[OS] Long Night Without You - Hyewon x Chaewon

ทั้งที่วันนี้ท้องฟ้าก็เหมือนวันอื่นๆ แต่ทำไมกลับรู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนี้กันนะ

คังฮเยวอนลากเก้าอี้มานั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืน อันที่จริงแล้วเธอก็เห็นกลุ่มดาวบนผืนฟ้าสีเข้มไม่ถนัดเพราะแสงไฟที่กระทบเข้าดวงตา แต่มันไม่สำคัญหรอกเพราะหญิงสาวไม่ได้มีใจอยากจะชื่นชมมันสักเท่าไหร่ เบียร์กระป๋องที่สามถูกเปิดแล้วยกขึ้นดื่ม แก้มขาวเริ่มซับสีเลือดฝาดจางๆ ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มบุกรุกเข้ามาในกระแสเลือด ฮเยวอนถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย

การไม่มีเธออยู่ด้วยมันน่าเบื่อจริงๆ นั่นแหล่ะ

"เมี๊ยว"

เจ้าปุกปุยเดินมาคลอเคลียพันแข้งพันขาอยู่นานแล้วโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกต ราวกับรู้ว่าความคิดของผู้เป็นเจ้าของล่องลอยไปไกลจึงเปล่งเสียงเรียกร้องความสนใจขึ้นมา พอฮเยวอนก้มมองก็พบกับดวงตาสีฟ้าของเจ้าแมวพันธุ์แร็กดอลล์วัยแปดเดือนที่มองมาตาแป๋ว

"กวังซุน รู้ไหมว่าแม่ของเธอน่ะเกเรหนีเที่ยวอยู่" หญิงสาวบ่นเสียงหน่ายพร้อมกับอุ้มเจ้าแมวขนสีเทาอ่อนใบหน้าแต้มด้วยสีขาวขึ้นมาบนตัก มันไม่ได้ดิ้นหนีแบบที่ชอบทำกับเธอแต่กลับหมอบนอนอย่างว่าง่าย มือเรียวลูบหัวมันเบาๆ

"พอแม่ไม่อยู่ฉันถึงสำคัญสินะ หื้ม?" เหมือนจะพูดกับแมวเชิงน้อยใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอนั้นงอนผู้หญิงอีกคนที่อยู่ห่างไกลมากกว่า แม้จะรู้ว่ามีเหตุขัดข้องทำให้ไม่สามารถกลับมาโซลได้ภายในคืนนี้ แต่ความคิดถึงมันรุนแรงเกินจะทนไหว

คิมแชวอน เธอมันใจร้าย

เบียร์หมดไปอีกกระป๋อง ฮเยวอนไม่ได้หยิบกระป๋องใหม่แต่เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูแทน มันว่างเปล่า ไม่มีข้อความหรือแชทตอบกลับใดๆ อย่างที่หวังไว้ ข้อความล่าสุดจากแชวอนก็มีแค่บอกว่าตกเครื่องที่เชจู

         พี่คะ สงสัยฉันจะกลับไปไม่ได้เพราะตกเครื่อง 
         คงจะถึงพรุ่งนี้ค่ำๆ หาอะไรกินเองไปก่อนน้า 
         คิดถึงนะคะ! จากแชวอนของพี่

ถ้าคิดถึงก็ต้องตอบแชทกันสิ

ฮเยวอนเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงมองเพดานอยู่นานสองนาน กวังซุนก็เดินนวยนาดก่อนจะกระโดดขึ้นมาซุกตัวข้างๆ อยู่บนเตียงหาไออุ่น หญิงสาวเหลือบมองมันพลางถอนหายใจ

"แกก็คิดถึงแชวอนเหมือนกันใช่ไหมกวังซุน..."

ค่ำคืนนี้ยาวนานเหลือเกินพอไม่มีเธอ

.
.

.

ฉันน่ะ หลงรักเด็กผู้หญิงผมเปียคนนั้นเข้าซะแล้ว

ฮเยวอนมองกลุ่มผู้หญิงที่เดินผ่านเธอกับเพื่อนไป หนึ่งในสามถักผมเปียในอ้อมแขนหอบหนังสือสองสามเล่มเอาไว้กำลังพูดคุยอย่างออกรส แต่พอถึงหน้ารั้วมหาวิทยาลัยก็ต้องบอกลาเพื่อนอีกสองคน ดูท่าแล้วคงจะเดินกันไปคนละทาง

"นี่ เธอทำหนังสือตกไว้หรือเปล่า?"

