โดดเดี่ยวเดียวดาว

"บนโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ"
ประโยคสวยหรูถูกพล่ามโดยผู้คนนับไม่ถ้วน
พวกเขาเข้าใจความหมายที่แท้จริงของมันไหมนะ
ฉันก็คงตัดสินพวกเขาไม่ได้
พวกเขาอาจพบมันตามเพจคำคมหรือคนดังในแอพพลิเคชันนกฟ้า
.
.
อืม
ประโยคนั้นหน่ะ มันก็ไม่จริงซะทีเดียวหรอกนะ
ทำไมฉันถึงมั่นใจนักหน่ะเหรอ
ก็เพราะทั้งชีวิตของฉันมีอยู่สิ่งหนึ่งที่ฉันได้มันมาง่ายๆโดยที่ฉันไม่ได้ต้องการเลยซักนิด
ผู้คนให้นิยามมันว่า "ความผิดหวัง"
.
.
อาจจะฟังดูเพ้อหรือน่ารำคาญไปนิด แต่เชื่อเถอะว่าถ้าใครที่ได้ยินเรื่องราวชีวิตอันแสนยาวเหยียดของฉัน คงปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันหน่ะ น่าสงสาร
ฉันไม่ต้องการความสงสารหรือเห็นอกเห็นใจจากใคร
ฉันเพียงต้องการคนที่เข้าใจและพร้อมรับฟังฉันเท่านั้นเอง
.
.
ฉันได้มองเห็นโลกครั้งแรกเมื่อ22ปีก่อน วันที่อากาศร้อนระอุในเดือนเมษายน เสียงร้องไห้จ้าของฉันทำเอาผู้หญิงที่ฉันเคยอยู่ในท้องและผู้ชายที่นั่งกุมมือเธอน้ำตาไหลออกมา 
ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเขาคือใคร และฉันเพิ่งตระหนักทีหลังว่าสองคนนั้นหน่ะคือพ่อและแม่ของฉันเอง 
หลังจากครอบครัวฝ่ายพ่อและแม่ถกกันอยู่นานจนฉันย่างเข้าเดือนที่3 สุดท้ายฉันก็ได้ชื่อเล่นอย่างเป็นทางการซะที 
ชื่อของฉันคือ  "นับดาว"



"นับดาว สุขสันต์วันเกิดครบ7ขวบนะลูก หนูขึ้นป.1แล้ว ต้องเป็นเด็กดีและเชื่อฟังคุณพ่อคุณแม่เข้าใจไหมคะ"
"เข้าใจค่ะคุณพ่อคุณแม่ หนูรักคุณพ่อคุณแม่เท่าท้องฟ้าเล้ย" เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงนับดาว
ที่กำลังยิ้มแก้มกริดีใจขนาดนี้ไม่ใช่เพราะอายุครบ7ขวบหรอกนะ แต่เป็นเพราะวันนี้เป็นวันที่
คุณพ่อคุณแม่อยู่ด้วยกันในวันเกิดนับดาวต่างหาก
.
.
ใช่

พ่อแม่ของฉันหย่าร้างกันตั้งแต่ฉันอายุ2ขวบ โดยมักบอกกับฉันว่า 'วันนี้คุณแม่ต้องไปทำงานต่างจังหวัดนะคะ อยู่กับคุณพ่อไปก่อนนะลูก' หรือจะเป็น 'ช่วงนี้คุณพ่อไม่ค่อยสบายหน่ะค่ะเลยไม่อยากให้หนูติดไข้' เหตุผลต่างๆนาๆถูกยกมาเป็นข้ออ้างเพื่อให้ฉันไม่รับรู้เรื่องราวอันน่าเจ็บปวดนั้น

จนกระทั่งฉันขึ้นอนุบาล3 แม่ได้ย้ายออกจากบ้านของพวกเราไป นานทีปีหนฉันถึงจะได้เจอหน้า
ผู้หญิงที่เคยกุมมือผู้ชายแล้วร้องไห้ด้วยกันในวันที่ฉันเกิดอย่างพร้อมหน้า


 
ติ้ด ติ้ด ติ้ด
ฉันเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นช้าๆ ทำไมเจ็บตัวไปหมดเลยนะ เอ้ะ กลิ่นอย่างกับโรงพยาบาล

"นับดาว!! คุณ! นับดาวฟื้นแล้ว!"

เป็นอีกครั้งที่ฉันเห็นพ่อกับแม่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแต่ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ แบบที่ฉันนอนให้น้ำเกลือ มีเฝือกดามคอแขนขา
และพ่อกับแม่กำลังร้องไห้

ฉันโดนรถชน

เด็กอายุ15ปีอย่างฉันควรได้เรียนระดับชั้นม.3 แต่ก็นั่นแหละ ฉันได้พักรักษาตัวและกายภาพบำบัดอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่นานนับหลายเดือน แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ฉันเรียนช้ากว่าเพื่อนๆไป2ปี
.
.

ฉัน
เป็นโรคซึมเศร้า
.
.
.
TO BE CONTINUED
#โดดเดี่ยวเดียวดาว




*เนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องสมมุติ




SHARE
Written in this book
โดดเดี่ยวเดียวดาว
เรื่องสั้นเรื่องแรกของฉัน:)
Writer
Tongdaww
sleeper
แค่เธอเป็นเธอ

Comments

fianuch
7 months ago
แงงงง สู้ๆนะคะ
Reply