talk


"คืนก่อนผมฝันถึงคุณ"
"อีกแล้วเหรอ"

"อืม"

เรานอนกอดก่ายกันบนเตียง ริมฝีปากของเขาพ่นควันจางๆ กรีดกรายขี้บุหรี่ลงในกระถางต้นไม้ ตอนที่ผมสะบัดนิ้วระบำอยู่บนอกเปลือยชุ่มเหงื่อ ผมไม่ชอบบุหรี่ แต่ผมก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรเมื่อเขายืนกรานว่าจะไม่เลิก สิ่งที่ผมทำจึงเป็นเพียงการผลักตัวเองออกมาให้ห่าง ใส่กางเกงลวกๆ พร้อมกับเดินไปข้างนอกระเบียง หมุนตัวกลับไปหยิบสตอเบอรี่ที่ซื้อมาถูกๆ จากร้านด้านล่างแฟลตที่ผมอาศัยอยู่ 

ผมไม่ได้อินกับเพลงของทรอยซีวานเพลงนั้นหรอกนะ เพียงแค่สตอเบอรี่ มันยั่วยวนเวลานึกเรื่องลามกในหัว หวังเป็นอย่างยิ่งว่าความคิดนี้จะไม่ถูกส่งต่อไปถึงคนอื่นมากนัก ผมกลัวว่าสตอเบอรี่จะขึ้นราคาช่วงค่ำ

"เคยคิดไหมว่าอยากจะมีใครสักคน" เสียงทุ้มจากบนเตียงทำให้สตอเบอรี่ผมเปรี้ยวขึ้นมาสี่สิบเปอร์เซ็นต์จนต้องหยุดกินเพื่อจะพูดตอบ

"คิด..แต่คนอย่างผมน่ะเหรอ"ผมหันไปเผชิญหน้ากับเขา เป็นทำนองว่า 

"คุณเองยังไม่คบกับผมเลยด้วยซ้ำ"

เผลอพูดไปแล้ว



เราสบตากันผ่านความมืด แล้วเริ่มหัวเราะอย่างไร้เหตุผล ผมคิดว่าในหัวเขาอาจจะมีประโยคเดียวกันที่นึกถึง เช่น 

"คนอย่างผมน่ะเหรอ"

"แล้วคนอย่างคุณมันทำไม"

"แล้วคนอย่างคุณมันทำไม"

ผมบิดริมฝีปากตัวเองคว่ำ ก่อนจะหันไปใส่ใจกับนครแห่งดวงดาวหลากสีกับรสชาติหวานอมเปรี้ยวของผลไม้สีแดงสด

"หลังเรียนจบ นายจะทำไงต่อ"ผมถาม

"หนีไปไกลๆ ละมั้ง"

"แล้วผมล่ะ"

"แล้วคุณล่ะ"

"ดูเขาพูดสิ ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในชีวิตเขาเลยนะเนี่ย" ผมกระซิบกับดวงดาวที่เป็นเลข7สีแดงไกลออกไป "ถ้าบอกว่าตามหาคู่ชีวิต อย่ามาดูแคลนแล้วกัน"

"ใครจะกล้า พ่อหนุ่มขี้โมโห"

กลิ่นบุหรี่จางหายไปแล้ว

"แล้ว..คืนนี้คุณจะฝันถึงผมหรือเปล่า"

"ผมยังไม่ได้นอน คงเป็นเรื่องของอนาคต"

"งั้นก็นอนได้แล้ว"


ผมคลี่ยิ้ม หวังให้เป็นบทสนทนาเรื่อยเปื่อยไม่รู้จบ แต่มันก็จบไปเท่านั้น ผมคิดอะไรไม่ออกอีก อาจเป็นความง่วงที่เข้ามาครอบงำความคิด ดวงดาวนับร้อยเคลื่อนตัวตามถนนที่ผมสมมุติเอาเป็นทางช้างเผือก ผมถึงกับได้ยินมันส่งเสียงครางคำรามใส่กันด้วยซ้ำทั้งที่อยู่ไกลมากขนาดนี้ 




จินตนาการล้ำเลิศ ผมอยากจะยกรางวัลให้ตัวเองขณะที่หันหลังเดินกลับไปที่เตียงว่างเปล่า ครอบครองผ้าห่มสีเทาและหมอนยักษ์สีเดียวกันเพื่อจะพยายามนอนหลับฝันถึงบุคคลไร้นามที่พูดคุยด้วยเมื่อครู่อีกคืน












SHARE
Written in this book
วิเวกวาฬน้ำเงิน
เปิดมันอ่านเมื่อคุณรู้สึกโดดเดี่ยว
Writer
grumpyboy
writer
รู้สึกเหมือนมีผีเสื้ออยู่ในท้อง แต่จำไม่ได้ว่ากินมันเข้าไปเมื่อไหร่

Comments