กว่าจะรู้ตัว
ช่วงชีวิตผ่านมาหลายช่วงแล้ว

แต่กว่าจะรู้ตัว ....กลับชอบช่วงเวลาที่ตัวเองไม่สนโลกมากที่สุด

ช่วงเวลาที่ทำอะไรในแบบที่ตัวเองอยากทำ 

ไม่ตามใคร ไม่แคร์คำพูดใคร 

ตอนนั้น มีเพื่อนมั้ย แทบบอกว่านับคนได้
 
แต่กลายเป็นว่า เป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด 

สนุกที่สุด ลงทะเบียนไปค่ายอาสาคนเดียวโดยไม่รู้จักใคร 

ไปซัมเมอร์แคมกับ โรงเรียนอื่น โดยไม่มีเพื่อน 

ไปเดินห้างคนเดียว ดูหนังคนเดียว 

หมกตัวอยู่หอสมุดจังหวัดเป็นวันๆ 

ไปร้านหนังสือเก่า กลิ่นกระดาษเก่าๆ ทำให้ใจสงบ

ไปแกลรี่ เดินมองรูปอย่างไม่เข้าใจ 

ฉันสูญเสีย เวลาเหล่านั้นไปไม่รู้ตัว มั่วแต่ไปตามอะไร ที่ไม่ใช่ตัวเอง


จนตอนนี้นิสัยตัวเองผิดเพี้ยนไปหมด บิดเบี้ยวจนไม่อาจเข้ารอย เป็นรูแหว่งที่ไม่มีอะไรมาเติมเต็มได้  


ตอนนี้อาจยังไม่สายถ้าจะกลับไปเป็นแบบนั้น แต่ภาระ ไม่อาจทิ้งได้ 

ได้แต่มองและนึกเสียใจ สิ่งเดียวที่เสียใจมากที่สุดในชีวิต 

ที่ฉันทิ้งตัวตนในตอนนั้นไป กลับมาได้มั้ยตัวฉัน 

อภัยเด็กโง่คนหนึ่ง แล้วกลับมาได้มั้ย 

ฉันจะรอเธอ ..............


จาก : ดาวเสาร์ดวงที่9
SHARE

Comments