ทางเดินพ้นรั้วมหาวิทยาลัยได้ไม่มากนัก ฮเยวอนที่เดินตามมาทีหลังก็เอ่ยทักกับแม่สาวผมเปียที่เดินนำหน้าอยู่ก่อนแล้วพร้อมส่งหนังสือในมือให้ อีกฝ่ายมีท่าทีแปลกใจ เธอมองหน้าปกหนังสือก่อนจะส่ายหน้า

"ไม่ใช่ของฉันนะคะ"
"แต่เมื่อกี้เห็นเธอทำตกนะ"
"ไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันไม่อ่านหนังสือปรัชญาแบบนี้หรอก" เธอปฏิเสธด้วยความมั่นใจ

"งั้นเหรอ แล้วเธอ... ชอบอ่านหนังสือแบบไหนล่ะ?"

นั่นคือบทสนทนาครั้งแรกระหว่างคังฮเยวอนและคิมแชวอน

ฮเยวอนเป็นคนประหลาด แชวอนเคยบอกเอาไว้ นานเป็นเดือนที่หวาดระแวงการเข้าหาแบบแปลกๆ ของรุ่นพี่สาวที่เรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ตึกห่างกันเป็นโยชน์ กระนั้นแล้วฮเยวอนก็ยังแสร้งทำทีเป็นบังเอิญผ่านมาบ่อยๆ จนมินจูกับเยนาเพื่อนของแชวอนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขามาจีบแน่ๆ แม้แรกเริ่มจะแอบกลัวแต่ก็ต้องยอมรับว่าการเข้าหาแบบทื่อๆ นี้ก็น่ารักดี

"เหนื่อยไหม?"

แชวอนเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะอ่านหนังสือในห้องสมุดที่กำลังพลิกหน้าหนังสือการ์ตูนที่วางอยู่บนหนังสือปรัชญาอีกที เธอเท้าคางกับโต๊ะมองอย่างรอคอย จนฮเยวอนรู้สึกได้ว่าโดนจ้องอยู่ถึงเงยหน้าขึ้นสบตาด้วย

"เหนื่อยอะไร?"
"ก็ที่พี่เดินข้ามมหา'ลัยมาถึงนี่แล้วบอกฉันว่า 'บังเอิญจังเจอกันอีกแล้ว' อะ"
"ก็ห้องสมุดฝั่งนี้หนังสือน่าสนใจเยอะกว่า"
"เหรอ?"
"อื้ม"

"ไม่ได้มาจีบหรอกเหรอ?"

คังฮเยวอนไม่ได้มีสีหน้าเปลี่ยนไป แต่ดวงตาสีเข้มนั้นไหววูบจนจับสังเกตได้ แชวอนทิ้งคำถามไว้เพียงเท่านั้น ริมฝีปากขยับยิ้มเล็กๆ ก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ

"ก็แล้วถ้าจีบ จะให้จีบไหม?"

คราวนี้คนที่สั่นไหวมิใช่ฮเยวอนอีกแล้ว แต่เป็นคนที่ถูกย้อนถามต่างหาก หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกผ่านสีหน้า แต่สายตาจริงจังที่ส่งมานั้นทำให้รู้ว่านั่นไม่ใช่เพียงคำพูดล้อเล่น

"ขอเหตุผลที่จะจีบ"
"ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?"
"คนจะจีบกันก็ต้องมีความรู้สึกชอบพอกันก่อนไหมอะ"

"มีสิ อย่างน้อยก็พี่ที่ชอบเธอไง"

คังฮเยวอนพูดออกมาอย่างไม่เคอะเขินใดๆ ด้วยเสียงดังฟังชัดจนใกล้เคียงกับคำว่าตะโกน ห้องสมุดเงียบที่ได้ยินแค่เสียงพลิกกระดาษกลับยิ่งเงียบกว่าเดิมจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน นักศึกษาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ก่อนแล้วหันมามองกันเป็นตาเดียว จนแชวอนทำตัวไม่ถูกต้องผงกหัวเป็นเชิงขอโทษ อีกทั้งยังรู้สึกอายที่โดนสารภาพรักกลางห้องสมุดอีกด้วย

"พูดเบาๆ สิ" แชวอนกระซิบดุ
"แล้วเธอชอบพี่ไหม?"
"บอกให้พูดเบาๆ"
"ตอบมาก่อนสิ ชอบพี่ไหม?"

