บันทึกการเดินทางของวินเทอร์
เคยมั้ย กับการเดินทางที่คิดว่าจะต้องเป็นแบบที่เราคาดหวังไว้
แต่กลับพลิกเป็นอีกแบบ

ฉันประสบเคราะห์แบบเบาๆ
กับการโดนสัตว์มีพิษกัดที่เท้าช่วง 30-31 มกราคม
โดยที่ไม่รู้เลยว่า โดนอะไร
รู้แค่น่าจะเป็นยุงกัดในช่วงแรกๆ

อาการคันมาก และเกาตลอดคืน
เพราะเคยแพ้พวกยุง
จนช้ำเป็นจ้ำรอบๆรอยกัด น้ำเหลืองแตก
และเป็นรอยดำนานกว่าจะหาย

ด้วยความไม่ใส่ใจ ไม่เจ็บปวดใดๆนั้น

วันที่ 1 กุมภา ฉันต้องเดินทางไปสุววรณภูมิ เพื่อไปต่อเครื่อง
เดินทางต่อไป โซล เกาหลี
วันนั้นก็เริ่มบวมขึ้น เป็นเนื้อแข็งๆ
ก็คงคิดว่าต้องแพ้อะไรสักอย่าง
จึงซื้อยาแก้แพ้ และยาทามาจัดการตัวเอง
บวกกับกินไทลินอลแก้ปวดกันไว้ก่อน

เดินทางประมาณห้าชั่วโมงได้ จะถึงช่วงเช้าของอีกวัน
ระหว่างทาง ถอดรองเท้าพักเท้าขวาไว้ตลอด
พอถึงสนามบินปุ๊บ...
ใส่รองเท้าไม่ได้แล้ว บวมมากกว่าเดิมอีก

พี่ๆไกด์บัสอื่น ก็เห็นเราเดินไม่ค่อยไหว
ก็เข้ามาถามไถ่อาการ เอายาแก้อักเสบให้กิน

ทีท่าว่าไม่ยุบ และบวมตลอด จึงคิดว่า
เราต้องเที่ยวตามโปรแกรมวันแรกให้จบก่อน
เพื่อไม่ให้วุ่นวาย กระทบกับคนอื่นๆ
แล้วพอเข้าที่พัก จึงเดินทางไปโรงพยาบาล

โชคดี ที่มีไกด์และล่ามไปด้วยสองคน
แม่ก็ไปด้วยกัน

เท้าบวมมาก ด้วยความที่เราไม่เห็นว่าเป็นสัตว์อะไรกัด
หมอเองก็ต้องรักษาตามอาการ
ฉีดยาไปสองเข็ม จำพวกฆ่าเชื้อ และลดปวดลดบวม
กับยากินอีกสี่วัน

ระหว่างที่เดินทาง เที่ยวตลอดหกวัน
ทุกคนต่างถามถึงอาการว่าเป็นยังไงบ้าง
ทุกคนน่ารักมาก
เท้าฉัน ก็ยังคงบวมอยู่ เพียงแต่ไม่บวมมากขึ้น
ฉันเดินตลอดหกวันที่ไปเที่ยว
ในขณะที่เพื่อนบอกว่า ถ้าเป็นตัวเอง คงไม่ไหวแล้ว

ถามถึงความเจ็บปวด ซึ่งมันไม่ได้เลวร้ายมาก
เพราะอากาศที่หนาวติดลบนิดหน่อย
กับไม่เกินห้าองศา ทำให้ฉันเดินกะเผลกตลอดทั้งวัน
ได้โดยไม่เจ็บปวดอะไรมากมาย

แต่เมื่ออาบน้ำและโดนน้ำอุ่น
รอยแผลนั้นก็ม่วงช้ำขึ้นมา
เห็นได้ชัด จากการทำปฏิกิริยา กับความร้อน

ฉันเอารองเท้าไปเปลี่ยนอีกสองคู่
เป็นบูทยาว และรองเท้าบุขนแบบกันลื่น
เอาจริงๆ ฉันไม่ได้ใส่เลย นอกจากรองเท้าผ้าใบแค่คู่เดียว
และต้องเหยียบส้นอีกต่างหาก

รู้สึกเฟลและเสียใจพอสมควร
ที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นตลอดการเดินทาง
แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้ว
เราก็ต้องแก้ไขเฉพาะหน้าและดูแลตัวเองรักษาตามอาการไปก่อน

จนถึงวันก่อนกลับ เท้าค่อนข้างยุบไปบ้าง
เลยตัดสินใจ คว้ารองเท้าบูทยาวมาใส่ เพื่อถ่ายรูปบริเวณที่พัก
มันแน่นมากจริงๆ แต่ก็พอไหว

