พลันฉันถูกยิง ทุกสิ่งสูญ
    ฝนโปรยลงมาเป็นน้ำตาจากฟ้า กลิ่นกาแฟคละคลุ้งไปทั่วผสมปนเปกับกลิ่นอิฐที่ถูกความชื้น ผู้คนที่ผ่านหน้าร้านบ้างวิ่งหลบฝน บ้างเดินใต้ร่มดื่มด่ำบรรยากาศ
หญิงสาวนั่งนิ่งภายนอกร้านกาแฟภายใต้ผ้าใบผืนใหญ่
เหม่อมองหยาดฝนและคนเหล่านั้นที่วิ่งพล่านสลับเดิน กาแฟบนโต๊ะเธอเริ่มเย็นชืด เธอรู้ดี แต่เธอเลือกทำซ้ำเช่นเดิม ผู้คนตรงหน้าบอกสิ่งที่เธอใคร่รู้ เธอเคยพรรณาบ่นเพ้อลงในสมุดเล่มเล็กของเธอเมื่อนานมาแล้วเกี่ยวกับการมีชีวิต เธอไม่ต้องการมีชีวิตอย่างไร้ชีวิต เหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา มันหนักหนาเกินไปสำหรับการใช้ชีวิต

              ตราบใดก็ตามที่เป็นปัญหาคนอื่น               เราไม่มีวันจะใส่ใจอย่างปัญหาตัวเอง
โชคร้ายสำหรับเธอ เธอไม่สามารถเข้าใจปัญหาตัวเองได้ด้วยซ้ำไป ตอนนี้เธอเลือกจะดื่มด่ำไปพร้อมผู้คนท่ามกลางทางสัญจรและไอน้ำ จากสายตาตอนนี้เหลือเพียงคนที่เตรียมพร้อมกับฝนเจ้าปัญหาเท่านั้นที่กำลังย่ำบนก้อนอิฐสีซีด ชายชุดคลุมสีแดงชาดสะดุดตาเป็นหนึ่งในนั้น หญิงสาวหลับตาลง เสียงรอบข้างเงียบสงัด 
มีเพียงเสียงก้าวเดินที่ใกล้เข้ามาของชายสีชาด 
            ชุดตัวเก่งเธอจะต้องเปื้อนสีเลือดนะ ที่รัก
ชายสีชาดล้วงเข้าไปในชุดคลุม เสียงกระทบของโลหะภายใต้ชุดคลุมทำเธอสะดุ้ง เธอลืมตาพลันสบตากับบุรุษเบื้องหน้า เธอกำลังสับสน น้ำน้อยๆเอ่อออกมาจากดวงตาสีดิน ภายในมือชายเบื้องหน้ามีปืนสีเงินที่พร้อมจะลั่นไกจ่ออยู่ที่หน้าผากเธอ เธอเปลี่ยนใจ มันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดกับการแก้ปัญหาด้วยการเป็นปัญหาให้คนเบื้องหลัง หรือไม่เธอก็แค่กลัว ไม่ว่าอย่างไรเธอเลือกที่จะวิ่งออกไปท่ามกลางสายฝน 

                 เธอควรคิดให้ดีก่อนตัดสินใจ                   เมื่อเวลานี้ เธอเปลี่ยนมันไม่ได้  
ร่างที่สวมชุดสีเลือดของหญิงสาวนอนนิ่งสงบบนอิฐสีชื้นเหมือนกับเธอแค่ผลอยหลับไป เพียงแต่ใบหน้าของเธอหวาดกลัว น้ำตาของฟ้าพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือดทันทีที่กระทบบนตัวเธอ สายฝนเป็นสิ่งเดียวที่กำลังไว้อาลัยให้การจากไป

SHARE
Writer
blurblurblur
storyteller
เก่งนัก เรื่องฝันกลางวัน

Comments