[Fic] White Shirt (Gaeun x Eunbi) <28>
“แล้วคุณจะไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ”

“อ่อ .. ขอโทษค่ะ ฉันยูจินค่ะ อันยูจิน”

“ปกติก็เป็นอย่างนี้เหรอ”

“คะ?”

“กินเหล้าแล้วหลับน่ะ”

“ค่ะ”

“แล้วก็ยังกล้ามาคนเดียวอีกนะคุณ”

ก็นั่นสินะ เธอนี่มันโง่จริง ๆ

“เอ๊ะ! หรือนี่เป็นแผนของคุณ แต่ก็ไม่น่าใช่นะ เพราะเมื่อกี้คุณดูหลับไปจริง ๆ ”

“แผน?”

“แผนทำเป็นไม่ได้สติตอนเจอคนที่ถูกใจไง เผื่อเค้าจะได้พากลับบ้านอะไรแบบนี้ ”

“…”

“ล้อเล่นหน่า ~ อย่าทำสายตาเย็นชาใส่ฉันแบบนั้นสิ”

“…”

“โหยย อะไรกัน นี่ฉันนั่งเฝ้าคุณตั้งนานนะ ทำดีไม่ได้ดีเลย”

“…”

“เนี่ยดูสิ ยังเงียบใส่อีกนะคนเรา”

“แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรล่ะ”

“ยอมพูดกับฉันแล้วเหรอ”

“นี่ฉันต้องตอบแทนคุณยังไงเราถึงจะหายกัน”

“เย็นชาจังเลยคุณ”

“คุณจะเอายังไงก็พูดมาเร็ว ๆ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

“งั้นขอกลับด้วยคนได้มั้ยคะ”

“?”

“ก็คุณจะกลับแล้วหนิ ฉันขอกลับด้วยคนนะ”

“กลับบ้านฉัน?”

“อื้อ!”

“คุณไม่มีบ้านเหรอ”

“อื้อหือออ คนอะไรปากคอเราะร้าย ถ้าฉันบอกว่าคืนนี้ฉันกลับบ้านตัวเองไม่ได้ คุณจะยอมให้ฉันไปนอนบ้านคุณมั้ยล่ะ”

“หนีออกจากบ้านมาหรือไง”

“ฉันไม่ใช่เด็กอายุสิบห้านะคุณ”

“ทะเลาะกับแฟนมาเหรอ”

“ฉันไม่มีแฟน”

“งั้นต้องทำอะไรผิดมาแน่ ๆ แม่ถึงไม่ให้เข้าบ้าน”

“ฮ่า ๆ ๆ จะว่าอย่างนั้นก็ได้”

“กลับไม่ได้ก็ไปนอนโรงแรมสิ”

“ไม่มีเงินแล้วอะคุณ โดนแม่ระงับบัตรเครดิต เหลือเงินสดแค่พอจ่ายค่าเหล้านี่แหละ”

“ไม่มีเงินแล้วมาเที่ยวทำไมเนี่ย”

“ก็เพิ่งรู้ว่าโดนระงับบัตรตอนจะจ่ายค่าเหล้าให้คุณเมื่อกี้แหละ”

“…”

“สงสารฉันหน่อยเถอะนะคุณ”

“แล้วคุณไม่มีบัตรที่เป็นชื่อตัวเองหรือไง คุณใช้บัตรแม่ตลอดเลยเหรอ”

“ก็มีแต่มันอยู่ที่บ้านน่ะสิ ฉันต้องรอจนถึงพรุ่งนี้ให้แม่ออกจากบ้านไปก่อนถึงจะเข้าไปเอาบัตรได้ แล้วอีกอย่างนะ บัตรแม่มันวงเงินไม่จำกัดอะ ทำไมต้องใช้บัตรตัวเองด้วยล่ะ”

พวกลูกคนรวยนี่เอง..

“นะคุณนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะตอบแทนคุณที่ช่วยให้ฉันมีที่ซุกหัวนอนคืนนี้”

อยากจะบ้าตายจริง ๆ

“งั้นบอกมาก่อนว่าคุณไปทำอะไรมา ‘คุณหญิงแม่’ ถึงไม่ให้เข้าบ้าน”

“…”

“ไม่บอกก็ตามใจ แต่ฉันก็คงให้คุณกลับด้วยไม่ได้หรอก คุณเป็นใครก็ไม่รู้ เกิดเป็นโจรขึ้นมาล่ะ”

ผู้หญิงแปลกหน้าที่เจอในผับมาขอกลับด้วย มันฟังเข้าท่ามั้ยเนี่ย! ถึงจะสวยก็เถอะ.. เธอยอมรับว่าที่ยอมนั่งต่อปากต่อคำกับเค้าเนี่ย ก็เพราะหน้าตาไม่น่าจะเป็นโจรหรอกนะ..

