last night 8 Feb
คืนวันที่ 8 ในสัปดาห์ที่สองของเดือนกุมภาพันธ์
เริ่มต้นเดือนไปกับการแซวยูว่า กุมภาแล้วเมื่อไรจะมีคนกุมใจ
“มีแล้วนิ ยูไง” ยูเคยบอกแบบนั้นและยังบอกมาจนตอนนี้

เมื่อวานที่ไอกุลี้กุจรไปรับคียการ์ดจากห้องที่หาเองกับมือ เพราะทุกครั้งที่ผ่านมายูเป็นคนหาและเลือก – ก็แหงแหละไอยังไงก็ได้ give you choice all the time not answer 
 สักพักไม่นานยูก็มาพร้อมกับคำบ่นที่ชวนให้ไอต้องตลกไปกับความร้อนที่ผุดบนใบหน้าของยู

“ไม่ได้บอกนิ ว่า MRT ไหน ” ใช่ ยูหลง หลงทางกับการมาที่ห้อง

การหลงทางดูเหมือนจะเป็นสโลแกนที่เจ้าตัวดูจะภูมิอกภูมิใจ การไปถึงจุดหมายภายในครั้งแรกที่ไม่หลงหรือแวะข้างทาง นี่สิแปลกประหลาดสำหรับเจ้าตัวเองและคนข้างตัวที่ไปด้วย
ยูเดินรอบห้องพร้อมกับบ่นไปรอบๆห้อง แต่รู้ไหมไอไม่ได้โฟกัสไปที่อะไรมากกว่าขนมที่ยูถือมา

เนี่ยแหละ ยูมักจะดูแลกับเรื่องเบสิคแบบนี้เสมอ 
 


“ห้องที่ยูเลือกเนี่ย ให้ความรู้สึกว่า เรา อยู่ด้วยกันดีเนอะ” 
ยูคนที่บ่นร้อนแต่แฮปปี้กับห้องที่ไอเลือก  ที่ยูเห็นนะ “ยอดภูเขาน้ำแข็งนะ” เพราะกว่าจะหาห้องที่ให้ความรู้สึกแบบที่ยูอยากรู้สึกนี่ ถ้าเทียบกับการพลิกแผ่นดินก็คงไม่เกินจริงเท่าไรหนัก เพราะไม่ว่าจะที่ไหนก็ถูกจำกัดด้วยเงื่อนไขของเวลาที่กว่าจะเลิกงาน ความอยากให้ถึงที่พักให้เร็วที่สุด แต่ที่ชอบที่สุดในเหตุผลที่เราคุยกันคือ อยากมีเวลาอยู่ด้วยกันให้เยอะสุด



จูบของเราในห้อง 205 ที่ยากเกินปล่อยให้ผ่านไปได้ 
 

ธีม โบฮีเมียน 
คนที่รู้สึกว่าจัดหนักจัดเต็มให้กับคืนนั้นคงไม่ได้มีแค่ยู เพราะทุกคนคงรู้สึกแบบเดียวกัน 
หลักฐานของประโยคที่เขียนไปคงเป็น การแต่งหน้าตั้งแต่สี่นาฬิกา 
 
ชุดเดรสสีขาวที่ยูเดินถือเข้าไปลองในห้องน้ำ ก่อนเข้าไปส่งสายตาอาฆาตมาทางไอ แล้วคาดโทษไว้
ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ

คืนนั้น ยูทำไอใจสั่นไปหมดเลยนะ 
ท่ามกลางคนมากมาย แต่โฟกัสของคืนนั้นคือยู 
ยูคนที่ไอไม่สามารถละสายตาได้แม้กระทั่งวินาทีเดียว
ยูคนที่ขี้เขิน
ยูคนที่ขี้แง ที่ไอทำให้ยูร้องไห้เกือบทุกศุกร์
ยูคนที่มีความสุขกับอาหารอร่อย
ยูคนที่เมา ดื่มไปเกิน 10 แก้ว
ยูคนที่ตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมาย - น่าโมโหเนอะ หรือยูว่าไม่น่าโมโห ?
ยูคนที่ค่อยๆเปลี่ยนตัวเองไปทีละนิดเมื่อมีเรา
ยูคนที่ไอแพ้ได้มากมายขนาดนี้

