ขอบคุณ


     ฉันได้เคยพร่ำเพ้อพรรณนาถึงดวงดาวมาอย่างมากมาย เคยคิดซึ่งว่าเธออาจเป็นผู้นำพาและอาจเป็นหนึ่งในดวงดาวที่โคจรมาโดยบังเอิญ 

     ครั้นเมื่อได้ไปพบดวงดาวของจริงแล้ว ดวงดาวกลับดูดับแสงลงไปเมื่อพบกับเธอ มิอาจเปรียบแนวทางการพรรณนาของท่านกวีศรีสุนทรที่เคยว่าไว้กับการเอื้อยเอ่ยถึงรูปโฉมของสตรี ทว่าครั้งนั้นที่เห็นเธอจากมุมสูงของบรรไดก็ต้องประหลาดใจว่าเราบังเอิญใส่เสื้อเหมือนกัน เรามีสิ่งต่างๆที่คล้ายๆกันหลายเรื่อง แต่มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่แปลกจนเกินไปในความสัมพันธ์นี้ แต่ที่ประหลาดใจที่สุดก็คงเป็นความน่ารักบางอย่างของเธอนอกจากรอยยิ้มและท่าทางอันดุ้กดิ้กของเธอที่มันน่าเอ็นดูแล้วฉันก็ยังต้องทำตัวไม่ถูกอีกครั้งเมื่อมอบมื้อพิเศษให้กับฉัน มันมีความหมายกับฉันมาก เพราะอาจไม่ค่อยมีใครทำอะไรแบบนั้นกับฉันก็ได้

     สุดท้ายนี้ฉันอยากขอขอบคุณตัวเองที่ทำให้ได้มาพบกับความสัมพันธ์ทีี่ดี และขอบคุณเธอที่เป็นเหมือนพระจันทร์ที่ยังคงอยู่รอบๆฉันเสมอ ขอบคุณในแรงดึงดูดที่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน แต่ที่สุดแล้วมันก็เป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนให้ดาวที่ใกล้ดับอย่างฉันได้มีแสงสว่างต่อไป
 

     
SHARE
Written in this book
One
Writer
TunlaPhi
None
This is my area

Comments