ใจอิสระ
เคยคิดว่าถ้าตื่นมาในช่วงเช้า
เราไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วคงดี

ความคิดเดิมๆวนซ้ำหลอกหลอน
ถ้าวันหนึ่งเราต้องจากที่นี่ไปจริงๆ
อยากเห็นอะไรเป็นครั้งสุดท้าย?
ความเงียบเข้าปกคลุมแทนคำตอบใดๆ
จนฉันที่ทนฟังความเงียบของใจไม่ได้
จึงตะโกนตอบไป....
ความอิสระ
อิสระคืออะไร? ฉันยังไม่รู้เลย
แล้วอะไรที่ทำให้ฉันอยากเจอมัน

คำถามล่องลอยเต็มอยู่ในหัว
แต่ฉันไม่สามารถไข้ข้อสงสัยอะไรได้เลย

จนวันหนึ่งมีมือยื่นเข้ามาดึงฉันออก
จากห้วงแห่งการกักขังตัวเอง
ฉันถูกดึงไปยังงานวิ่งมาราธอน

มันไม่มีอะไรน่าสนใจ
มีเพียงนักวิ่งที่กำลังยึดครองพื้นที่แห่งนี้
แสงแดดที่ค่อยๆสาดส่องกระทบฉัน
แผ่ความร้อนจนฉันที่นั่งนิ่งก็เหงื่อโฉก
แล้วฉันมาทำอะไรที่นี่?นั้นคือคำถามที่ดังอยู่ในหัว
จนมีนักวิ่งคนแรกวิ่งเข้าเส้นชัยด้วยความเร็วสูง
และนักวิ่งคนที่สองที่สามค่อยๆตามมา


เป็นชัยชนะที่ไม่ได้มีแค่คนลงแข่งที่มีความสุข
เพราะฉันเห็นทุกคนที่ยืนรอต่างยิ้ม
และเข้าไปแสดงความยินดีกับเข้า

42 กิโลเมตร ในการวิ่งมันยาวนานมาก
แต่รอยยิ้มจากปลายทางทำให้สู้ไม่ถอย

ฉันนั่งดูจนคนสุดท้ายที่เข้ามาในอีก 3 ชั่วโมง
แทนที่จะเป็นความเสียใจที่เขาต้องมี
เพราะมาเป็นคนสุดท้ายแต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็น
รอยยิ้มเอออออนะ!
ต่อให้ยังไงเขาก็ชนะตัวเองที่วิ่งถึงจนได้
เพราะชีวิตใครก็ขึ้นกับคนนั้นซิ!

แต่ที่ผ่านมาฉันให้คนอื่นมีอิทธิพล
แทนที่จะเป็นฉันที่มีอิทธิพลต่อตัวเองที่สุด


ฉันปล่อยให้ชีวิตฉันเดินตามแผนที่คนอื่น
ฉันปล่อยให้ชีวิตถูดวัดด้วยไม้บรรทัดคนอื่น
ฉันเอาตัวเองไปเปรียบกับทุกคน



ถ้าฉันอยากเจออิสระ
สิ่งแรกที่ควรทำคือเปลี่ยนเป้าหมายชีวิตตัวเอง
มันควรตั้งบนความสุขของตัวเองไม่ใช่ของใคร
และการชนะใครก็ไม่สำคัญเท่าได้ชนะใจตัวเอง
นี้คงเป็นอิสระที่ฉันโหยหาตลอดมา
คือการได้เป็นตัวเองอย่างสมบูรณ์
คือการได้เริงระบำในท่วงท่าที่ถนัดและชื่นชอบ
โดยไม่จำเป็นว่าจะต้องมีใครมาชื่นชม

แค่นี้ก็พอแล้ว



SHARE
Written in this book
Diaryland
Writer
Wakun
writer
traveler from Universe

Comments