ก็แค่ความฝัน ที่มีฉันกับแก
ไม่รู้ทำไมวันนี้
ฉัน...ฝันถึงเธอ

คงเริ่มจากคืนนั้นที่ฉันฝันเห็นแกอีกครั้งหลังจากไม่ได้นึกถึงมานาน

ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฝันเกี่ยวกับอะไร

รู้แค่ว่ามีแค่เราสองคนนั่งคุยกัน

ฉันมองตาแก 

แกมองตาฉัน

ฉันจำบทสนทนาไม่ได้เลยสักนิด

จำได้เพียงแค่ความเศร้า ที่เราสองคนต่างส่งให้กันและกัน

น่าแปลกเนอะ ที่ฉันรู้สึกเศร้ามากๆ 

ก็ไหนว่าในความฝัน เราจะไม่มีความรู้สึกไง

แล้วไอ้ความเศร้า ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับฉันคืออะไรละ

ฉันตื่นขึ้นมา

ความเศร้ายังวนเวียนไม่หายไปไหน

พร้อมกับความชื้นที่หางตา

บ้าไปแล้ว นอนฝันถึงแฟนเก่าแล้วร้องไห้

ทำตัวเป็นนางเอกนิยายแจ่มใสเลยเว้ยกู

และนี่แหละคือจุดเริ่มต้นของความฝันบ้าบอคอแตกทั้งหลาย



ใครจะเชื่อว่าเกือบทุกคืนหลังจากวันนั้น

ฉันฝันถึงแกเกือบทุกคืน

บางคืนเรากลับไปเป็นเด็กม.ปลายหลังห้องด้วยกัน

บางคืนแกกับฉันไปเดินเล่นกันที่ชายหาด

บางคืนก็นั่งคุยกันปกติเหมือนที่เคยเป็น

บางคืนก็มีแฟนใหม่แกปนมาอยู่ในฝันด้วย

บางคืน...เราก็กลับไปเป็นแฟนกัน

ตลกชะมัด เป็นฝ่ายบอกเลิกเองแท้ๆ

แต่กลับมานั่งรำลึกความหลังและคิดถึงแกซะเอง

ตลกจนขำไม่ออกเลย

ที่ตลกยิ่งกว่าคือ ฉันกลัวการนอนหลับ

กลัวว่าฉันจะฝันถึงแกอีก

เพราะยิ่งฉันฝันถึงแก ฉันก็ยิ่งคิดถึงแก

ฉันคิดถึงแก

เนิ่นนานผ่านไปกี่ปี
วันนี้เป็นยังไง

ยังสบายดีอยู่มั้ยนะ

ถ้าให้เดาก็คงยังโหมงานหนักเหมือนเดิม

ไม่หลับไม่นอนทำแต่งาน

แฟนใหม่แก ยัยเด็กนั้นดูแลแกดีมั้ย

อย่างน้อยๆก็คงดีกว่าฉันละมั้ง เหอะๆ

จะว่ายังไงดีละ

ฉันก็ยังเหมือนเดิม ยังอยากรู้เรื่องแกอยู่เหมือนเดิม

ยังอยากมีแกอยู่ในชีวิตเหมือนเดิม

ถึงจะรู้แหละว่าแกคงไม่อยากมีฉันในชีวิตสักเท่าไหร่

ฉันพยายามหนักมากที่จะไม่เข้าไปดูไอจีแก

ฉันยังอยากรู้ความเป็นไปในชีวิตแกอยู่

แต่ดูเหมือนว่าในชีวิตแกตอนนี้จะมีแต่ยัยเด็กนั้นนะ

...เจ็บชะมัด...

ในฝัน ฉันกับแกยังเหมือนเดิม

แต่ในความเป็นจริง มันไม่ใช่เลย

ฉันเสียแกไปแล้ว

ความเป็นจริงแม่งเจ็บปวดชิบหาย



ตอนนี้ฉันกำลังสับสน

ว่าอะไรมันน่ากลัวกว่ากัน

ระหว่างมีแกช่วงคราวในความฝัน กับ การไม่มีแกเลย

เวลาฝันถึงแก ฉันมีความสุขนะ

ถึงจะต้องทุกข์ทีหลังที่ตื่นมาแล้วพบว่ามันเป็นแค่ความฝัน

แต่ฉันก็กลัว ถ้าคืนไหนฉันไม่ได้ฝันถึงแก

มันก็คงดีที่ไม่ต้องทุกข์หลังตื่นนอน

ก็แน่ละ ไม่สุขแล้วมันจะทุกข์ได้ยังไง

ฉันควรทำยังกับชีวิตดีละเนี้ย


                                         ทั้งทั้งที่รู้เรื่องเราจบลงตรงนั้น

                                  และฉันก็ไม่คิดย้อนวันกลับไปเหมือนเก่า

                                          ทั้งที่วันนี้ในชีวิตก็ไม่ได้เหงา
                                   
        แต่ฉันนั้นยังคงไม่เข้าใจ


เครดิต: เพลงทรมานตัวเอง - เบล  สุพล
SHARE
Written in this book
ฟังเพลงแล้วเอามาเพ้อ
ฟังเพลงมากไปเลยเพ้อแบบนี้ไง
Writer
_CL
Fine, thanks.
Try to be positive thinker even though I’m not.

Comments