[Yujin x hyewon ]         Forever mate
14 กุมภาพันธ์ สุขสันต์วันวาเลนไทน์         


คัง ฮเยวอน 
นั่งมองดอกกุหลาบในมือเธอนี้มาสักพักแล้ว ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ 
จะให้ดีมั้ยนะ?


ถอนหายใจเฮือกใหญ่ 
พร้อมเก็บดอกกุหลาบไว้ใต้โต๊ะเหมือนเดิม 




เปลี่ยนมานั่งเท้าคางมองผ่านหน้าต่างไปยังลานด้านล่าง
 คนตัวสูงชะลูดสมกับเป็นนักกีฬากำลังวุ่นอยู่กับการหอบดอกไม้และชอคโกแลตเดินเข้ามาในอาคาร
 
อันยูจิน


เนื้อหอมเชียวนะ
ดอกไม้ของเธอน่ะ คงไม่ต้องให้แล้วล่ะมั้ง



สักพักคนที่เธอกำลังคิดถึง 
ก็ใช้ไหล่ดันประตูห้องเรียนเข้ามา 
เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ที่เธอได้ยินเป็นประจำ กำลังตะโกนเรียกชื่อเธอ

เรียกดังขนาดนี้ กะให้ได้ยินทั้งโรงเรียนรึไง

"นี่ กวังซุน ไม่คิดจะช่วยหน่อยรึไง"
ใบหน้าบูดบึ้งโผล่มาจากช่อดอกไม้อันใหญ่

"ของมึง ก็ถือเองสิ" 
ฮอตนักหรอ ฮึ งั้นก็ถือเองไปเลย!
"วุ้! เดะมึงก็กินชอคโกแลตกูอยู่ดีป่ะ"
เสียงบ่นงุบงิบจากคนตัวโต อีกฝ่ายทิ้งสะโพกลงบนเก้าอี้ข้างๆเธอ

"นี่ รุ่นน้องน่ะ อยากให้ดอกไม้มึงจะแย่ ไม่ลงไปด้านล่างหน่อยหรอ?" 
เอียงคอถามอย่างสงสัย คนอะไรดูอยากรู้อยากเห็นขนาดนั้น 
น่ารักจัง เหมือนน้องหมาเลยแฮะ

"หยิ่งนะมึงอ่ะ"จ่ะๆ แม่คนเฟรนลี่
"ไม่อ่ะ เดี๋ยวรอกินของมึงก็พอ ขี้เกียจแบก"

ปีที่แล้วโดนไอ้คนข้างๆนี่แบกไปลานกิจกรรม เธอได้รับดอกไม้จนถือไม่ไหว ส่วนตัวเธอไม่ชอบความวุ่นวาย
ปีนี้ ก็เลยขออยู่เงียบๆดีกว่า 
ปล่อยให้คนตัวโตลงไปเช็คเรทติ้งตัวเองคนเดียว



"หือ นั่นไรอ่ะ"
ดวงตากลมโตนั่นเหลือบเห็นก้านดอกกุหลาบที่โผล่ ออกมาจากใต้โต๊ะของเธอ
กะจะแอบวางใว้ให้ใต้โต๊ะอีกฝ่ายเงียบๆ ดันมาเห็นซะงั้น
"ห้ะ เอ่อ อ๋ออ ดอกกุหลาบไง ถามห่าไรมึงเนี่ย!"
แกล้งทำเป็นฉุนเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขิน
ก็อีกฝ่ายไม่ได้แค่ถามอย่างเดียว แถมยังชะโงกมาดูใต้โต๊ะ รีบดันหัวอีกฝ่ายออก ไอบ้าท่าล่อแหลมมาก 
"ของมึงอ่อ ซื้อมาให้ใคร"
ขี้เสือกจริงๆ ไอหน้าหมา
"หูย มีการ์ดด้วย ไหนๆขออ่าน"
อืม ตามสบายเลยจ้า ห้ามได้ที่ไหน 
ซนจริงๆสมกับเป็นลูกหมา
"แฮปปี้วาเลนไทน์ เขียนแค่นี้อ่ะนะ คนที่มึงจะให้ประทับตายแหละ"
 ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรให้อ่ะ
"กูไม่ใช่คนโรแมนติกมั้ยล่ะ"


