Promise ( yuri x goeun )
ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวโล่งของโรงพยาบาลเฉกเช่นทุกๆวัน  วิวท้องฟ้าข้างหน้าต่างห้องกลายเป็นภาพชินตาของเธอไปเสียแล้ว ทุกๆสิ่งดำเนินไปเหมือนปกติ และยังคงเป็นแบบเดิม

เธอรู้ตัวดีว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

นาโกอึนในวัย25ปี ผู้ป่วยห้อง502 หัวใจของเธออ่อนแอตั้งแต่กำเนิด เพราะความโชคร้ายที่ร่างกายของเธอไม่แข็งแรงเหมือนกันกับคนอื่นๆ ทำให้การนอนโรงพยาบาล(ที่กลายเป็นบ้านหลังที่2ของโกอึน)แทบจะเป็นเรื่องปกติมากกว่าการไปโรงเรียนพบปะเพื่อนๆหรือการกลับไปนอนที่บ้านจริงๆของเธอเอง

ตอนนี้คงไม่มีโอกาสได้กลับไปนอนที่บ้านแล้วล่ะ

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเธอแอบได้ยินที่พี่พยาบาลคุยกับคุณแม่ถึงเรื่องอาการของเธอที่ทรุดลงเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นตลอด2-3เดือนมานี้ แม่พยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่กับท่านให้นานกว่านี้

แต่เวลาของฉันคงใกล้หมดลงเต็มทีแล้ว

โกอึนพยายามดันตัวเองขึ้นนั่งพิงเตียงอย่างอ่อนแรง เธอเลือกที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสียบหูฟังฟังเพลงเบาๆแทนที่จะเปิดโทรทัศน์ดูเหมือนกับวันอื่นๆ

ถึงแม้จะว่ากำลังนั่งฟังเพลงอยู่แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่อง ในหัวของเธอเอาแต่คิดถึงเรื่องของเวลาที่ใกล้จะหมดลงอยู่รอมร่อ ความกลัวกำลังกัดกินหัวใจของเธอ หรือบางทีเธออาจจะต้องทำใจให้ได้เสียตั้งแต่ตอนนี้

ความตายค่อยๆคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ

ทันทีที่จบเพลง น้ำในตาที่สั่นระริกอยู่พักหนึ่งก็รินไหลลงอาบแก้ม ถึงแม้ว่าจะเคยทำใจไว้บ้างแล้ว แต่คำพูดของพี่พยาบาลก็ไม่เคยออกจากหัวของเธอไปได้เลย ความสับสน ความกลัว หัวใจของเธอที่อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจรับมันไม่ไหวอีกต่อไป

นาโกอึนไม่อาจยับยั้งน้ำตาของเธอได้อีกหลังจากนั้น

แกร๊ก..
เสียงเปิดประตูทำให้เธอสะดุ้ง พลางปาดน้ำตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ใช่ พี่นาโกอึน ผู้ป่วยโรคหัวใจอ่อนแอรึเปล่าคะ?”

เสียงใสๆที่น่าจะเป็นของเด็กสาววัยรุ่น(?)ดังออกมาก่อนที่จะได้เห็นตัวเจ้าของเสียง 

“อ่า.. ใช่ค่ะ”

“ฉัน โจยูริ นะคะ น้องสาวพี่พยาบาลยูจอง วันนี้คุณแม่พี่ไม่สะดวกมาดูแลน่ะค่ะ หนูมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ อยากให้ช่วยอะไรเรียกได้ตลอดเลยนะคะ^_^”

การแนะนำตัวที่ยาวเหยียดแต่ครบถ้วนของเด็กสาวตรงหน้าทำให้โกอึนลืมความเศร้าก่อนหน้าไปได้ชั่วขณะ แทนที่ด้วยความรู้สึกงุนงงและสับสนเล็กน้อย ปกติแม่ของเธอออกไปทำธุระบ้างเป็นบางครั้งจึงไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก 

“อยากดูทีวีมั้ยคะ? เดี๋ยวหนูเปิดให้”
ตั้งแต่น้องโจยูริเข้ามาในห้อง เจ้าของเสียงใสยังไม่หยุดพูด และยังคงยิ้มกว้างตลอด ยิ่งทำให้เธอประหลาดใจ

“น้องโจ..”

