ความคิดถึงของฉัน ก็เหมือนแสงเเดดยามบ่ายแก่ๆ
นานเเล้วที่คุณไม่ได้อยู่ตรงนี้ นานมากแล้วจริงๆ

นานพอที่ใครหลายคนจะลืม


แต่ฉันไม่ใช่


เวลาคิดถึงคุณ มันก็เหมือนแสงเเดดตอนบ่ายแก่ๆ

ไม่ได้ร้อนเเรงเหมือนเเดดตอนเที่ยง

ไม่ได้ริบหรี่เหมือนแสงแดดตอนเย็น

แต่เป็นแดดอุ่นๆกำลังดี เป็นเวลาที่อยู่คนเดียวเวลานี้เเล้วจะคิดถึงคุณเป็นประจำ


โดยเฉพาะตอนนอนอยู่บนเตียง

มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีสด

ลมเอื่อยๆพัดผ่านเข้ามา


คิดถึงคุณจัง - นี่คงเป็นความคิดแรก


นานเเล้วที่ไม่มีคุณอยู่ นานมากแล้วจริงๆ


ปกติตอนบ่ายแก่ๆแบบนี้ ฉันมักจะอยู่กับคุณ

เป็นประจำ

ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ

เป็นห้องที่อยู่แล้วรู้สึกปลอดภัยสุด มากกว่าห้องของตัวเองเสียอีก

คงเป็นเพราะมีคุณอยู่ด้วยแหละมั้ง


คิดถึงจังนะ


เราชอบนอนก่ายกันเป็นประจำ กอดรัดใต้ผ้าห่มผืนหนา แม้จะร้อนแต่ก็ไม่มีใครผลักออก


ฉันเกลี่ยผมคุณเล่น คุณเกลี่ยแก้มของฉัน
ยิ้มให้กัน หัวเราะให้กัน อยู่อย่างนั้น


เนิ่นนาน


นานเเล้วที่ไม่มีคุณอยู่...


แต่สัมผัสอุ่นนั้นยังตรึงอยู่ที่ริมฝีปาก
ท่าทีที่อ้อยอิงเหล่านั้น


เหมือนถูกบันทึกไว้
ในความทรงจำถาวรของฉัน



ยากที่จะลบออกไป




ฉันคิดถึงคุณจริงๆ






SHARE
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร

Comments