ทะเลกับนาฬิกาทราย
   บทความนี้คงเป็นบทความที่พิมพ์ไม่รู้เรื่องที่สุดในชีวิต

กลับมาอีกครั้งกับความรู้สึกอยากหายไปให้พ้นจากโลกใบนี้เต็มหัว
สติล่องลอยจนไม่อยู่กับเนื้อตัว ผมตั้งสติด้วยตัวเองไม่ได้
ณ จุดนั้นคืออะไรที่ผมทรมานมากที่สุด


ต้องจมอยู่จุดที่ลึกที่สุดของทะเล ลึกจนไม่อาจเห็นแสงจากท้องฟ้า
แดดจ้าไม่อาจส่องลงมาช่วยผมในท้องทะเลอันมืดมิดนี้ได้เลย


กลัวตัวเองว่าจะทำอะไรบางอย่าง
กลัวทุกอย่างกลัวไปหมด


อยากร้องไห้แต่ก็ได้แค่กลั้นเอาไว้
ขบปากจนเลือดแทบไหล กลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคอทั้งที่ตาแดงก่ำ


มันไม่ไหวแล้ว


ตายได้ไหม



ถามตัวเองอยู่ซ้ำๆแล้วลงคมเขี้ยวที่ริมฝีปากล่างตัวเองเหมือนตั้งสติ
ความเจ็บปวดแล่นปราดจากส่วนที่ถูกกัดไปถึงสมองให้รู้สึกว่าเป็นอย่างไร

ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาทั้งยังสั่นเครือเหมือนว่ามันกำลังจะหยุดลงในสักวัน


ไม่ไหวจริงๆ


แต่ก็ต้องพยายามฮึดสู้เข้าไว้อยู่ดี
ไม่ไหวแค่ไหนก็ต้องทน โตแล้วต้องอยู่คนเดียวให้ได้
ตามที่สัญญากับคนสำคัญเอาไว้
ว่าถ้าไปเรียนที่ไกลบ้านต้องอยู่คนเดียวได้

ใช่ ต้องทำให้ได้
ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง


อดทนอีกนิดเถอะนะ
เจ็บปวดต่อไปอีกสักหน่อย
เพิ่มลิมิตของตัวเองให้รับมือกับมันได้อีกนิด
อย่าพึ่งจบชีวิตตัวเองเลยได้ไหม?


หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบ
ความคิดผสมปนเปกันมั่วจนกลายเป็นเมฆดำในหัว
สมองสั่งการให้น้ำตาเจ้าปัญหาพยายามทำลายเขื่อนที่ร่างกายสร้างขึ้นมาต้านเอาไว้

นั่งพิมพ์ไปมือก็สั่น น้ำตาก็รื้นขอบ
หวั่นใจว่ามันจะหยดลงมาทั้งที่กลั้นไว้แทบตาย
ใส่ผ้าปิดปากไว้พอจะช่วยได้อยู่ใช่ไหม
ฟุบลงไปกับโต๊ะซบกับเสื้อกันหนาวแขนยาวก็ช่วยได้อยู่ใช่หรือเปล่า

อย่างน้อยตอนนี้ก็ร้องไห้ระบายออกไปก่อนได้ไหม
ร้องไห้จนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา
ร้องจนไม่มีเสียง
ร้องจนกว่าจะไม่มีน้ำตาหลงเหลือให้ไหลออกมาอีก

เผื่อจะบรรเทาความรู้สึกนี้ได้บ้าง


ใครก็ได้ช่วยด้วย


กรีดร้องจากจุดที่ลึกที่สุดของทะเลความรู้สึกทั้งที่รู้ว่าไม่มีคนได้ยิน


ช่วยคว้าขึ้นไปที


ส่งเสียงอีกครั้งซึ่งก็แน่อยู่แล้วว่าไม่มีใครมา
แขนขาตะกายหวังให้โผล่พ้นจากน้ำทะเลสีดำนี้ขึ้นไปยังด้านบน


ใครก็ได้


มือยื่นไปด้านหน้า สุดท้ายคว้าได้แต่ความว่างเปล่า


ใครก็ได้ช่วยพาผมไปจากตรงนี้ที


กรีดร้องทั้งที่น้ำตารินไหล
เปรียบดั่งอสุรกายใต้ท้องทะเลที่มีต้นกำเนิดจากความสิ้นหวัง
ผืนทรายยุบลงไปราวทรายหลากสีที่อยู่ในนาฬิกาทรงเลขแปด
ระยะทางระหว่างผิวน้ำกับตัวผมถูกทิ้งห่างมากขึ้นอีก

เหมือนกับทรายที่เคยอยู่ส่วนบนของนาฬิกาไหลลงมาอยู่ที่ตัวฐาน

เหมือนกับนาฬิกาทรายที่เวลาหมดลงแล้วแต่ไม่มีคนกลับมัน

ร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำอีก
เนื้อตัวเปียกปอนไปทั้งทะเลความรู้สึกและมวลน้ำตา
ใครก็ได้ช่วยกอดผมที

กอดไว้แล้วปลอบโยนผมที

ไม่ไหวแล้วจริงๆ

ไม่ไหวจนมานั่งคิดอีกครั้งว่าสัญญาที่ให้ไว้กับคนสำคัญนั้น

บางทีจากอยู่คนเดียว
อาจจะกลายเป็นตายคนเดียวมากกว่าล่ะมั้ง





ช่วยผมที



Mon 11/02/2019
SHARE
Writer
VNNVM
1-800-273-8255
new year, old me

Comments

AMNESIA
5 months ago
Boys Like Girls - Stuck In The Middle.
Reply
VNNVM
5 months ago
ㅡAdd to playlist now

ขอบคุณนะครัับ:)