[OS]​ VALENTINE ​DAY'S | BONLU ( BONA X LUDA )​




สุขสันต์​วันวาเลนไทน์​







วันนี้เป็นวันที่หลายๆคนต่างรู้ดีว่าเป็นวันอะไร วันวาเลนไทน์หรือวันแห่งความรัก วันที่เหล่าหนุ่มสาวหลายๆคนต่างให้ดอกไม้หรือสติ๊กเกอร์รูปหัวใจแก่กัน และนี้ก็เป็นอีกวันนึงของเด็กสาวตัวเล็กคนหนึ่งที่อยากจะให้ดอกไม้แก่คนที่ตัวเองชอบเหมือนกัน

เด็กสาวตัวเล็กเดินไปตามทางกับเพื่อนของตัวเองเพื่อนไปที่โรงเรียน สายตาของเด็กน้อยกวาดไปเห็นคู่รักหลายคู่ที่กำลังให้ดอกไม้กันอยู่ ในหัวของเธอคิดเพียงแต่ว่าจะมีใครให้ดอกไม้เธอแบบนั้นบ้างรึเปล่านะ?

"ลูดา"

"อือ..ว่าไง"

"ไปซื้อดอกไม้กัน เรารู้จักร้านนึงขายถูกมากๆแต่อีกสักพักจะปิดแล้ว"

เมื่อเธอได้ยินแบบนั้นก็นึกขึ้นมาได้ เด็กสาวละสายตาจากสิ่งที่กำลังมองอยู่ก่อนจะจูงมือเพื่อนของเธอไปยังร้านดอกไม้ที่ได้บอกไว้เมื่อครู่ คุณพ่อบอกเพียงแต่ว่าร้านนั้นขาบดอกไม้ราคาถูกและสวยมากๆ แต่น้อยคนที่จะได้ดอกไม้นั้น

แถมยังบอกต่ออีกว่าเจ้าของร้านเป็นผู้หญิง แต่นานๆจะโผล่มาขายแค่ไม่กี่ครั้ง  สองเท้ารีบก้าวไปยังร้านเพียงไม่นานก่อนที่มาถึงร้านก็สายไปซะแล้ว..

"เห้ย.."

"แล้วแบบนี้จะไปซื้อไหนอะ.."

เด็กน้อยสองคนคอตกทันทีเมื่อมาถึงยังหน้าร้านแล้วดันถูกปิดก่อนพวกเธอสองคนมาถึง คนที่ได้ดอกไม้ไปต้องมาเร็วแค่ไหนกันนะ

"กลับเถอะ"

"อือ"

เด็กสาวตัวเล็กคนนั้นเชื่อว่าเจ้าของร้านจงใจจะไม่ขาย ไม่เหมือนที่พ่อของเธอบอกเอาไว้แน่ๆ ถ้าจะขายก็ควรเปิดร้านสิ ไม่ใช่ว่ามาปิดร้านต่อหน้าลูกค้าแบบนี้ คิดๆแล้วเด็กน้อยอยากจะกรี๊ดให้้รู้แล้วรู้รอด

"คอยดูนะ จะมาหาซื้อดอกไม้ทุกๆวันวาเลนไทน์​จนกว่าจะยอมเปิดให้เลย" 











จนถึงตอนนี้เธอได้ย้ายมาอยู่ในระดับขั้นที่สูงกว่าเดิม นั้นคือมัธยมปลาย ผ่านมาเกือบสิบปีแล้วที่เธอคอยเอาซองจดหมายมาวางไว้บริเวณหน้าร้านขายดอกไม้ร้านเดิม ซองจดหมายถูกวางไว้หน้าร้านหลายซอง ซึ่งทั้งหมดเป็นของเธอ.. 

"ป่านนี้ยังไม่เปิดอีก สงสัยจะไม่ได้ขายดอกไม้หรอกมั้ง" เธอบ่น

"แล้วนี้แกก็ยังมา ทำไมไม่รู้สึกท้อบ้างเนี่ย"

"ก็ทำทุกครั้งจนมันชินไปแล้ว" คนตัวเล็กหันหน้ากลับไปตอบเพื่อนของตัวเอง

"แล้วนี่แกเขียนว่าอะไรบ้าง"

"หลายๆอย่างอ่ะ ที่ผ่านมาในแต่ละปี"

เพื่อนของเธอพยักหน้าเชิงว่าเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด ลูดาในตอนนี้จะจบมัธยมปลายชั้นที่หกแล้ว จนถึงขณะนี้ร้านนี้ยังไม่เปิดให้เธอสักที รอตั้งแต่หัวค่ำ ตอนเช้าแค่ไหน ร้านนี้ยังไม่เปิดให้เธอสักที จนเธอคิดว่าเจ้าของร้านคงจะเป็นผีไปแล้ว

หรือว่าเป็นผีกัน.. 

