เกมที่เลิกไม่ได้
ต่อให้คุณรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม จริงๆตอนนี้น่ะคุณอยู่ในเกมมาโดยตลอด ตั้งแต่ที่คุณลืมตาและมีลมหายใจบนโลกใบนี้ ถึงคุณจะจำความได้บ้างไม่ได้บ้าง หรือไม่รู้อะไรเลย สิ่งที่เหมือนจะระลึกถึงแต่ก็ไปไม่ถึงนั้นมันคืออะไร ต่อให้คุณอยากหรือไม่อยากให้เป็นดั่งใจคิด ยังไงคุณก็เลือกไม่ได้หรอก ก็เพราะเกมมันเริ่มมาตั้งแต่ต้นแล้ว...

มันเป็นอารมณ์ราวกับว่า ตอนนี้คุณพบตัวเองอยู่ในเส้นทางที่เป็นลู่วิ่งหนึ่งที่ทอดยาวจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของขอบสนาม รอบข้างมีหมอกควันปกคลุมคละคลุ้ง ราวกับฝุ่นละออง PM2.5 ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ในระดับที่เกินมาตรฐาน จนทำให้มองไม่เห็นทัศนียภาพ มองหันหลังไปก็ไม่เห็นสิ่งใดที่ชัดเจน มองไปเบื้องหน้าก็เห็นแต่ภาพเลือนลาง แต่เมื่อคุณปิดตาลงหรือมองมาที่ข้างในดีๆ สิ่งที่คุณยังคงรับรู้สัมผัสได้ก็คือ เสียงของหัวใจ และความรู้สึกที่สับสนอยู่ในตอนนี้

เวลานี้คำถามและความสงสัยยังคงติดค้างอยู่ในห้วงแห่งความคิด เพราะมันเริ่มจากการที่เรามองว่าเราเป็นผู้เล่น ไม่ใช่ผู้คุมเกม และไม่รู้ว่าทำไมต้องอยู่ในเกมนี้ทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลย... แต่เดี๋ยวนะ เพียงเพราะคุณนึกไม่ออก ใช้สมองและความคิดกรั่นกรองก็ไม่กระจ่างแจ้ง แล้วจะตีความแบบนั้นเอาดื้อๆเลยเหรอ? บางทีเราอาจจะต้องแกล้งเปลี่ยนจุดความสนใจดูมั้ย หรือลองจินตนาการว่าเราจะเป็นผู้พลิกเกมดูสิ ถึงเราจะไม่รู้ที่มาที่ไป แต่ถ้าทุกอย่างมันดำเนินมาแบบนี้แล้ว มันมีเหตุผลอะไรที่เราต้องยอมจำนนแบบดื้อๆในฐานะผู้เล่น

ปล่อยทางข้างหลัง ทิ้งเรื่องข้างหน้า อย่าสนข้างๆ แล้วเดินมันตอนนี้เลย รองเท้าไม่มีก็ช่างมันเถอะ ลองเดินดูก่อนบางทีมันอาจจะดีกว่าเสียเวลาไปเฉยๆ ไม่ดีเหรอ ถ้าจะโดนก้อนหินก้อนกรวดตำเท้าก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ มันก็แค่เจ็บ แต่ที่เพิ่มเติมมาคือ มันจะทำให้เราเริ่มรู้ทริคดีๆในการเดินแบบไม่มีรองเท้า มันจะทำให้เราเริ่มสังเกตผ่านความรู้สึกมากขึ้น ว่าถ้าเจ็บแบบที่ผ่านมาเราต้องเลี่ยง ถ้าเดินตลอดไม่หยุดพักเลยมันจะเมื่อย เดินลงน้ำหนักฝ่าเท้าไม่สมดุลมันจะปวด... เราจะรู้วิธีมากขึ้น นี่ไง เผลอๆ เราอาจจะเป็นผู้รอบรู้เรื่องเทคนิคการเดินโดยไม่มีรองเท้าแบบไม่รู้ตัวก็ได้

สุดท้ายมันคงอยู่ที่มุมมอง เราอาจจะต้องลองปรับอะไรบางอย่างดู ถ้าทัศนคติความเชื่อแบบเดิมๆมันไม่โอเค ก็ลองเปลี่ยนดูก็ได้ แต่ก็อย่าลืมเรื่องสำคัญ เกมที่เราเล่นอยู่นี้มันมีเวลาจำกัด และเราเลือกได้ว่าเราจะเป็นใครในเกม เราวางแผนออกแบบเกมเองได้ และบางทีเราอาจไม่ใช่ผู้ถูกกำหนดให้เล่นแต่ต้น แต่เป็นเราเองนี่แหละที่เหมือนจะลืมเป้าหมายของเกมนี้ไป
ถ้าเล่นเกมแล้วคิดเยอะ อยากชนะตั้งแต่ต้น
มันจะโคตรเครียด และกดดันถึงผลลัพธ์ กลัวแพ้
แต่ถ้ารู้สึกว่าเกมมันสนุกขึ้นมาเมื่อไหร่ เราอาจจะไม่อยากจบเกมนี้เลย

 

SHARE

Comments