"แล้วมึงอยากให้เค้าเขียนอะไรอ่ะถ้ามีคนเอาการ์ดพร้อมดอกกุหลาบมาให้มึง"

"อืม วันวาเลนไทน์ ดอกกุหลาบ ก็ต้องสารภาพรักป้ะวะ อยากอ่านไรเลี่ยนๆ"


"มึง" 
"หือ ว่า"

มึงว่า ถ้าเราเป็นแฟนกัน มันจะเป็นยังไง

"ไม่รู้ดิ ก็คงต้องเป็นแฟนกันก่อนมั้ง"
ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีสิิ


"มึงถามไรวะเนี่ย ทำอย่างกับจะสารภาพรักกับกู"
 ก็เออน่ะสิไอหมาหน้าโง่



" แล้วมึงจะให้เค้าตอนไหน" 
หันมาถามเธอ ดวงตาแป๋วจ้องมาทางเธออย่สงสัยใคร่รู้

"ตอนนี้" 
เอาล่ะ เธอตัดสินใจแล้ว
"กูชอบมึงจิน" 
เธอ..พูดมันออกไปแล้ว
"......." 
เงียบทำห่าไร




"ไม่พูดไรหน่อยหรอ" 
ทนเห็นหน้าเหวอๆของอีกฝ่ายได้ไม่นาน เลยต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

"คือ จริงๆกูก็ชอบมึงนะ" 
 ในที่สุดคนที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นมา

หัวใจของเธอตอนนี้เต้นแรงมากซะกลัวว่าจะหลุดออกมาจากอก เธอมีความหวังใช่ไหม จะมีโอกาสที่เป็นมากกว่านี้ไหม

"แต่ขอโทษนะ" 
ขอโทษทำไม มึงก็ชอบกูไม่ใช่หรอ

"กูคงเป็นแฟนกับมึงไม่ได้"
?? อะไรของมึงอันยูจิน
ตอนนี้เธอมึนงง สับสนไปหมดแล้วนะ


"ก็กูชอบมึง มึงก็ชอบกูไม่ใช่หรอแล้วทำไมเราจะคบกันไม่ได้ ถ้า ถ้าเราลองคุยกันล่ะ"
มือสั่นปากสั่น ตอนนี้ใจเธอหวิวมากๆ


"กูชอบมึง"
"แต่กูไม่ได้รู้สึกกับมึงมากขนาดนั้น"
ขนาดนี้แล้วก็เอาปืนมายิงกูดิ


"ที่สำคัญกูคบกับมินแล้วนะ"
....... 
นี่มึงเลือกเขาแล้วหรอ 
เหมือนได้ยินเสียงเป๊าะ!
 มาจากหัวใจของเธอ เจ็บจนชาเป็นแบบนี้นี่เอง 



"กูไม่อยากให้มิตรภาพเราพังลงนะ"

"เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้วเนอะ"


เพื่อนพ่อมึงสิ ใครอยากเป็นเพื่อนกับมึง


ไอ้หน้าหมา


วาเลนไทน์นี้ เธออกหักว่ะ 
จากนี้ไปก็คงเกลียดวาเลนไทน์ไปอีกหลายปี


SHARE
Written in this book
yujin hyewon
os ยุจคัง วาเลนไทน์
Writer
Methi_
Biker Viewer
เป็นเพื่อนกันแหละ จะได้คบกันนานๆ

Comments

Merkin_sone
4 months ago
โถถถถถ สงสารจังเลยลูก อุตส่าห์บอกชอบไป เขาเป็นแฟนคนอื่นเฉยเลย
Reply