แชวอนฟุบหน้ากับหนังสือทั้งอับอายทั้งไม่รู้จะทำหน้ายังไง เพราะรู้ว่าทั้งห้องสมุดคงมองมาทางเธออีกครั้ง หญิงสาวไม่กล้าเงยหน้ามองใครนอกจากหอบหนังสือพร้อมทั้งดึงคนพี่ตัวดีให้ออกจากห้องสมุดไปด้วย

"ทำไมต้องทำให้อายด้วย"
"ก็เธอไม่ตอบพี่ ว่าชอบพี่ไหม"
"แล้วใครเขาให้ไปถามเสียงดังๆ ในห้องสมุดรบกวนคนอื่นอะ"
"แล้วทำไมเธอไม่รีบตอบอะ"

"เออ ชอบ!"

เป็นครั้งที่สามที่เห็นรอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้าของฮเยวอน ครั้งแรกคือตอนที่เดินมาทักว่าเธอทำหนังสือหล่นทั้งที่เล่มนั้นมันเป็นของเจ้าตัวเองแท้ๆ ส่วนครั้งที่สองคือตอนที่แชวอนยอมให้เบอร์โทรศัพท์มือถือไป

"งั้นคบกันไหม?"

ขอคบง่ายๆ หน้าหอสมุด แต่คำตอบก็คงไม่เป็นอื่น

แชวอนตกลง...

ครึ่งปีกว่าแชวอนจะให้ไปหาที่ห้องพัก และอีกปีกว่าแชวอนถึงจะยอมให้ขนข้าวขนของมาอยู่ด้วย วันแรกของการมาเป็นผู้พักอาศัย เจ้าของห้องตัวจริงนั่งไขว่ห้างกอดอกมองรุ่นพี่สาวเรียงข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวเข้าที่เข้าทางอย่างอารมณ์ดี

"อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้นคะ?"
"แค่ดีใจที่ได้มาอยู่ใกล้ๆ แล้ว"
"ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ช่าย ขนาดนั้นเลย"

ฮเยวอนลากเสียงอย่างอารมณ์ดี ของถูกเก็บเข้าที่เข้าทางภายในเวลาไม่นาน หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มพลางสูดดมกลิ่นหอมจากหมอนสีชมพูอ่อน

"หอมจังเลยกลิ่นของแชวอน"
"ไปอาบน้ำก่อนค่อยไปคลุกบนเตียง"
"ขออีกแป๊บ"
"ไม่ดื้อสิ"
"ง่วงจังเล้ย"

คนดื้อซุกหน้ากับหมอนราวกับไม่รับรู้จนแชวอนต้องไปดึงแขนให้ลุกขึ้น แต่ก็เป็นฝ่ายโดนดึงให้ลงไปนอนด้วยกันแทน อ้อมแขนของคนเป็นพี่โอบกอดร่างของเธอเอาไว้เต็มอ้อมแขน แชวอนดิ้นไม่จริงจังนัก ท้ายที่สุดก็ยอมนอนนิ่งๆ ให้เขากอดแต่โดยดี

"ขอบคุณนะที่ให้มาอยู่ด้วย" ฮเยวอนพูดด้วยเสียงแผ่วเบา แต่เพราะความใกล้ชิดทำให้ได้ยินอย่างชัดเจน แชวอนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกคนพลางแกล้งถอนหายใจ

"ก็พี่วอแว แถมยังมาหาทุกวัน กว่าจะกลับก็ดึก หอก็อยู่ตั้งไกล"
"แชวอนใจดี แล้วก็ยังเป็นเด็กดีด้วย" พูดพลางจูบหน้าผากหนึ่งที ขยับมาที่แก้มอีกหนึ่งที ทำท่าจะจูบที่ปากแต่ก็โดนมือเล็กของอีกคนกั้นเอาไว้

"ไม่อาบน้ำไม่ให้จูบ"
"ให้จูบทีนึงแล้วจะไปอาบน้ำ"

แม้จะใช้สายตาเชิงปฏิเสธแต่แชวอนก็คงรู้ดีว่าต่อให้ไล่ยังไงหากคนเป็นพี่ยังไม่ได้ตามที่ต้องการ เจ้าตัวก็คงไม่ยอมลุกจากเตียงเดินเข้าไปห้องน้ำง่ายๆ การอนุญาตเลยเป็นการลดมือที่กั้นกลางอยู่ลงเท่านั้น ฮเยวอนขยับยิ้มอย่างพอใจ มืออุ่นประคองแก้มนิ่มเบามือก่อนจะใช้สายตาสำรวจไปทั่วใบหน้า หากจะถามถึงสิ่งที่เธอชอบที่สุดคงเป็นดวงตาที่บางครั้งก็เย็นชาแต่บางครั้งก็อ่อนหวาน จมูกเล็กกำลังพอดีรับกับใบหน้า และริมฝีปากตัวดีที่ชอบบ่นทั้งที่ตัวเองอายุน้อยกว่าตั้งปีนึงแท้ๆ

