ความทรงจำที่จับต้องได้ แต่เลือนหายไปเพราะแรงหมุนของกาลเวลา
เป็นไม่กี่ครั้งที่ผมเดินไปล้างฟิล์มริมคลองแสนแสบแถวสะพานหัวช้าง
เจ้าของดูจริงจังและขึงขังกับการทำงานไปสักนิด แต่ก็สร้างคาเรกเตอร์ของร้านได้ดี
พนักงานก็ยิ้มแย้มตามกำลัง ผมเพลิดเพลินไปกับพ่อหนุ่มผมยาวที่นั่งยิ้มรับฟิล์มจากมือของผม

และทุกครั้งที่มาที่นี่ จะพบกลุ่มคนรัก "การถ่าย"ภาพฟิล์มหลากหลายคุณภาพ
ผมเองก็เป็นมือสมัครเล่นเสมอสำหรับการถ่ายภาพฟิล์ม 
หลายคนถ่ายภาพเป็นงานอดิเรก บางคนถ่ายภาพเพื่อส่งประกวด
มือสมัครเล่นอย่างผมถ่ายเพื่อบันทึกความทรงจำ

โลกที่หมุนเร็วจนบางครั้งอนาคตวิ่งวนกลับมาบรรทบกับอดีตอีกครั้ง
คนเหมือนที่คนรุ่นใหม่ๆหลายๆคนเริ่มกลับมาให้ความสนใจกล้องและการถ่ายภาพฟิล์ม
(พูดเหมือนเราแก่เหลือเกินน่ะ) คงเป็นเพียงมนต์สเน่ห์ของยุคอนาล็อก
ที่เราต้องเลือกเวลาที่จะบันทึกความรู้สึกที่มีเพียงครั้งเดียวผ่านเลนส์นั้น
หรือไม่ก็ตัดสินใจปล่อยให้ช่วงเวลาที่เกิดขึ้นได้เพียงครั้งเดียวนั้นหายไป
ภาพจะถูกจับด้วยแผ่นฟิล์มบางๆ ที่โชยกลิ่นเวลาเรายกขึ้นส่องผ่านช่องมอง

พอเราส่งม้วนฟิล์มนั้นเข้าร้านล้าง สมัยนี้มันมีล้างสแกนน่ะ คุณรู้จักไหม? 
เราไม่ต้องล้างอัดมาเป็นรูปแผ่นๆและเรียงใส่สมุดภาพเหมือนแต่ก่อนแล้ว
เราจะได้ไฟล์ดิจิทัลผ่าน Google drive ที่อีเมลล์ของเรา สบายไปอีก
แค่ส่งฟิล์ม โอนเงินผ่านมือถือ เขียนอีเมลล์ เดี๋ยวเขาจะส่งไปให้
 เรื่องง่ายๆแบบนี้คุณก็ได้ภาพสีฟิลเตอร์อนาล็อกไปชื่นชมฝีมือของตัวเองแล้ว

คงเป็นเรื่องของเครื่องไม้เครื่องมือและความทันสมัยที่ทำอะไรมันง่ายไปหมด
ไม่ต้องไปยุ่งยากกับความแมนนวลของยุคเก่าๆ
นี่คงเป็นเรื่องที่โลกอนาคตที่วิ่งหมุนวนอย่างรวดเร็วนั้นพามาด้วย
แต่ก็คงมีบางสิ่งบางอย่างหล่นหายไปด้วยเช่นกัน

กล่องกระดาษที่บรรจุแผ่นฟิล์มนับร้อยแผ่นหลังจากการล้างกองมากมายอยู่หน้าร้าน
ระยะเวลาที่เขียนไว้บนกล่องไม่เกินสองเดือนที่ผ่านพ้นไป หลังจากหลายคนได้ไฟล์ไปแล้ว
เขาอาจจะลืมไปว่าการล้างรูปฟิลม์นั้นเป็นเรื่องราวของยุคอนาล็อกอยู่หน่อยๆ
ที่ความทรงจำในภาพถ่ายนั้น จะกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้จริงๆได้ด้วย
กลิ่นฟิล์มที่โชยมาจากกล่องใส่แผ่นฟิล์มที่ล้างแล้วเหมือนตอนที่ยกกล้องขึ้นถ่าย
แต่หากหมักหมมและกองพะเนินอยู่หน้าร้านล้างฟิล์มริมคลองแสนแสบนั้นอย่างไม่มีใครสนใจ