“เรียกยูริหรือยูลก็ได้ค่ะ”

“โอเคน้องพูดมาก”

“เดี๋ยวค่ะ! ไม่มีในช้อยส์นะคะ!!”

เด็กสาวพูดเก่งงอนตุ๊บป่อง พี่สาวขี้แกล้งยิ้มบางๆออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“แค่นั่งเป็นเพื่อนพี่ก็พอแล้วค่ะ กำลังเหงาๆพอดีเลย มีงานหรืออะไรจะทำก็ทำเลยนะ ตามสบาย”

“พี่ร้องไห้มาหรอคะ?”

ดูเหมือนว่ายูริจะพึ่งสังเกตเห็นคราบน้ำตาที่ข้างแก้มของคนพี่ ตาที่ยังคงแดงก่ำอยู่จ้องมองที่เด็กสาวอย่างว่างเปล่า

“หนูคุยเป็นเพื่อนได้นะคะ หนูให้คำปรึกษาเก่ง!”


“พี่เหลือเวลาอยู่บนโลกไม่เกิน3เดือน”


ประโยคที่ออกมาจากปากของหญิงสาวตาเศร้าทำให้ทั้งห้องเงียบลงจนได้ยินเพียงแค่เสียงหายใจของทั้งคู่ น้ำตาที่พร้อมจะออกมาจากดวงตาของเธอทุกเมื่อเริ่มไหลอีกครั้ง ยูริทำตัวไม่ถูก 

น้ำตาของโกอึนแทนคำพูดทุกอย่างที่อัดอั้นในเจอของเธอ ยูริรับรู้ถึงความกลัวและเจ็บปวดแม้คนพี่จะไม่ได้ปริปากพูดเลยก็ตามแต่ 

เวลาผ่านไปนานพอที่จะระบายความอัดอั้นของพี่สาวด้วยหยดน้ำตาจนหมด  ยูริยังคงนั่งอยู่ข้างๆเตียงของโกอึนเงียบๆ  มือน้อยๆกุมมือพี่สาวเอาไว้แน่นเป็นเชิงปลอบประโลม 

“น่าอายจัง มาร้องไห้ให้เราฟังอยู่ตั้งนานสองนาน55”

“พี่คงเหงาน่าดูเลยนะคะ อยู่คนเดียวมานานใช่มั้ยคะ?”

...

“3เดือนหลังจากนี้ หนูจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เองนะ”

“ไม่เหงาแล้วนะคะ ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ”

“หนูจะอยู่กับพี่จนถึงวันสุดท้าย สัญญาค่ะ”

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วหลังที่เกี่ยวก้อยสัญญากัน(?) เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียนของน้องยูลก็ถูกพี่อึนจับจองเสียเต็มเวลา    ยูริเลือกที่จะเสียสละเวลา3เดือนของเธอเพื่ออยู่เป็นเพื่อนแก้เหงาให้กับโกอึนที่โรงพยาบาล เพราะเวลาที่นับถอยหลังลงเรื่อยๆของคนพี่ ทำให้เธอคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะเสีย

เธอไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอเลือกแบบนั้นโดยไม่ลังเล

“พี่อึน กินเค้กมั้ยยย เค้กส้มของโปรดพี่เลยนะ”

“เอาๆๆๆ ใส่จานให้พี่หน่อยนะ”

“รับทราบ!”

โกอึนตาแดงก่ำในวันนั้น วันนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยโรยยิ้ม ไม่ซีดเซียวเหมือนเก่า พี่พยาบาลยูจองหรือพี่สาวของเธอยังบอกว่าตั้งแต่เราสองคนสนิท จากอาการที่ค่อยๆทรุดลงก็เริ่มทรงตัว ถือเป็นข่าวดีเลยทีเดียว

“วันนี้ยูลเรียนอะไรมาบ้าง ถึงพี่จะเรียนโฮมสคูลพี่ก็สอนได้นะ”

“พี่พักเถอะ เดี๋ยวยูลกลับไปอ่านที่บ้าน เห็นอย่างนี้ก็4.00นะคะะะ”

“จ้า เด็กเก่งงงงง หมั่นไส้ๆ”

“โอ้ยๆๆๆ อย่าหยิกๆ”

