สึกว่านี่อาจจะเป็นอีก 1 วิธีนะ ที่จะทำให้เรารู้สึกมีคุณค่าขึ้นได้ เพราะเราสามารถที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ให้เขาพ้นทุกข์ในบางเรื่องได้เช่นกัน คุณๆ ทั้งหลาย น่าจะรับรู้ดีว่าช่วงเวลาที่เราเศร้า เสียใจ มันช่าง ทรมานและโลกนั้นมืดมนเพียงใด จะดีกว่าไหมล่ะ ถ้าเราทำให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้น สดใสขึ้น และไม่ต้องทุกข์อีกได้ ตอนนี้มันเป็นนิสัยเราไปเเล้วล่ะที่เราไม่ชอบเห็นใครนั่งเหงาคนเดียว เราไม่ชอบเห็นใครเศร้า ร้องไห้ มันบีบหัวใจนะ และเรารับรู้อย่างดีเลยล่ะว่า ณ ขณะช่วงเวลานั้นมันเศร้าโศกเพียงใด การนั่งคนเดียวของคนๆนึงไม่ได้แปลว่าเขาชอบอยู่คนเดียวหรอก มนุษย์เป็นสัตว์สังคมโดยกำเนิด บางคนแค่ยังไม่ได้เรียนรู้วิธีที่จะเปิดรับผู้อื่น หรือยังมีความกล้าไม่มากพอก็เท่านั้น เรารับรู้ช่วงเวลาของการโดดเดี่ยวเป็นอย่างดีเลยล่ะ แล้วไว้โอกาสข้างหน้าเราจะมาเขียนให้ทุกคนได้อ่านกันว่าเราเจออะไรมาบ้าง เรื่องราวของความโดดเดี่ยวเป็นอย่างไร  และในวันนี้ ก็นี่แหละเราขอบอกถึง จุดเริ่มต้นของเราที่กล้าที่จะเขียน เพราะปกติแล้วเราไม่กล้าทำอะไรแบบนี้เลย เรารู้สึกว่ามีคนที่เขาเขียนดีอยู่แล้ว เราอ่านก็พอ เราเก็บความคิดของเราไว้ไม่ได้แชร์ไปให้ใคร จนบางทีมันอาจจะดูเห็นแก่ตัวเกินไปนะ พอเรามองตัวเองเเล้วเราจึงตัดสินใจที่จะเริ่มค้นหาข้อมูล การเป็นนักเขียน สถานที่ที่เราจะแชร์เร่ื่องราวต่างๆได้ และนี่แหละคุณ ภายในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง เราก็สมัครบัญชีแล้วก็เขียนเรื่องนี้ขึ้น ขอบคุณเรื่องราวต่างๆและความกล้าที่จะลงมือทำในโอกาสนี้ของเรา ฝากทุกคนติชมและติดตามผลงานของ Sirilucky ด้วยนะ
จงมีความกล้าที่จะทำ  แล้วคุณจะได้พิสูจน์ว่ามันคุ้มค่าหรือไม่

แล้วจุดเริ่มต้นของพวกคุณล่ะเป็นอย่างไร มาแบ่งปันให้เราได้รับรู้หน่อยสิ....
SHARE
Written in this book
M E
Writer
Sirilucky
writer
I'm a kid who want to write or share my thought and my story that useful to make people feel good and funny

Comments

upupandaway
7 months ago
รออ่านเรื่องถัดไปนะคะ ;)
Reply
Sirilucky
7 months ago
ขอบพระคุณมากน้าาา ^_^
Sirilucky
7 months ago
เป็นความคิดเห็นที่มีความหมายกับเรามากเลย

upupandaway
7 months ago
😉 ยินดีจ้า