ระยะห่างระหว่างฮเยวอนและแชวอนน้อยลงทุกที ปลายจมูกถูคลอเคลียก่อนคนอายุมากกว่าจะเป็นฝ่ายเบี่ยงใบหน้าให้ริมฝีปากบรรจงบรรจบกันอย่างนิ่มนวล ฮเยวอนขยับขบเม้มป้อนจูบและแชวอนเองก็เผยอริมฝีปากตอบรับอย่างคุ้นเคยเป็นอย่างดี อ้อมแขนรั้งเอวให้ร่างบอบบางนั้นขยับเข้ามาแนบชิดกว่าเดิมพร้อมกับที่เบียดเม้มปากบางนุ่มนิ่มแนบแน่นกว่าเก่า

แชวอนหายใจติดขัด เมื่อฮเยวอนขยับพลิกตัวจนท่อนบนขึ้นมาทาบทับ และรสจูบนั้นร้อนแรงรุกเร้ากว่าเดิม มือเล็กดันไหล่คนเป็นพี่เอาไว้

"ไหนบอกแค่จูบ?"
"ก็ตอนนี้ไม่ได้อยากทำแค่จูบแล้ว"

เสียงกระซิบเจ้าเล่ห์คลอเคลียอยู่ที่ริมฝีปากไม่ยอมห่าง ฮเยวอนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเริ่มรุกรานรังแกเธออย่างเอาแต่ใจ 

แชวอนรู้แล้วว่าเธอไม่มีทางหนีพ้น...

.

.
.

"เมี๊ยว"

หน้าเปียกไปหมดแล้วกวังซุน...

ฮเยวอนรู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องลืมตาว่าความเปียกชื้นบนใบหน้าต้องเป็นฝีมือของเจ้าตัวดีที่กำลังเลียปลุกให้เธอตื่นจากฝันหวานที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับคนรัก อยากจะจับมันมาฟาดเสียนี่ แต่ก็ทำไม่ลงอยู่ดีเพราะแววตามันเหมือนแชวอนไม่มีผิด

"กวังซุนเลียปลุกขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมตื่นอีกเหรอคะ?"

เสียงคุ้นเคยดังขึ้น แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเจ้าของเสียงบอกเธอไว้ว่าจะกลับมาตอนค่ำๆ ฮเยวอนลืมตาขึ้น แสงแดดที่ส่องเข้ามาภายในห้องทำให้ต้องกระพริบตาถี่ เธอเห็นเพียงเงาคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง พอสายตาเริ่มปรับสภาพได้ก็เห็นแชวอนนั่งมองอยู่จริงๆ

"นี่ฝันซ้อนฝันเหรอ?" ฮเยวอนพึมพำ
"เมื่อกี้ฝันว่าอะไรเหรอ?" คนที่ฮเยวอนคิดว่าเป็นภาพลวงตาเอ่ยถาม
"ฝันว่ากำลังจะฟัดเธอไง"
"ทะลึ่ง"
"โอ๊ย"

ไม่ใช่ความฝันแล้วนี่ แชวอนหยิกเธอจนเนื้อเขียวไปหมดแล้ว

"ไม่ได้ฝันหรอกเหรอเนี่ย?" ฮเยวอนลูบแขนที่โดนหยิกปอยๆ พลางกระพริบตาถี่ แชวอนคลายหัวคิ้วที่ย่นเข้าหากัน

"ก็ไม่ฝันน่ะสิ"
"ไหนบอกจะกลับมาค่ำๆ"
"พอดีมีไฟล์ทบินตอนเช้ามืดพอดี ก็เลยกลับมาได้"
"แล้วทำไมไม่โทรมาจะได้ไปรับ"
"รับสายที่ไหนอะพี่น่ะ"

แชวอนทำท่าแง่งอน พอหยิบโทรศัพท์มาเช็คก็เจอสายไม่ได้รับจริงๆ ด้วย ฮเยวอนยิ้มแห้ง หญิงสาวขยับลุกขึ้นนั่งดึงคนตัวผอมบางกว่าให้ขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วกอดไว้