แต่ถึงขนาดนั้นเธอก็ยังคงส่งจดมายนั่นไปให้ตลอด เรื่องราวต่างๆที่เธอเขียนไปก็อยากให้ฝั่งนั้นหยิบมันไปอ่านบ้าง จะได้รู้ว่ามีคนคอยซื้อดอกไม้อยู่

"นี่ลูดา แกคิดว่าเจ้าของร้านจะหน้าตาเป็นยังไง"

"ไม่รู้สิ คงจะคล้ายๆผีมั้ง ถึงไม่ยอมเปิดร้านสักที" คนตัวเล็กยู่ปาก

"หรือว่าอาจจะกลัวผู้คนกัน" เพื่อนของเธอเอ่ยปาก

จะไปกลัวกับผีอะไรเล่า

"ขี้เว่อร์" เธอตอบกลับไป

คนตัวเล็กยังคงนั่งเขียนจดหมายอยู่ พลางในหัวมันก็ยังคงคิดแต่เรื่องของเจ้าของร้านดอกไม้ คำถามที่ว่าเจ้าของร้านจะหน้าตาเป็นยังไงคงต้องใช้สมองของเธอในการคิดจินตนาการจากลักษณะนิสัย ที่เธอไม่เคยรู้..

อาจจะเป็นคนลึกลับ?

ไม่หรอกมั้ง..

ลูดาหยุดคิดเรื่องของอีกฝ่ายก่อนจะโฟกัสไปที่หนังสือที่หยิบขึ้นมาอ่านต่อ ตอนนี้ยังไม่รู้ แต่ครั้งหน้าเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าอีกคนนั้นเป็นใครกันแน่

คอยดูเถอะคุณเจ้าของร้าน









ตกเย็นหลังจากเลิกเรียนลูดากำลังเก็บของกลับไปที่บ้านแต่ขณะที่เก็บโต๊ะอยู่สายตาของเธอก็ไปสดุดที่ซองจดหมายที่อยู่ใต้โต๊ะของตัวเอง ไม่มีจ่าหน้าซอง ไม่มีตัวอักษรหรือประโยคอะไรเขียนไว้เลย นี่ใครแกล้งเอาซองมายัดโต๊ะของเธอกัน

แต่พอสังเกตดูดีๆก็พบว่าซองจดหมายนั้นมีกระดาษที่เขียนข้อความเอาไว้อยู่ มือเล็กค่อยๆหยิบกระดาษออกจากซองจดหมายที่อยู่ในมือเพื่อเอาออกมาอ่าน

'หยุดบอกว่าเป็นผีได้แล้ว'

'อีกอย่างฉันอายุมากกว่าคุณนะ'

คนตัวเล็กยืนหัวเราะกับข้อความในกระดาษที่หยิบออกมาอ่านเมื่อครู่ แสดงว่าเจ้าของร้านดอกไม้นั่นคงไม่ใช่ผีแบบที่เธอคิดแล้วล่ะ ก่อนสายตาค่อยๆเลื่อนลงมาที่ประโยคสุดท้าย

'มาเจอกันที่ร้านดอกไม้ด้วยนะคะ'​

ลูดาไปตามที่นัดในจดหมาย คิดว่าคงจะเป็นหน้าร้านขายดอกไม้ร้านที่เธอไปบ่อยๆแน่ๆ ถ้าไม่ใช่คุณคนนั้นจะเป็นใครที่ไหน ร่างเล็กเดินไปจนถึงบริเวณหน้าร้านแต่ก็ยังไม่เจอวี่แววของการเปิดร้านเลยสักนิด

โกหกกันรึเปล่า

แทบจะหมดวันวาเลนไทน์แล้วยังจะเปิดขายดอกไม้ตอนเย็นก็คงจะไม่ใช่ แถมยังนัดออกมาแบบนี้อีก รู้นะว่าจะแอบเซอร์ไพรส์ เห็นหลายๆคู่เขาก็ทำแบบนั้นกันทั้งนั้น

"แน้ รู้นะคะว่าแอบอยู่ ออกมาเลยนะ!"

"ไม่ต้องแอบแล้วค่ะ ออกมาได้แล้วคุณเจ้าของร้าน"

"..."

ไม่มีเสียงตอบรับจากที่เธอเรียกแม้แต่เสียงเดียว กำลังจะคิดว่าคุณเจ้าของร้านไม่ใช่ผีแต่แบบนี้มันเหมือนผีเกินไปแล้ว ถ้าจะเซอร์ไพรส์​ก็ขออย่าตกใจแล้วกันนะคะ

"แฮ่!"

"..."