ชีวิตของยูริมีสีสันมากขึ้นตั้งแต่มีพี่โกอึนเข้ามาในชีวิต ดูเหมือนว่าข้อตกลงระหว่างทั้งสองจะคุ้มค่าสำหรับเธอเอามากๆ ถึงแม้ว่าเวลาจะค่อยๆลดลงทีละวันๆก็ตาม

เธอไม่อยากให้วันสุดท้ายมาถึงเลย


“วันนี้อยากฟังเพลงอะไรคะ”

“เพลงอะไรก็ได้ที่น้องยูลร้องค่ะ”
โกอึนที่ตาใกล้ปิดเต็มทีมักจะปากหวานกับยูริเสมอ เสียงร้องเพลงของคนน้องคือยานอนหลับชั้นดีของคนพี่

“แต่ไม่เอาเพลงเศร้านะคะ น้องยูลไม่เหมาะกับเพลงเศร้าๆ”

“น้องยูลเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า”
คนพี่ยิ้มกว้างถึงแม้ว่าจะไม่เปิดตาเพราะความง่วง





“เคยฟังเพลงนี้มั้ยคะ”

รักหนึ่งคำ จดจำตลอดไป - ริท เรืองฤทธิ์






ฝันดีค่ะ







ย่างเข้าเดือนที่2..
ข่าวร้ายที่ออกมาจากปากของพี่ยูจองทำให้ยูริหงุดหงิดตั้งแต่เช้า เธอไม่สามารถมุ่งสมาธิไปที่กระดานไวท์บอร์ดหน้าห้องได้เลยตลอดคาบเรียน 

“เราต้องย้ายไปอยู่กับพ่อแม่ที่โซล

เพราะเศรษฐกิจที่ตกต่ำลงเรื่อยๆ ทำให้ธุรกิจของพ่อกับแม่มีปัญหา พวกท่านไม่สามารถส่งเสียค่าที่พักที่ปูซานให้สองพี่น้องได้อีก ตอนแรกพวกท่านก็กะจะให้พวกเราไปอยู่ที่โซลตั้งแต่แรก แต่เป็นเพราะยูริเองที่ไม่อยากห่างบ้านเกิดไปไหนไกล ท่านตามใจเรามาตลอด แต่ตอนนี้ทุนทรัพย์กลับไม่เอื้ออำนวยอีกต่อไป

เธอไม่อยากผิดสัญญาพี่อึน
ไม่อยากจะห่างโกอึนไปแม้เพียงเสี้ยวนาที

เหลือเวลาอีกประมาณเดือนเศษเท่านั้น กับการมีชีวิตอยู่ของนาโกอึน เวลาที่เริ่มหมดลงเรื่อยๆทำให้ยูริกังวล 

ยูริไม่อยากให้โกอึนหายไปจากชีวิตของเธอ

พอคิดในทางกลับกันแล้ว เธอกลับโทษตัวเองที่สัญญากับพี่เขาเอาไว้แบบนั้น ไม่ใช่ว่าไม่ดีที่ได้รู้จักกัน แต่ความรู้สึกตอนนี้ของเธอไม่สามารถดึงกลับมาได้อีกแล้ว


หัวใจของยูริเป็นของโกอึนไปแล้วทั้งหัวใจ






“พี่อึนคะ..”

“ว่าไง เจ้าเด็ก”

ยูริเข้าใจความรู้สึกกลัวทั้งหมดของโกอึนในวันแรกที่เราพบกันก็ตอนนี้ เด็กสาวปากซีด ตัวแข็ง ไม่กล้าแม้แต่จะพูดข่าวร้ายออกไปให้คนพี่ได้รับรู้ 

“เป็นอะไรรึเปล่า ไม่สบายหรอ”

“เอาหน้ามาใกล้ๆหน่อย พี่ไม่ค่อยมีแรงยกมือ”

ยูริยื่นหน้าไปให้โกอึนทาบมือลงบนหน้าผากอย่างอ่อนแรงเป็นการวัดอุณหภูมิร่างกาย เธอรู้สึกดีที่ได้รับสัมผัสจากคนตรงหน้า 
มือนิ่มของพี่ ดวงตาของพี่..
เธอยังไม่อยากกลับโซลในเร็ววันนี้เลย

“ไม่เป็นอะไรนี่นา เครียดหรอเรา?”
คนพี่ถามด้วยความสงสัย ใบหน้าของเธอยังคงมียิ้มบางๆอยู่เสมอ 

ยิ้มบางๆที่ทำให้เธอตกหลุมรัก




“ถ้าวันนึง หนูรักษาสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้..”

