ความหมายของความโดดเดี่ยว
ความเหงา
ความโดดเดี๋ยว
ความเดียวดาย
ของแต่ละคนไม่เท่ากัน
แต่ทุกคนรู้สึก ทุกคนเคยสัมผัส

จะให้อธิบายว่าคือความรู้สึกอย่างไร มันก็ยาก รู้เพียงว่า
ชาร์ตแบตมือถือให้เต็มแล้ววางทิ้งไว้เฉยๆบนโต๊ะ ไม่เล่นไม่จับ ปล่อยใหอยู่เฉยๆแบบนั้นจนแบตหมดไปเอง
ก็ไม่มีใครโทรมา ไม่มีใครส่งข้อความ แม้แต่คนในครอบครัว ก็ไม่มี

หลายครั้งเอาชนะความเดียวดายนี้ได้ เป็นฝ่ายคว้าโทรศัพท์โทรไปหาคนอื่น
หากโชคดีเขารับสาย ก็มักจะได้ยินคำว่า"หายไปเลยนะ” “เงียบไปเลย ไม่ติดต่อคนอื่นบ้างล่ะ"
ในใจก็ได้แต่คิดว่า “แกนั้นแหละที่ไม่เคยโทรมา ที่คุยกันอยู่นี่ ก็ชั้นนี่แหละที่โทรไปหา”

บางครั้งมันก็ช่วยไม่ได้ ที่ชีวิตต้องโดดเดี่ยวแบบนี้ แม้จะอยู่กลางฝูงชน แม้จะมีเพื่อนๆรายล้อม แต่ก็รู้สึกห่างเหิน
บางครั้งการเปิดใจพูดความรู้สึกความต้องการตรงๆ ถึงแม้จะน่ากลัว แต่ช่วยให้เราใกล้กันได้

มีคนบอกว่าให้รีบหาแฟน จะได้เลิกเป็นภาระเพื่อนๆ แรกก็ไม่คิดอะไร
นานๆไปคำว่า'ภาระ'มันกึงก้องขึ้นเรื่อยๆ จนเหลือแต่คำว่า 'เป็นภาระ' วนอยู่ในใจ
แรกๆก็คือว่าเพื่อนกัน เป็นภาระเล็กน้อยแค่นี้เองไม่น่าจะเป็นออะไร แฟนก็ไม่ใช่ว่าหาซื้อได้ง่ายๆ
แต่สุดท้ายก็ไม่อยากเป็นภาระใคร ทิ้งระยะห่างกับทุกคนแทน สุดท้ายก็กลับมาโดดเดี่ยวเหมือนเดิม

ในคืนที่นอนไม่หลับ ได้แต่พลิกตัวไปมาบนเตียง
นอนจ้องเพดาน มองท้องฟ้าที่ไม่มีดาว
คำว่าโดดเดี่ยวมันก็มา ความรู้สึกเดียวดายมันก็เกิดขึ้น

ทำไมคนเราต้องมีความรู้สึกนี้นะทำไมต้องมีมันอยู่ในโลกด้วย
จักรวาลนี้ต้องการจะบอกอะไรกับฉันหรือเปล่า
ความเหงา ความเดียวดาย มีความหมายรึป่าว



ความเดียวดายสอนอะไรฉันบ้าง

สุดท้ายก็เหลือแค่ฉัน สุดท้ายเหลือแค่ตัวเอง
การพึ่งพาตัวเองคือพื้นฐานของชีวิตที่ที่มั่นคง
หากมีใครซักครเข้ามาก็ยินดี
หรือ สุดท้ายจะเหลือตัวคนเดียว ก็อยู่ได้

ทุกคนที่กำลังต่อสู้กับความเดียวดาย
จะรู้คุณค่าของการมีกันและกันมากที่ที่สุด
มากพอจะยอมเปลี่ยนเป้าหมายชีวิตตัวเองได้

เราอาจลืมบางสิ่งบางอย่าง มองข้ามคนใกล้ตัว
เราเองก็ปล่อยทิ้งใครบางคนให้เดียวดายอยู่
หันกลับไปหาคนๆนั้นเถอะ ไม่จำเป็นต้องออกไปหาคนอื่นคนไกล
เพราะทั้งคู่จะเห็นคุณค่าในกันละกันมากที่สุด
โลกนี้จะได้มีคนเดียวดายน้อยลงพร้อมกันสองคน

ลึกๆแล้วความเดียวดายอาจกำลังสะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราและตัวเราเอง
ความสัมพันธ์กำลังมีปัญหา มีประเด็นที่ยังไม่ได้แก้ไข ยังมีเรื่องที่เราเมินเฉยหรือกำลังหนีอยู่ลึกๆ
เราจึงไม่สามารถอยู่กับตัวเองได้ แต่ความจริงคือสิ่งที่จะเติมเต็มตัวเราได้ดีที่สุดคือตัวเราเอง

เมื่อใดที่เหงา เมื่อใดที่เดียวดาย ก็รับรู้ความรู้สึกนั้นให้เต็มที่
เรียนรู้เมื่อมีมันอยู่ มันรู้สึกเช่นไร มันมาจากไหน
มันสะท้อนอะไรให้เห็น มันกำลังสอนอะไร
จากนั้นขอบคุณที่ได้เจอกัน ขอบคุณที่เป็นครูชีวิต
ตอนนี้ถึงเวลาต้องจากกันแล้ว บอกลาแล้วปล่อยมันไป

เรียนรู้ ขอบคุณและปล่อยมันไป
เราเชื่อว่าจักรวาลจะสอนชีวิตให้เรา ให้เราเเรียนรู้เสมอ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้าย 
หากเรามัวแต่หลีกหนีหรือจมปรักกับมัน 
จักรวาลก็จะนำพามันเข้ามาใหม่เรื่อยๆ
จนกว่าเราจะยอมเปิดใจเรียนรู้ ขอบคุณและปล่อยมันไป 





ติดตามงานเขียนอื่นๆได้ที่
Medium : @seedhack2017 หรือ https://medium.com/@seedhack2017
Storylog : DreamTraveller หรือ https://storylog.co/DreamTraveller
SHARE
Written in this book
The Gray journal : บันทึกปกสีเทา
คุณเชื่อไหม มันเศร้า มันแย่มากๆ แต่มันก็สวยนะ 
Writer
DreamTraveller
Writer in making
ยังจำได้เสมอว่าสมัยเด็กอยากเป็นนักเขียน

Comments