ความรักที่สวยงาม และเจ็บสุดสุด
คุณเคยเชื่อในรักแรกพบไหม

ผมไม่เคยเชื่อเลย แต่มีอยู่วันหนึ่งความรู้สึกนั้นมาล้นหัวใจ

ผมเป็นผู้ชายธรรมดา

เรื่องจะเริ่มแล้วน่ะ แต่ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าถ้าสิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้น เรื่องนี้คงไม่มีวันเกิดขึ้นมาได้
เพื่อนผมกลับบ้านไปฉลองตรุษจีน​และมีผมคนเดียวอีกแล้วที่อยู่กรุงเทพ

เรื่องมันเกิดขึ้นจากกลุ่มไลน์สำหรับเกม พวกเราคุยกันเกี่ยวกับเรื่องงาน อยู่ดีๆมีผู้หญิ่งคนนึง​พิมข้อความไว้
"ลูกค้าไม่มี  แฟนดีๆก็เช่นกัน"

ผมก็ตอบกลับไป "แฟนดีๆอาจหายาก แต่คนที่ดีมาทางนี้" 

ผมพิมตอบไปแบบไม่ได้คิดอะไร

ผ่านไป2-3ชัวโมง ผมกลับเบื่อ  ไม่มีใครออกไปไหนด้วย  ไม่อยากอยู่ห้อง

อยู่ๆในหัวผมเกิดคิดจะชวนเธอคนนั้นไปกินข้าวกับผม เมื่อตกลงกันแล้ว ผมก็เตรียมตัวออกจากห้อง

ผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลย
เลือกร้านที่จะกินกัน ผมยังถามแบบเป็นเพื่อนเลย

และทุกอย่างมันเปลี่ยนไป
เขาเล่าถึงความรักเก่าของเขา ผมก็เล่าความรักของผม แลกเปลี่ยนความคิดกันไปมา
ผมยิ้มให้เขาด้วยความเฟรนลี่ของผม เขากลับเขิน

มันกลับรู้สึกเลยว่า ณ จากนี้ เราอยากทุมเท่ชีวิตเราให้กับเขา ความรักมันไม่มีเหตุผลและมันไม่เคยรอใคร

ใกล้จะกินกันเสร็จแล้ว  ผมก็เลยชวนไปดูหนังต่อ ก็เลือกที่เขาอยากดู ในใจผมคือ ดูอะไรก็ได้ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้ที

ครึ่งเรื่อนแรก ผมนั่งเหมือนอยู่กับเพื่อน แต่อยู่ดีๆ ผมขอจับมือเขา และเขายอม
ในใจผมก็รู้สึกดีน่ะ พอหนังใกล้จบ น้ำตาเธอก็ไหลออกมา  มันหันไปเห็น  ผมกลับรู้สึกว่า คนนี้แหละที่เราอยากดูแล

หนังจบ เราต่างกลับบ้าน

ความรู้สึกของผมคือ พรุ้งนี้ก็อยากเจอ แต่ความรู้นั้น ไม่ใช่อย่างที่ผมคิดเอาไว้ ผมอยากเจอเขาทุกวัน อยากตะโกนออกไปว่าคิดถึงให้เขารับรู้

อาจจะเรียกว่าบ้า แต่ผมโคตรมีความสุขเลยเวลาคิดถึงเวลาที่เราใช้ด้วยกัน  ข้อความแชท

จนกระทั้งผมใช้ความรู้สึกมากกว่าสติ

จากความชอบมันกลายเป็นรัก และรักข้างเดียว

ก็บอกเขาไปตรงๆ และผมเตรียมใจไว้แล้วว่าคงจะไม่รับ แต่ผมเจอข้อความแบบนี้ตอบกลับมา

มันไม่ใช่รักหรอก ก็ไม่รู้เหมือนกัน

มันเหมือนเหรียญ​ที่กำลังมุนนอากาศ​ค่อยที่จะตกลงมาด้านหนึ่ง

ผมทั้งมีความสุขที่ผมยังมีหวัง แต่ผมก็เสียใจตรงที่ว่าเขาอาจจะไม่ได้รู้สึกแบบเรา

จากความเสียใจ  มันเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด เมื่อเห็นสเตตัสของเธอที่ยังเรียกร้องหาแฟนเก่า

มันเจ็บ  มันกลัว มันคิดไปเอง ว่าเราต้องเสียเขาไปแน่ๆ และเราทำอะไรไม่ได้เลยที่จะไม่ให้เขาไป เพราะถ้ารักใครแล้ว เราก็อยากให้เขามีความสุข
ถึงขั้นที่ร้องไห้เพราะกลัวเสียเขาไปทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

สงครามความรู้สึกนั้นมันเกิดขึ้นจนบางทีผมก็คิดว่าผมเป็นบ้า


ที่สุดแล้วความกลัวนั้นมาจากคนรักครั้งก่อนๆ ผมจำได้ชัดเจนว่า แฟนเก่าขอกลับมา กลับมาทำให้รัก แต่กลับท้องโดยไม่รู้ตัวกับผู้ชายคนอื่น

มันคงทำให้ผมกลัวที่จะเสียใครไปหากเรารักเขาจริงๆ และนี้ผมก็รักเขามากกว่าสิ่งใด


2ปีที่คบๆเลิกๆ มันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ แบบที่เรารักใครเหมือนจะเป็นจะตาย

รักและรักมาก เจ็บและเจ็บมาก
ความรักมักจะมาด้วยหนาม ไม่ใช้สติก็คงจะเจ็บ
SHARE
Written in this book
อรม

Comments