"คิดถึงมาก คิดถึงจะตายอยู่แล้ว"
"เว่อร์ คิดถึงแต่ดื่มเบียร์จนเมาหลับอะนะ แถมยังเปิดระเบียงทิ้งไว้อีก ถ้ากวังซุนกระโดดออกไปทำไงอะ น่าตีไหมพี่เนี่ย" ราวกับรู้ว่าโดนพูดถึงกวังซุนก็ร้องเมี๊ยวขานรับขึ้นมาแล้วเดินสะบัดตูดไปทิ้งตัวนอนอยู่มุมห้องที่ประจำ

"ถ้าไม่ดื่มก็จะต้องทนนอนไม่หลับเพราะคิดถึงเธอ เวลาผ่านไปช้ามาก"
"ก็มันเหตุสุดวิสัยนี่ โตแล้วทำไมยิ่งงอแง" แชวอนเอี้ยวตัวมองคนที่กอดเธอจากข้างหลังไว้ อดไม่ได้ที่จะสงสารปนเอ็นดูคนอายุมากกว่าที่ทำหน้าเป็นแมวหงอยเลยต้องลูบหัวปลอบใจ

"เธอต้องไถ่โทษ"
"เรื่อง?"
"ทำให้พี่ตื่นจากฝันหวาน"
"เดี๋ยวก่อน..."
"มาสานต่อจากในฝันเลยคิมแชวอน"
"พี่ฮเยวอน!"

เตียงไม่กว้างเกินไปอีกแล้วเพราะมีเธออยู่ด้วย และหากให้เดาวันนี้ท้องฟ้าก็คงสวยยิ่งกว่าทุกวันแม้จำนวนหมู่ดาวจะเท่าเดิม หรือต่อให้เมฆจะบดบังดวงจันทร์ก็ตามที

ในเมื่อพระจันทร์ที่สวยที่สุดกลับมาอยู่ข้างฉันแล้ว..


Finish.

ไม่เกี่ยวกับที่โพสถาม ยูจิน x who? นะคะ แต่งให้เพื่อนปลอบใจที่ไม่ได้เงินของแจกที่บริษัท(?) 5555 แล้วก็พอดีฟังเพลงแล้วก็เกิดไอเดีย ประจวบเหมาะกับมีสมาธิ+มีเวลาพอดีก็เลยเขียนขึ้นมาซะเลย ส่วนเพลงที่เราฟังก็คือ 너의 밤은 어때 (How's Your Night?) ของ J_ust นะคะ เผื่อใครอยากฟังพร้อมกับอ่านฟิคไปด้วย เอ็นดูคังแชวกันเยอะๆ น้า ขอบคุณค่า




SHARE
Writer
sky_H
Writer / Gamer
My sky losing the BLUE color.

Comments

pawIcebear
2 months ago
เค้าถึงกับต้องสมัครยูสมาคอมเม้น😂

ชอบการดำเนินเรื่องนะคะ ถึงมันจะสั้นมากแต่ก็กระชับดีค่ะ ชอบความดึงคาแร็คเตอร์ของพี่คังกับน้องแชวมาใช้ มันดูเรียลเค้าชอบตรงนี้ แงงงง เขินมากๆเลยค่ะ ยิ่งตอนพี่คังบอกขอสานฝันต้อนะ พวี๊ดดดดดดดด😭 แต่เค้าหวงน้องแชวนะพี่คัง! น้องแชวก็น่ารักมากกกกกกกกก อยากบีบแจ้ม อยากจุ้บเหม่ง เอาล่ะค่ะ เวิ่นเว่อมานาน สรุปชอบมากๆนะคะไรท์ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆแบบนี้นะคะ

ปล. ชอบฟิคของไรท์แทบทุกเรื่องเลยนะคะ💜
Reply
jmcklove
2 months ago
อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นจริงๆค่ะ แถมรู้สึกอยากจะกอดใครสักคนให้แน่นๆ แต่ติดที่ไม่มีใครให้กอด5555 ขอบคุณสำหรับฟิคดีดีนะคะ
Reply
kp4N9
2 months ago
เค้าชอบเพลงนี้พี่เหมียว มาอ่านแล้วว สนุกมาก อินเฉยเลยอะ 😭 ชอบตั้งแต่ประโยคจนถึงประโยคสุดท้าย ไม่มีตรงไหนที่รู้สึกมากไปน้อยไป เหมือนเดิมเลย ชอบความพอดี อุ่นพอดีแบบที่พี่เหมียวชอบเขียน อ่านแล้วอุ่นเสมอเลยย
Reply
eiei_cote
2 months ago
นั่งอ่านวน10รอบแล้วค่ะ5555555ไรเท่อดองฟิคกันเป็นแถบ....
Reply
DragonSlayer
28 days ago
น่ารักมากกกก 💕💕
Reply