ระหว่างค้นหาแผ่นฟิล์มของตัวเองอยู่นั้น ก็กลับคิดขึ้นได้ว่า
และมันจะต่างอะไรจากการถ่ายภาพดิจิทัลกันนะ 
ถ้าทุกคนไม่มาหยิบเก็บแผ่นบันทึกช่วงเวลาที่จับต้องได้ไปเก็บไว้
สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ไฟล์ภาพไปถ่ายรูปดิจิทัลเลยเหมือนกันนี่นา
พลันสงสัยว่าถ้าไม่มีใครมาเอาแล้วเขาจะเก็บไว้ที่ไหน
สิ่งที่เจ้าของร้านตอบมา พาเราเวทนาแผ่นฟิล์มของความทรงจำที่ถูกกองทิ้งไว้เหล่านั้น
"2 เดือน" สองเดือนเท่านั้นที่ความทรงจำที่คุณจับต้องได้ของคุณจะหายไปตลอดกาล
เหลือแค่เพียงไฟล์ภาพดิจทัลที่คุณต้องดูผ่านจอ ไม่ได้ยกขึ้นดูผ่านแสงบนท้องฟ้าอีกแล้ว

โลกที่หมุนเร็วนั้น อาจนำพาบางสิ่งบางอย่างกลับมา
แต่ก็สลัดทิ้งบางสิ่งบางอย่างหายไปด้วยเช่นกัน
ลาก่อนนะเจ้าแผ่นฟิล์ม ทุกคนไม่ได้ทิ้งเธอไปหรอก
แต่ไม่มีใครจำเธอได้ตั้งแต่แรกแล้ว

SHARE
Written in this book
Magical Life Moment
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิต แต่ดำเนินเหมือนพลอตหนังสักเรื่อง รู้สึกเหมือนได้ฟังเพลงดีๆ
Writer
MissingsMoving
ฝันของกวีไร้ความฝัน
นักเขียนความรู้สึก แต่น่าเศร้าที่ส่วนมากเป็นเรื่องราวของความรัก //ความคิดถึงกำลังเคลื่อนไหว

Comments

Dorkystory
2 months ago
ผมก็หนึ่งคนที่ใช้งานกล้องฟิล์ม​ อ่านแล้วเห็นภาพ​ และ​ชอบที่คุณเขียนครับ​ ;)​
Reply
MissingsMoving
2 months ago
💚 ขอบคุณครับ
jpkxfilm
2 months ago
ขอให้มีความสุขกับการถ่ายฟิลม์นะคะ :)
Reply
MissingsMoving
2 months ago
มีความสุขทุกครั้งที่ได้กลิ่นฟิล์ม
loongchat
2 months ago
ไว้เอาภาพฟิล์มมาแบ่งกันชมบ้างดีไหม ฟิล์มสไลด์ที่ยังไม่ได้ถ่ายผมก็ยังมีเก็บอยู่ในตู้เลยนะ
Reply
MissingsMoving
2 months ago
แย่าลืมเลือนแผ่นฟิล์มเวลาล้างนะ
MissingsMoving
2 months ago
ขอดูภาพถ่ายของคุณสักภาพ :)
apfbia
2 months ago
หวังว่าจะได้เห็นภาพจากกล้องฟิล์มของคุณสักภาพนะคะ :-)
Reply
MissingsMoving
2 months ago
ยินดีที่ได้เก็บความทรงจำของเรามาให้คุณได้รู้จัก