นั่นแหละคืนนั้นที่ผ่านมา ยูคนที่จำไม่ได้ว่าตัวเองบอกรักไอท่ามกลางคนมากมายที่รายล้อม ยูคนที่กรึ๋มๆแต่ร้องไห้เมื่อนึกถึงเรื่องไอที่ทำยูเสียใจ คืนนั้นที่พี่เขาถามเราว่า จะแต่งเมื่อไร
ตอนนี้ก็ยังรอฟังคำตอบของยูอยู่นะ

คืนนั้นที่ไอโมโหยู ทำไมชอบดื้อกับไอได้มากมายขนาดนี้ ทำไมถึงชอบทำให้ไอเป็นห่วง
ยูคนที่คอแข็งแต่กลับเดินเซ
ยูคนที่ไม่รู้ว่าต้องลิฟท์ตรงไหน
ยูคนที่ร้องไห้เพราะไอ
ยูคนที่เป็นนางเอก นางร้ายสลับกันไป ร้องไห้บนแท็กซี่ ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายลงกว่าเดิม แท็กซี่ที่ชวนไอพูดไม่หยุด ก่อนที่ทุกอย่างจะไม่น่าอภัย เราควรลงกันที่เอสพลาดนาดเนี่ยแหละและหาทางกลับที่พักด้วยวิธีอื่น

ทางที่คิดออกคืนนั้น ขึ้น Tuk Tuk กลับจากเอสพลาดนาดไปรัชดา ด้วยราคา 200 บาท
เรียกอารมณ์โมโหยียวนกวนประสาทได้ดีจริงๆ ไอเอื้อมมือไปจับยูก่อนที่ยูจะเดินเซไปเซมา เราน่าจะนั่งหาวิธีกันก่อน

สิ่งที่ไอทำในคืนนั้นคงไม่ต่างกับคืนที่ไอเมาแล้วยูหาที่พัก แต่ก็ไม่หนักเท่ายูที่ต้องเอามาผลักหน้าไออยู่เรื่อยๆ ก็แหงแหละ อยากจูบยูมาตั้งนานแล้ว

จำได้มั้ยหน้าบันได เอสพลานาด ที่ไอหันบอกไป 
หว่อ อ้าย หนี่. 
หนี่ อาย หว่อ มา 
แล้วยูก็เงียบเพราะไม่รุ้ภาษาจีน ไอเลยขออย่างอื่นเป็นจุ๊บไอ ตรงนั้น ถ้าเป็นยูคนที่ไม่เมาก็คงนั่งผลักหัวไอ ไม่ก็กระซิบคำว่ารักผ่านสายลมมาบอกไอ แต่กลับกันครั้งนี้ ยูกลับมาโน้มตัวมาจุ๊บไอ หัวใจไอทำงานหนักอีกแล้วเนอะ ตั้งแต่ตั้งใจที่จะรักยู ไอก็ไม่สามารถกลับมาเป็นคนควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจได้อีกเลย บางครั้งก็รู้สึกสั่น บางครั้งก็รู้หวิว แต่ทุกครั้งที่รู้สึกแบบนี้คือการที่ไอรักตัวตนของยูมาก รักนิสัยการแบ่งปันที่แบ่งปันให้กับสังคม การรู้และเข้าใจความเป็นมนุษย์ในระดับหนึ่ง

คืนนั้นผ่านไปและจบลงที่การยูนอนหนุนแขนไอ ถ้าทุกครั้งที่เราเข้าใจผิดกันและกัน อย่าหนีไอมาไกลขนาดนี้นะ

นอกจากไอไม่ชอบน้ำตายูมากที่สุดแล้ว ยังไม่ชอบการไม่มีเราอีกด้วยนะ

SHARE
Writer
iandyou
writer
write by my heart and still be yours

Comments