ไม่อยากเป็น “เพื่อน” และไม่อยากเป็น “แฟน” ไม่รู้เราเป็นอะไร?
บางครั้ง การรู้จักใครสักคน ก็ไม่มี “สถานะ” 
บางที เราอาจสบายใจ กับการเป็นแค่ “อากาศ”
ที่อยู่รอบๆตัวของใครบางคน 

ไม่รู้สึก..
มองไม่เห็น..
สัมผัสไม่ได้..
แต่ยังมี..


ฉัน
กลัวความผูกพัน
และต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไป 
ฉันจึงไม่กล้าที่จะลึกซึ้งกับใคร..



ไม่ใช่ไม่อยากมีแฟน 
ไม่ใช่ไม่อยากมีเพื่อน 

หลายครั้งที่มีคนเข้ามาในชีวิต 
ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
จากตื่นสายก็รีบตื่นเช้า 
จากนอนเร็ว ก็เข้านอนช้า
กินของชอบ ก็นึกถึงเขาก่อน
จะแต่งชุดไหน ก็ถามกระจกว่าดูดีหรือยัง 
จะทำอะไรก็นึกถึงเขาเสมอ

ฉันเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง..
เมื่อความสัมพันธ์มาถึงจุดนี้ทีไร 
ฉันก็จะถีบตัวเองออกมา หยุดนิ่งๆ
หรือเดินจากไปแบบเงียบๆ

หลายคนที่ผ่านเข้ามา และได้รู้จักฉัน
อาจนึกว่า ฉันแปลก ..

แปลก แปลว่า แตกต่าง
แปลก แปลว่า ไม่เหมือน
แปลก แปลว่า ฉัน 
ฉันที่แตกต่าง และไม่เหมือนคนทั่วไป 
ถ้า แปลกในความหมาย แบบนี้
ฉันก็อาจจะแปลกก็ได้ ฉันไม่แน่ใจ
ฉันคิดว่า ฉันปกติดี 

ไม่ต้องเป็นเพื่อน ไม่ต้องเป็นแฟน
จะเป็นอะไรก็ได้ ..สถานะไหนก็แล้วแต่ 
โดยมาก ฉันมักจะอ่อนไหว และถูกชักใยได้ง่ายๆ
ถูกวางเงื่อนไขให้คิดถึง
ถูกทำให้ สับสน เบื่อการสับราง 
และอื่นๆอีกหลายรูปแบบ ที่หลายๆคน
คิดว่า ความสัมพันธ์มันคือ เกม หรือ การเอาชนะ


ฉันไม่เรียกวิธีการ หรือความคิดแบบนี้ว่า 
“ความรัก” 



รักจะทำให้ เรากลายเป็นคนที่ดีขึ้น 
ชอบตัวเองในแบบที่เป็นตัวเอง ตอนอยู่กับเขา
ไม่ใช่การเป็นคนอื่น เพื่อให้เขาพอใจ ..

ซึ่ง..เรายังไม่เจอ คนแบบนั้น
คนที่ทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น
ไม่อยากเป็นเพื่อน ไม่อยากเป็นแฟน
แต่ก็ไม่อยากให้เขาหายไป ไม่รู้เราเป็นอะไรกัน 


SHARE

Comments