ระยะห่างเพื่อเรียนรู้!
ช่วงนี้แม่กลองอากาศร้อนอบอ้าวเสียจริง...
วันหยุดสุดสัปดาห์กลับบ้านหาครอบครัว
หน้าที่หลักคือขับรถพาลูกชายไปเรียนดนตรีไทย
(ลูกชายเลือกเรียนระนาดเอก)
ย้อนไปตอนพาไปเรียนใหม่ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่
ปกติเสาร์-อาทิตย์ อยู่บ้านดูการ์ตูน
สายๆไปเล่นในสวน หิวกลับมากินข้าว
อิ่มแล้วถ้าไม่นอนพัก ก็เข้าสวนต่อ
แล้ววันดีคืนดีช่วงเช้าเสาร์-อาทิตย์
ต้องไปเรียนดนตรีไทยไม่พอใจเป็นเรื่องธรรมดา
แต่แม่เห็นว่าลูกชายเป็นตัวแทนโรงเรียน
ไปแข่งอังกะลุงเป็นประจำ หวังให้ต่อยอด
พี่ชาย(คนโต) ก็ฝึกโขนไปแล้ว
..........
วันแรกที่เรียนพ่อแม่ไปด้วย ครูถามเค้าว่า...
"จะเรียนชิ้นไหน"
เค้ายอมเรียนพ่อกับแม่สบายใจแล้ว
เรียนชิ้นไหนเลือกเอาเองละกัน
ครูพาเค้าไปลองแต่ละชิ้นเลย...
ฆ้องวง ขิม ขลุ่ย ซออู้ ซอด้วง จะเข้ 
ท่าทางไม่สนใจเท่าไหร่เลย(พ่อแม่หวั่นๆ)
ระนาดทุ้ม ยังดูเฉยๆอยู่
"อยากเรียนอะไร ไม่ชอบเหรอลูก"แม่ถาม
ลูกชายตอบทันที "จะเรียนระนาดเอก"
เลือกเรียนชิ้นที่ยังไม่ได้แตะ
"อ่อ!เค้ามีในใจแล้วนี่เอง"ครูพูดออกมา
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเลยเรียนระนาดเอก
..........
ถ้าพ่องานยุ่งไม่ได้กลับบ้านแม่จะพาไปเรียน
แล้วนั่งดูลูกชายฝึกเป็นประจำ
สัปดาห์ไหนพ่อไม่กลับ 11 โมงโทรศัพท์เข้ามาละ
รับ....
"พี่!!"
"จ๊ะ!!เป็นไงบ้างวันนี้"
"ไม่ตั้งใจฝึกเลย เสียเวลามาก.." (- -)
ได้แต่พูดว่า "บอกให้เค้าพยายามขึ้นนะ"
จริงแล้วอาจไร้ค่าหากพูดไปแล้วไม่สนใจ
ตอนเด็กผมเจอสถานการณ์แบบนี้ประจำ
โดนแม่บังคับให้เรียนนู่นเรียนนี่เยอะแยะไปหมด
รู้อย่างหนึ่งว่าหากเรียนอะไรสักอย่าง
แล้วไม่สนใจพัฒนาช้ามาก แต่...
ยังมีการพัฒนา ยิ่งเด็กพยายามยิ่งพัฒนาไว
วัยเด็กคือวัยแห่งการเรียนรู้ 
เหมือนเด็กทุกคนมีพรสวรรค์ไปหมดทุกเรื่อง
..........
ขอให้...
คุณพ่อคุณแม่อย่าท้อแท้ตราบใดที่ลูก
อยู่ในบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ เค้าได้แน่นอน
ต่อให้ไม่สนใจฝึกฝนเอาแต่พูดคุยเล่นกับเพื่อน
"มันเสียเวลา" จริงอยู่เป็นแบบนั้น
แต่โลกมี "สองด้าน" เสมอ...
แม้ทักษะที่คุณพ่อคุณแม่ต้องการให้ฝึกจะช้าลง
แต่เค้าได้ฝึกทักษะ "การปฏิสัมพันธ์"...
"แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะให้เด็กเรียนนี่นาา.."
อืม!จริงครับ 
ผมคิดแบบนี้เพราะไม่่อยากให้ลูกรู้สึกเหมือนพ่อ
ในอดีตฝึกว่ายน้ำทุกเสาร์-อาทิตย์ช่วงเช้า
พอครูปล่อยฝึกตามประสาเด็กเล่นกับเพื่อน
คุยกันในสระบ้าง พอเสียวสันหลังแว้บก็..
หันไปทางแม่ หน้าบึ้งหน้ายัััััััักษ์มาก
เรียนเสร็จโดนดุประจำ "คุยเล่นทำไม"
"ครูไม่อยู่ต้องขยันฝึก"
"ครับ!แม่"
..........
จำได้ว่าตอนอยู่ ป.4 ว่ายน้ำท่าผีเสื้อแล้้ว
แต่...วัยเด็กจััััััััััััััััััััดว่าเป็นเด็กขี้อายมาก
ไม่รู้จะเข้าสังคมอย่างไรดี...นี่ไงครับว่ายน้ำพอว่ายได้ทุกท่าสุดท้ายฝึกแต่ท่าเดิมๆ
ฝึกให้ทำเวลาได้ดีขึ้น เวลาดีขึ้นแล้วยังไง? 
เพื่อเป็นทีมชาติ? แล้วยังไงถ้ามันโดดเดี่ยว...
ให้โอกาสเค้าฝึกการเข้าสังคมด้วย
เป็นเรื่องจำเป็น มีทักษะและมีเพื่อนดีกว่า
เส้นทางที่ไปได้มีเพื่อนร่วมเดินไปด้วย
..........
ตอนนี้วันเสาร์เค้าจะตีระนาดเอก
วันอาทิตย์ครูให้ลองมาหัดจับซออู้
(เผื่อมีแวว 555+)
ได้แต่ลุ้นต่อไปว่าอนาคตจะพัฒนาไปได้แค่ไหน
"พ่อขาาา!!" (น้องสาวมาดูพี่เรียนดนตรีไทย)
"จ๋าา!มีไรคะคนสวย"
"พ่อขา!หนูจะเรียนขิมคะ"(คงได้ลุ้นอีกคนเร็วๆนี้)
"จ้าาาาา...โตกว่านี้อีกหน่อยนะคะ(^^)"
...สู้ต่อไปไอ้หนูของป๋าาา...











SHARE
Writer
LittWiz
Normal people
Wish happiness to everyone

Comments