“พี่จะยังอยู่รอหนูมั้ยคะ พี่อึน”




คำพูดของคนน้องเมื่อเย็นวานนี้ทำให้อาการของโกอึนทรุดลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้ปากจะบอกว่ารอได้เสมอ แต่ดูเหมือนร่างกายของเธอจะสวนทางกับคำพูด 
จริงแล้วๆเธออาจจะอยู่ได้นานเกินกว่า3เดือน

ถ้ามีโจยูริอยู่ข้างๆ

ตลอด2เดือนกว่าของเธอ โจยูริไม่เคยหายไปไหน เราพบกันทุกวัน เล่นกันทุกวัน ทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกันทุกวัน เธอยังไม่อยากให้ถึงวันสุดท้าย

นาโกอึนไม่กลัวความตายอีกต่อไป

เธอกลัวว่าจะไม่ได้เจอยูริอีกมากกว่า

ช่วงเวลาตอนเช้าที่คนน้องเรียนอยู่ที่โรงเรียนเป็นช่วงเวลากลับสู่สภาวะเหงาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะมีแม่และพี่พยาบาลอยู่ด้วยก็ตาม 

คนสำคัญของโกอึนมีเพียงแม่คนเดียวเท่านั้น เธอไม่อยากให้แม่ต้องเจ็บปวดหากเธอไม่อยู่แล้ว

โจยูริคือคนสำคัญคนที่2ที่เธอเป็นห่วง เธอไม่รู้ว่าน้องจะคิดเหมือนกันหรือไม่ เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร เธอไม่รู้ว่าตอนที่เธอจากไปแล้วน้องจะเจ็บปวดเหมือนที่เธอกังวลหรือไม่ 

แต่อย่าได้ร้องไห้เลย

ปล่อยให้เธอเป็นคนที่ต้องจากไปพร้อมกับน้ำตาเพียงคนเดียวเถอะนะ








“คุณนาโกอึน ห้อง502”
















วันสุดท้ายของเดือนสุดท้าย..

โจยูริที่กำลังทยอยเก็บของออกจากบ้านหลังเล็กกับพี่สาวกำลังหวนคิดถึงคนที่อยู่ที่โรงพยาบาลอย่างเหม่อลอย ยูจองบีบไหล่น้องสาวเชิงปลอบโยน ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของน้องสาวกับคนไข้ที่น่ารักของเธอ แต่เธอเองก็ไม่สามารถจะขัดคำสั่งของคุณพ่อได้ เพราะลำพังเงินเดือนของนางพยาบาลโรงพยาบาลต่างจังหวัดก็ดูแลปากท้องสองพี่น้องไม่พอตลอดทั้งเดือน

รถประจำทางจอดเทียบใกล้ป้ายในที่สุด..

น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาทำให้ผู้เป็นพี่ตกใจ

“ยูริ.. จะไม่ไปลาหน่อยหรอ”

“หนูไม่อยากให้พี่เค้าอาการทรุดลงไปกว่านี้แล้วค่ะ”



“สักวันหนึ่ง เราต้องได้พบกันอีก”
น้ำตายังคงไหลริน แต่เต็มไปด้วยความหวัง






หนูจะไม่ผิดสัญญาพี่อีก พี่อึนของหนู





โกอึนขยำกระดาษใบน้อยในมือสุดแรง เธอร้องไห้ยิ่งกว่าครั้งแรกที่ได้พบกับเด็กสาวเสียอีก ตาของเธอแดงก่ำยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เธอไม่อาจยับยั้งความเสียใจที่กำลังทำร้ายหัวใจอันอ่อนแอของเธออย่างหนักหนา

สัญญาที่ไม่ระบุระยะเวลาจะน่าเชื่อถือสักแค่ไหนกัน

กำลังจะได้บอกข่าวดีแล้วแท้ๆ











ห้ามผิดสัญญาพี่นะ โจยูริ








3ปีกับสัญญาและความหวังที่ริบหรี่..

