อยากรักก็ต้องเสี่ยง
13 กุมภาพันธ์ 2562 ห้าโมงเย็น

"พรุ่งนี้จะไปสารภาพรักครับ ขอเพลงเป็นกำลังใจหน่อย"

ชายหนุ่มคนหนึ่งโพสต์ในกรุ๊ปคนฟังเพลงกรุ๊ปหนึ่ง
ผู้คนเอาลิ้งค์เพลงมาส่งในช่องคอมเมนต์มากมาย

ผมเลื่อนๆ ดูชื่อเพลง เจอเพลงนึงที่รู้จัก
วรรคที่จำได้ของเพลงนั้นก็แล่นเข้ามาในหัว

"อยากรักก็ต้องเสี่ยง
ไม่อยากให้เธอเป็นเพียงภาพในความฝัน" - บิ๊กแอส

เพลงนี้มันเก่าแล้วนะ แต่ทุกวันนี้ก็ยังได้ยินคนร้องกันอยู่

เลยไปค้นเจอว่าเพลงเล่นของสูงของวงบิ๊กแอส
วางขายเมื่อ พ.ศ. 2547 ตอนนั้นผมเรียนอยู่ ม.ปลายละ

เลยนึกถึงเรื่องนึงในช่วงนั้น

เรื่องที่จะเล่าไม่ได้เกิดในวันวาเลนไทน์หรอก
แต่มันก็เกี่ยวกับความรักของนักเรียนม.ปลายคนหนึ่ง
เมื่อจู่ๆ ตอนโรงเรียนเลิก ผู้หญิงที่เขาแอบชอบเดินมาหาเขา

"วันนี้เลิกเรียนเธอทำอะไรหรอ" เธอถาม
"หืม ไม่ได้มีอะไรนะ วันนี้ไม่มีเรียนพิเศษ ทำไมหรอ?" เขาตอบ
"เราอยากกินเค้ก ไปกินเค้กกับเรามั้ย?" เธอชวน
"อาา...ไปก็ไปสิ" เขาตอบ รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า

เธอกับเขาไม่เคยไปไหนด้วยกันสองคนหลังเลิกเรียน
เขาดีใจและแอบมีความหวังเล็กๆ ว่าเรื่องดีๆ อาจจะเกิดขึ้น

ร้านเค้กอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก เดินตามทางไปเรื่อยๆ
เขาพยายามหุบยิ้มไปตลอดทาง เกร็งแก้มจนเมื่อย

ไม่อยากให้เธอเห็นชัดเกินไปว่าดีใจที่ได้ไปไหนกับเธอ...

เขาไม่รู้ว่ามีเพื่อนคนไหนเห็นเขาและเธอเดินด้วยบ้าง
หรือถ้าเห็นก็อาจไม่รู้ว่าเดินด้วยกัน ไม่ได้จับมือ ไม่ได้เดินตัวติด
เหมือนคนมีความรักต่อกัน

เขาเป็นคนเหงื่อออกง่าย พอเดินไปถึงร้านเค้ก
แผ่นหลังก็ชื้นเหงื่อเล็กน้อย อาจเป็นเพราะตื่นเต้น
หัวใจเต้นแรงและเร็วกว่าปกติ

ร้านไม่ใหญ่มาก สั่งขนมคนละอย่างแล้วเดินไปที่โต๊ะตัวเล็กๆ
นั่งตรงข้ามกัน เธอยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ
พนักงานเอาขนมมาเสิร์ฟ

"กินกันเถอะ" เธอบอก
"อิ้ม" เขาตอบ หยิบส้อมเล็กๆ กดลงบนเค้กตรงหน้า

เขาไม่เคยมานั่งกินขนมในร้านนั้นมาก่อน
เขาไม่ได้ชอบกินขนมหวาน และก็ไม่เคยมีแฟน
เลยยังไม่เคยต้องตามใจใคร

ระหว่างที่กินเขาและเธอไม่ได้คุยกันมากนัก
ตอนนั้นเขาเริ่มบทสนทนายังไม่เก่ง และด้วยความประหม่า

กินจนเกือบหมด จู่ๆ เธอก็ถามเขา

"เธอ เราขอถามไรอย่างได้มั้ย?"
"ได้สิ"
"ทำไมเธอดีกับเราจัง เธอรู้สึกอะไรกับเราหรอ บอกเราได้มั้ย?"

อ้าว อย่างงี้ก็ได้หรอ เขาคิดในใจ

ทั้งๆ ที่เขาพยายามทำดีกับเธอมาตลอดเทอม
แต่เขาก็ไม่กล้าสารภาพรัก เพราะเขาไม่เห็นสัญญาณว่าเธอคิดอะไรกับเขามากกว่าเพื่อน บอกไปก็คงจะล้มเหลว เขาตั้งใจจะรอไปก่อน
แต่วันนี้กับเป็นเธอที่ชิงถาม

"เอ่อ...ก็แค่อยากช่วยตามปกตินะ" เขาตอบ
"บอกเรามาเถอะ รู้สึกอะไรกับเรา" เธอคาดคั้น

โถ่ อุตส่าห์เก็บเอาไว้ตั้งนาน เขาไม่คิดว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้
เป็นไงเป็นกัน เธออาจจะชอบเขาแล้วก็ได้ เขาจึงบอกไป

"ก็ชอบ เราชอบเธอ" เขาตอบและยิ้ม คิดว่าคงจะจบสวย

เธอเงียบไปหนึ่งอึดใจแล้วก็บอกกับเขาว่า

"แต่เราไม่ได้คิดกับเธอแบบนั้น เราอยากเป็นเพื่อนกับเธอแต่เราก็ไม่อยากจะอึดอัด เราอยากให้เธอทำตัวปกติกับเรา แบบเพื่อนอะ"

เรียบร้อย.. เขาไม่เคยถูกปฏิเสธแบบซึ่งๆ หน้า
หน้าชาไปเลย

"เธอโอเคมั้ย เราอยากเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ นะ เธอเป็นคนดี"
"อืม"
"เธอมีอะไรจะถามมั้ย"

เขาถามเธอว่าทำไมเธอถึงกล้ามาถามเขาตรงๆ
เธอบอกว่าเธอปรึกษาพี่สาวและเพื่อนมา
เมื่อเขาหมดคำถาม เธอจึงปล่อยให้เขานั่งซึมซักพัก
จนเขาผ่อนคลายลงแล้วก็ชวนกันออกจากร้านขนม

เขาเดินไปส่งเธอที่บ้าน แล้วเขาก็ขึ้นรถสองแถวกลับบ้านตัวเอง
เขาไม่ได้เล่าให้ใครฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

เรื่องการแอบชอบก็เลยจบลงตั้งแต่วันนั้น
แม้จะไม่ได้คุยกันมาเป็นปีๆ แล้ว
แต่เขาและเธอก็ยังเป็นเพื่อนกันจนถึงวันนี้

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562
วันที่ชายหนุ่มเจ้าของโพสต์มาตอบว่าการสารภาพรักประสบความสำเร็จ
เธอก็ใจตรงกับเขาเหมือนกัน
SHARE
Writer
ProtoZua
Books and music
บ้างเพื่อบอกเล่า บ้างเพื่อบำบัดตน

Comments