พอถึงตรงนี้แล้วเธอควรเป็นฝ่ายตกใจใช่รึเปล่า อีกคนถึงขนาดต้องทำแบบนี้แล้ว แต่ไม่เห็นตกใจอะไรเลย คุณเจ้าของร้านเป็นคนแบบนี้เองเหรอ หน้าตาก็คงงั้นๆล่ะมั้ง

"ทำไมมาเปิดร้านเอาตอนนี้คะ---"

พูดจบก็ถูกอีกฝ่ายยื่นดอกกุหลาบมาให้ มันไม่ไดิมาเป็นช่อแบบที่คิดไว้ มันมีเพียงดอกเดียวแต่รู้สึกว่าดอกนี้มันสวยกว่าทุกดอกที่เธอเห็นมาจากหลายๆร้าน มันยังคงดูสดอยู่ถึงแม้ตอนนี้จะตกเย็นแล้วก็ตาม

"สุขสันต์​วันวาเลนไทน์ค่ะ" เธอยิ้ม

"ฉันอ่านจดหมายทุกฉบับที่คุณวางไว้หน้าร้านทุกฉบับเลยนะคะ"

"อะ..อ่านจริงเหรอคะ" คนตัวเล็กตกใจเล็กน้อย

"ทุกฉบับเลยค่ะ ทำให้ฉันรู้ว่าคุณเองก็ดูจะแอบชอบฉันด้วย"

"แอบชอบอะไรล่ะคะ หน้าก็พึ่งเคยเห็นวันนี้!"

คนตัวโตกว่าหัวเราะ ก่อนจะเขยิบตัวเข้ามาใกล้ๆร่างเล็กที่ยืนอยู่ ร่างบางค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูอีกคนเบาๆก่อนจะค่อยๆเขยิบออกมา

'ในจดหมายเขียนว่าแอบชอบนี่คะ'

'เกือบทุกจดหมายบอกว่าอยากเห็นหน้า แถมยังเขียนคำว่าชอบด้วย'

ทำไมต้องเขินด้วยเนี่ย.. 

"ฉันชื่อโบนานะคะ" 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณตัวเล็ก.. โตขึ้นจากตอนเด็กเยอะเลย" 

พูดจบแล้วก็ยื่นมือมาลูบหัวคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าของเธอเบาๆ ก่อนจะส่งรอยยิ้มเล็กให้อีกคนเขินเล่น ถึงจะอายุปาไปเลขสามแล้วแต่เธอพึ่งจะเคยเอ็นดูเด็กคนนี้ถึงขนาดนี้

เด็กที่เขียนจดหมายมาให้เธอทุกๆวันวาเลนไทน์

"หยุดยิ้มเลยนะคะ คุณเจ้าของร้านขี้โม้ๆๆ"

"ว่าขี้โม้งั้นจะปิดร้านแล้วค่ะ เจอกันวาเลนไทน์หน้--" 

ยังไม่ทันจะพูดจบคำสุดท้ายก็โดนคนตัวเล็กกว่าหอมแก้มไปแล้ว ริมฝีปากเล็กค่อยๆเลื่อนออกจากแก้มนุ่มของอีกคนก่อนมือเล็กจะดึงเสื้อของเธอเอาไว้

"สุขสันต์"

"วันวาเลนไทน์ค่ะ.."

"คุณเจ้าของร้าน"








วาเลนไทน์นี้คุณเจ้าของร้านคงได้ดอกไม้ที่สวยที่สุดแล้วล่ะ :)











talk : สุขสันต์​วันวาเลนไทน์ค่ะทุกๆคน ใครที่ชอบใครอยู่ก็ไปบอกอีกฝ่ายเลยนะคะ ถ้าใครยังไม่มีคนชอบก็มานั่งเป็นเพื่อนกันตรงนี้แง55555 ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ ♡
SHARE
Written in this book
Short fic bonlu♡
Writer
minepo
wrt
โฮกปิ๊บ

Comments

LoveyouYuri
8 months ago
อุแงงงงงงงง น่ารักมากเลยค่ะ คุณเจ้าของร้านปล่อยให้น้องรอเกือบสิบปีแถมตัวเองเกือบจะสามสิบนี่มันดีตรงไหนกันคะ ทำไมไม่ออกมาเจอกันตั้งแต่ปีที่สองปีที่สามมมม 55555555555 คนน้องก็รุกแรงมากนะคะเนี้ยแหม น่าตี ไปหอมแก้มคุณเจ้าของร้านเขาแบบนั้นได้ไงคะเป็นสาวเป็นนาง >\\\\\<
Reply
K_Mm
8 months ago
คุณเจ้าของร้านอย่าลืมไปหาหมอ ทานยานะคะ
ไอเป็น 'คุกๆๆๆๆ' ใหญ่แล้ว พบ้าๆๆๆ
เขียนจดหมายให้ทุกวาเลนไทน์เป็น10ปี อห รักมั่นคงขนาดนี้ใครไม่รักก็แย่แล้วค่ะ หัวปักหัวปำบอกเลย เอ็นดูทิสุดดดดด *หอมหัว*
Reply