คุณพลูโต  -

คุณพลูโต.. ตั้งแต่คุณออกจากวงโคจร ผู้คนก็ต่างกล่าวขานถึงคุณ มากขึ้นทีเดียวเลยล่ะ ..


ฉันได้อ่านบทความมามากมาย .. หนึ่งในบทความทั้งหลาย นักเขียนก็มััััักให้ความสนใจกัับคุณพลูโต .. ดาวเคราะห์น้อยที่ถูกจัดให้อยู่นอกวงโคจร .. 
หลายๆครั้ง คุณพลูโตถูกนำมาเขียนในบทความ บ้างก็จรรโลงใจ บ้างก็เศร้าใจ บ้างก็หวั่นไหว คุณพลูโตเป็นได้หมด ทุกสถานะ

วันนี้ฉันก็จะลองเขียนถึงคุณดูบ้างล่ะกันนะ ..
คุณพลูโต..
ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็รู้จักคุณแค่เพียงชื่อ คุณคือดาวเคราะห์ดวงหนึ่งในกาแลคซี่ของเรา .. คุณคือเพื่อนของเราน่ะ.. 
เราได้รู้จักคุณผ่านตัวหนังสือ 
เราได้รู้จักคุณผ่านรูปภาพ
เราได้รู้จักคุณผ่านการเล่าต่อๆกันมา
แต่เราไม่เคยได้สัมผัสตัวตนของคุณเลยนะ 

เรารู้จักคุณแค่เพียงคุณคือส่วนหนึ่งของเพื่อนๆของเรา
เรารู้จักคุณแค่เพียงคุณคือสมาชิกในจัักรวาลนี้เช่นเดียวกับเรา


เอาจริงๆ 
พลูโต... คุณก็ไม่ได้ต่างอะไรมากมายกับเราหรอกนะ

และเราก็ไม่ได้สนใจการเป็นอยู่ของคุณมากมายหรอก
เราไม่อยากแม้แต่จะทำความรู้จักคุณมากขึ้นเลยด้วย .. เราก็แค่รู้จักคุณ .. ก็เท่านั้น

แต่มาวันนี้,
เมื่อคุณถูกผลักไส ให้ออกไปจากวงโคจร
ทำไมเราถึงคิดถึงคุณขึ้นมานะ ?

ตั้งแต่เรารู้ข่าว
ว่าผู้คนเขาต่างก็ลงความเห็น ให้คุณออกไปจากวงโคจร ... เรารู้สึกเลยว่าคุณต้องเหงาแน่ๆ 

เขาช่างใจร้ายกับคุณจังเลยนะ ..

เราพยายามค้นหาคุณในทุกๆที่
พยายามติดต่อคุณ เผื่อวันนึงคุณจะกลับมาอยู่ในวงโคจร พร้อมหน้าพร้อมตากับเราอีกครั้ง
แต่มันจะยากเกินไปหรือปล่าวนะ
และดูเหมือนมันจะไม่มีทางที่จะพาคุณกลับมาซ่ะด้วยสิ

เราเองก็ไม่อยากทิ้งคุณหรอกนะ 

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นกันล่ะ ? ความรู้สึกแบบนี้?
ตอนที่คุณอยู่ เรามองคุณเป็นแค่เพียง จุดเล็กๆ
แต่เมื่อวันนึงคุณหายไป ,
ทำไมคุณถึงกลายเป็นสิ่งที่เราคิดถึงมากมายขนาดนี้กัน?




ฉันเพิ่งเข้าใจวงจรแห่งชีวิตสัจจธรรมของหัวใจที่ยังคงเป็นเช่นนั้น
ใช่แล้ว !
เรามักจะมาเห็นค่า ในวันที่เขาไม่อยู่แล้ว 
อย่าปฏิเสธเลย ! ว่าคุณไม่ได้เป็นแบบนั้น
ถ้าไม่อย่างนั้น 
บทความที่กล่าวขานถึงคุณพลูโต คงไม่มากมายขนาดนี้

ฉันก็คงเป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันนะแหล่ะ

กี่ครั้งกี่หนแล้ว
ที่เราทำคนบางคนหล่นหายไปจากชีวิต
กี่หนกี่คราแล้ว
ที่เราเพิ่งมามองเห็นในวันที่เขาไม่อยู่

มันน่าเสียดายมากๆเลยนะ ว่าไหม?
กับคนบางคนที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
แต่เราเองที่พลาด !
กลับมองไม่เห็นเขาเลย ..สักนิด
แต่เมื่อถึงวันที่เขาหายไป
ส่วนหนึ่งของชีวิตเราเกิดช่องโหว่
เรากลับเพิ่งมาสะกิด
 เอ้ะ ! อะไรหายไปนะ ?
หลังจากนั้นก็ออกตามหา , ทั้งๆที่ก่อนหน้า กลับไร้้ความหมาย ไม่ให้ความสำคัญ 

ขอโทษอีกครั้งนะคุณพลูโต ..


เราลองสำรวจคนรอบข้างอีกครั้ง ดีไหม?
มีใครที่เขารักเรา แต่เรากลับเมินเฉยต่อเขาบ้างไหม ?
มีใครที่เขาคอยช่วยเหลือเรา แต่เรากลับไม่มีแม้แต่คำ ขอบคุณ ..บ้างหรือปล่าว ?
มีใครที่คอยส่งกำลังใจให้เรา แต่เรากลับมองไม่เห็นบ้างหรือไม่ ?
อย่าปล่อยให้พวกเขาเหล่านั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่เราไม่ใส่ใจ
อย่าทำให้พวกเขาเป็นเหมือนคุณพลูโต.. ที่เมื่อหายไปแล้วจึงจะค่อยคิดถึง ..

ก็ต้องขอบคุณ คุณพลูโต.. ที่ทำให้เราๆ ได้เข้าใจ
ว่าเราควรใส่ใจกับใครๆที่เขาเคียงข้างเรา

ถึงแม้คุณจะไม่ได้อยู่ในวงโคจรเดียวกับเรา
แต่เราก็คิดถึงคุณนะ.. คุณพลูโต

ถึงแม้หลายๆคนอาจลืมคุณไป
แต่คุณพลูโต .. 

คุณจะเติบโตในใจของเราเอง 🍃

SHARE
Writer
Tautau
Writer
My life ชีวิตเทาๆ ของผู้หญิงเทาๆ

Comments