ไม่มีใครรู้...
ขณะที่เพื่อนเริ่มรู้ว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าและกำลังรักษาอยู่
จะว่าสบายใจที่ไม่ต้องปิดบัง ก็ไม่ใกล้เคียงเลย เราว่าเราเข้มแข็งแข็งแรงขึ้น
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราคงจะไม่พูด แต่ตอนนี้เราเอาตัวเองไปเป็นตัวอย่าง
ในการพาตัวเองไปหาหมอ เพื่อชักชวนให้คนที่เราคิดว่าสุ่มเสี่ยงจะเป็นไปรักษา
จะได้ดูมีน้ำหนัก และน่าเชื่อถือ
.
"ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีกใช่มั้ยพี่..." 
แต่นึกออกมั้ย ถ้าอยากให้ความลับอยู่กับเรา ก็ต้องเก็บไว้แค่เราเท่านั้น! 
"พี่อย่าบอกใครว่าหนูเป็น ถ้าจะให้มีใครรู้ขอให้หลุดออกมาจากปากหนูเอง"
พี่เค้าพยักหน้า
.
แต่จนทุกวันนี้ที่บ้านเราก็ยังไม่รู้นะ ครอบครัวเราไม่มีใครรูั
.
โพสนึงเมื่อ3ปีที่แล้ว มันแจ้งเตือนขึ้นมาในเฟสบุค เรื่องราวมันคือ
ตอนนั้นเราพยายามที่จะผ่านความกลัวไปด้วยตัวคนเดียว แต่นึกออกมั้ย คนสนิท คนใกล้ตัวจะมองออกทันทีว่าเราไม่ปรกติ...จากนั้นเค้าเริ่มถามว่าเราเป็นอะไร...เราก็เริ่มที่จะพูดออกมาสิ่งที่อยู่ในใจ
"ถ้ามีเรื่องออะไร แล้วไม่บอก จะมีครอบครัวไว้ทำไม"
ตอนนั้นหน้าชานะ รู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูก
.
แต่ไม่รู้สิ...ลองคิดดูว่า พ่อจะโกรธมั้ยนะ หรือจะรู้สึกยังไง ที่ทุกคนข้างนอกต่างรู้ว่าลูกตัวเองเป็นอะไร แต่คนในครอบครัว กลับเป็นคนท้ายๆที่รู้เรื่อง หรือไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ
ลองคิดดูแบบนั้น...ในใจก็ตอบว่า พ่อคงโกรธแหละ และก็เสียใจไม่น้อย
.
แต่...เราก็ลองถามตัวเองอีกครั้ง ว่าอยากพูดมั้ย คำตอบก็ยังคงเป็น "ไม่" เหมือนเดิม
SHARE
Writer
mayasworld
monster
Wanderluster / patient of MDD

Comments

Faithfulbreath
3 months ago
เข้าใจเลยเพราะในบางครั้งครอบครัวก็ไม่ได้เป็นsafezon ทุกบ้านบางครอบครัวก็เป็นtoxicant
Reply