โจยูริในวัย20ปี กับดอกกุหลาบสีขาวในมือ สีที่โกอึนชอบ วันนี้เมื่อ3ปีที่แล้วคือครั้งแรกที่เราได้พบกัน ยูริซื้อดอกกุหลาบให้กับโกอึนทุกปี ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เคยได้รับมันเลยก็ตามแต่

เธอไม่เคยลืมความสุขระหว่าง3เดือนนั้นที่โกอึนมอบให้


ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าพี่อึนของเธออาจจะอำลาโลกนี้ไปตั้งแต่3ปีที่แล้ว แต่ยูริยังคงไม่ละความพยายามที่จะตามหาผู้เป็นที่รักของเธอ ความหวังอันริบหรี่นี้คอยต่อชีวิตของเธอในทุกๆวัน

ตอนนี้ยูริและพี่ยูจองกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านเช่าหลังเดิมที่ปูซาน จากความประหยัดและขยันทำงาน(พิเศษ)ของสองพี่น้อง พ่อกับแม่ของทั้งคู่ไม่เคยเข้าใจถึงเหตุผลของยูริที่ดึงดันจะอยู่ปูซานต่อ แต่ยูจองเข้าใจมันทั้งหมด


เพื่อรอคอยเวลาที่จะได้ทำตามสัญญา



นักร้องพาร์ทไทม์สาว โจยูริ ประจำร้านกาแฟแนวคลาสสิคหน้ามหาวิทยาลัยเป็นที่พูดถึงในหมู่นักศึกษาด้วยกัน เป็นที่รู้กันว่านักร้องหน้าหวานคนนี้ มักจะเลือกร้องแต่เพลงรักเท่านั้น ผู้คนต่างพากันคิดว่าเธอกำลังมีความรัก แต่กลับตรงกันข้ามในความเป็นจริง

เธอไม่เหมาะกับเพลงเศร้า โกอึนเคยพูดเอาไว้

ถึงจะเปิดรับให้ขอเพลงได้ แต่พอมีโจทย์เพลงอกหักเข้ามา เจ้าตัวก็เลือกที่จะปฏิเสธทุกครั้ง 

มือเล็กจับไมค์ขึ้นร้องเพลงตามหน้าที่เหมือนทุกๆครั้ง เธอได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง คนที่เธอรอคอยจะนั่งฟังเธอร้องเพลงอยู่ข้างล่างนั่น แต่ก็ไม่เคยมีวันนั้นเกิดขึ้น ได้แต่หวังซ้ำๆและล้มเหลวซ้ำๆ

“เอาไป ลิสต์ที่ลูกค้าขอมา” เสียงของคิมแชวอน นักร้องรุ่นพี่ของร้าน ดังมาจากข้างๆเวทีพร้อมกับรายชื่อเพลงหนึ่งหน้ากระดาษที่เรียงลำดับมาเสร็จสรรพ ยูริรับเอามาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับใช้ดินสอขีดค่าเพลงอกหักออกจากรายชื่อ 

“นี่ อย่าเรื่องมากน่า เดี๋ยวก็โดนลูกค้าไม่พอใจอีกหรอก”

“ฉันไม่เหมาะกับเพลงเศร้าๆหรอกค่ะ”

สายตาของเธอที่ไล่มองหน้ากระดาษทีละรายชื่อสะดุดเข้ากับข้อความประโยคหนึ่ง

กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว

“ยูริ เธอ.. ร้องไห้”

“พี่คะ ฝากดูต่อทีนะคะ”

“นี่!! จะไปไหน!”



















“เพลงอะไรก็ได้ที่น้องยูลร้องค่ะ ไม่เอาเพลงเศร้านะ”





















ลืมสัญญาของเราแล้วรึยัง
























ไม่มีวันลืม



SHARE
Writer
Catmosphere
Teenagers
My beautiful sunset

Comments

nichapat_mild
2 months ago
อ่านแล้วอินกับเรื่องมากเรย;-; รอตอนต่อไปนะคะ
สู้ๆค่าาา💗😊✌️
Reply
Catmosphere
2 months ago
ขอบคุณที่ชอบนะคะ^^
Ssnowflake
2 months ago
แงงงงงง บรรยากาศกับโทนของเรื่องน่ารักมากมากก เอ็นน้องยูลกับคำสัญญาของน้อง ได้เจอกันแล้วนะ! พี่โกอึนก็สู้มากๆเลย ดีใจที่ได้มาเจอกันอีกครั้ง;-; //โกอึนยูริจงเจริญ!! /จวงไม้พาย
Reply
Catmosphere
2 months ago
ขอบคุณที่ชอบนะคะ^^