อย่างน้อย ก็ยังพอมีรูปรองเท้าบูทนิดนึง
กับความอดทนในครั้งนี้

ขอบคุณร่างกายตัวเองไปอีกนาน

หลังจากเดินทางท่องเที่ยว ช็อปปิ้ง ซื้อของ ถ่ายรูปจนหนำใจ
ในวันสุดท้ายที่ต้องกลับ ก็มีปัญหาที่สนามบิน
เพราะซื้อของดิวตี้ฟรี แล้วต้องไปรับที่สนามบิน
และต้องวิ่งตามหาเกทที่ต้องไปรับของคือ 29
ส่วนเกทขึ้นเครื่องฉัน คือ 24

บอร์ดดิ้ง 05.20 แต่กว่าเราจะวิ่งไปรับของและวิ่งขึ้นเครื่อง
คือสองคนสุดท้ายกับเพื่อนของสายการบิน
ทำให้กว่าเครื่องจะออกก็ หกโมงเกือบครึ่ง
เป็นการเท้าบวม และต้องวิ่งไปขึ้นเครื่องแบบเอาเป็นเอาตายมาก

โชคดีที่ไปเที่ยวแบบเหมาลำไปของทริปนี้
ยังไงเค้าต้องไม่ทิ้งเราใช่มั้ยยยยย ว่าไป..

แอบเหนื่อยมาก
ขึ้นเครื่องปุ๊บ เหมือนร่างกายรู้ว่ากลับบ้าน
ร่างรวนทันที เจ็บคอแบบที่กลืนข้าวไม่ได้
ปวดหัวมาก ต้องกินยานอน
อาหารมา ก็กินไม่ลง

ทุกอย่างแย่ไปหมด จนกลับถึงสุวรรณภูมิ
ต้องไปหาหมอ ก่อนที่จะรอต่อเครื่องกลับภูเก็ต
เจอหมอน่ารัก พูดจาดีมาก
ฉันทั้งป่วยเจ็บคอ และเท้าบวม

จนสุดท้าย หมอเซ็นให้นั่งวีลแชร์ ขึ้นและลงเครื่อง
นี่คือประสบการณ์ใหม่ กับการนั่งวีลแชร์ขึ้นเครื่อง
เขินก็เขิน อายก็อาย แต่ก็..ต้องลองดู
ได้นั่งบัสเหมือนเป็นตู้คอนเทนเนอร์ใหญ่ๆ
แล้วยกขึ้นทางประตูเครื่องบิน

ตื่นเต้นมาก รู้สึกพิการและยังต้องนั่งวีลแชร์นานๆ
เริ่มเข้าใจความรู้สึกคนป่วยลักษณะแบบนี้เลยนะ

กลับถึงภูเก็ต ในคืนวันที่ 6 กุมภา

พอจะได้พักหนึ่งวัน เก็บของไม่ทันเสร็จดีเท่าไหร่ในค่ำคืนนั้น
วันต่อมา ช่วงเที่ยง ก็เข้าไปหาหมอ เรื่องเท้าบวม เอายามากิน

บ่ายๆ ก็กินข้าว กินยา นอนพักสักประมาณสองสามชั่วโมงเท่านั้น
ลุกขึ้นมา อาเจียนออกหมดท้อง ปวดท้องหนักมาก ไข้ขึ้น
ต้องรีบไปโรงพยาบาล แอดมิดทันที
จากอาหารเป็นพิษ

เข้าโรงพยาบาล ตั้งแต่วันที่ 7 กุมภา กว่าจะได้ออกมาก็วันอาทิตย์ที่ 10
นอนไปสามคืน บวกกับรักษาเท้าบวมร่วมด้วย
ให้ยาทางเส้นเลือด ซึ่งมันตอบสนองกับยาฆ่าเชื้อ
และบวกกับนอนยกขาสูงมาสามวัน อาการเลยดีขึ้น

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ก็เริ่มบวมอีก
แต่ฉันก็ต้องเคลียร์ข้าวของและซักผ้า ดูแลหมา
สุดท้ายบวมมาก ไปหาหมออีกในวันจันทร์

หลังจากนี้ ก็ต้องนอนเป็นผัก ยกขาสูง 7-10 วันเป็นอย่างน้อย
เพราะจากการแพ้พิษ ตอนนี้กลายเป็น เท้าอักเสบและติดเชื้อ
บวมถึงข้อเท้า

มันเป็นการเดินทางที่เหนื่อยมาก
และออนทัวร์แต่กับโรงพยาบาล
ไม่เคยซ้ำซ้อนมากขนาดนี้

ฉันถึงต้องมานั่งพิมพ์เรื่องนี้เก็บไว้ว่า
ฉันประสบกับเหตุการณ์ต่างๆอย่างรวดเร็วติดๆกัน
โดยที่ฉันไม่อยากคิดว่า จะมาถึงขนาดนี้เลย


ใครไปเที่ยว พักผ่อนที่ไหน ก็ขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ
รักษาสุขภาพกันด้วย ^^
SHARE
Writer
FridayWinter
Dreamer Story
ผู้หญิงธรรมดา มาจากดาวศุกร์

Comments