“ก็ได้ ๆ อย่าหัวเราะล่ะ คือฉัน.. หนีนัดดูตัวมาน่ะ”

พอเค้าพูดแบบนั้น ยูจินก็สังเกตว่าชุดที่ผู้ตรงหน้าใส่ดูเต็มยศแบบทางการมากกว่าที่จะใส่มาเที่ยวกลางคืน

“พอฉันหนีแม่ก็เลยโมโห เพราะนี่ก็หนีเป็นครั้งที่หกแล้ว นี่ฉันไม่กล้าเปิดมือถือเลย ไม่อยากโดนแม่โทรมาด่าน่ะ”

“คุณหนีทุกครั้ง แต่แม่คุณก็ยังพยายามนัดดูตัวในคุณเรื่อย ๆ เนี่ยนะ”

“ก็ไม่ทุกครั้งหรอก บางครั้งก็หนีไม่ได้ ต้องไปนั่งเบื่ออยู่หลายชั่วโมงนั่นแหละ”

“ไม่เคยถูกใจใครเลยหรือไง”

“คุณนี่ก็ถามแปลก ๆ เรามาเจอกันที่นี่ยังไม่ชัดอีกเหรอว่าฉันไม่ได้ชอบผู้ชายน่ะ”

ก็จริง.. ลืมไปเลยแฮะ

“ฉันว่าแม่ก็รู้แหละ แต่ก็ยังไม่ละความพยายามจะจับคู่ฉันกับพวกลูกชายเพื่อน”

เศรษฐีก็ต้องดองกับเศรษฐีด้วยกันสินะ..

“อ้าว.. แล้วนั่นคุณจะไปไหนน่ะ”

“กลับบ้าน”

“แล้วฉันล่ะ?”

“อยากมาก็มา แต่บอกก่อนว่าห้องฉันไม่มีของมีค่าหรอกนะ ถ้าจะมาปล้นกันก็เสียเวลาเปล่า”

“โธ่คุณ ฉันไม่ใช่โจรนะ”

“ใครจะไปรู้ล่ะ หน้าตาดีๆ เป็นโจรเยอะแยะไป”

“นี่คุณชมว่าฉันสวยเหรอ?”

“ฉันพูดถึงทั่ว ๆ ไปหรอก”

“แหม ๆ โกหกไม่เนียนเลยนะคุณน่ะ”

อืม.. เยนาก็บอกแบบนี้ประจำแหละ.. เยนา.. เยนาอีกแล้ว

“นี่คุณเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“เปล่า ๆ รีบไปกันเถอะ ดึกแล้วรถบัสเว้นระยะนาน ฉันไม่อยากเสียเงินขึ้นแท็กซี่ถ้าพลาดรถบัส”

ยูจินเดินออกจากคลับและเตรียมจะเดินไปทางป้ายรถบัส แต่มินจูกลับเดินไปยืนพิงรถคันหรูที่จอดอยู่หน้าคลับ

“แล้วนั่นคุณจะไปไหน ยืนพิงรถคนอื่นทำไม”

“ไม่ต้องนั่งรถบัสหรอก แค่บอกมาว่าบ้านอยู่ไหนเดี๋ยวฉันขับไปเอง ขึ้นมาสิ”

อ่อ.. ลืมไปว่ามากับลูกคนรวย..

“เมารึเปล่า ถ้าเมาห้ามขับนะ”

“ไม่เมาหรอก เพิ่งดื่มไปนิดเดียวเอง ฉันเห็นคุณหลับแบบนั้นแล้วไม่กล้าดื่มต่อเลยล่ะ”

จ่ะ…





“ตามจีพีเอสมันเลี้ยวเข้าถนนนี้อะ แต่คุณบอกว่าอีกทางใกล้กว่าใช่มั้ย”

“อือ”

“โอเค”

นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ.. เธอกำลังกลับบ้านพร้อมผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันในผับ นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถบอกทางเค้าไปบ้านเธอ ผู้หญิงแปลกหน้าทำเหมือนว่าที่เราทำอยู่เป็นเรื่องปกติ หล่อนขับรถแล้วยังชวนเธอคุยได้อย่างเป็นธรรมชาติ หล่อนดูไม่ประหม่าอะไรเลยที่จะไปนอนค้างห้องคนอื่น เป็นเธอซะอีกที่เริ่มกังวลใจเนื่องจากรับปากไปว่าจะให้คนแปลกหน้ามาค้างด้วย

“ห้องคุณน่ารักดีนะ”

สงสัยนี่จะเป็นนิยามคำว่า 'เล็ก' แบบสุภาพของพวกคนรวย

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

“ค่ะ เชิญคุณเจ้าของห้องก่อนเลยค่ะ”

“หวังว่าออกมาจากห้องน้ำ ข้าวของฉันจะยังอยู่ครบนะ”

“ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่โจร!”

“ใครจะรู้ล่ะ”

“งั้นให้ฉันเข้าไปอาบพร้อมคุณดีมั้ย คุณจะได้จับตาดูฉันได้ตลอดเวลาไง”

ปัง!!

ชิ! ไม่เข้าก็ไม่เข้า!


มินจูเริ่มเดินสำรวจห้องของยูจินตอนที่ยูจินกำลังอาบน้ำอยู่ เธออยากรู้ว่าผู้หญิงที่กล้าไปหลับที่ผับเป็นคนยังไง มินจูเห็นว่าข้าวของในห้องสตูดิโอของยูจินดูเป็นระเบียบดี แต่ไม่มีการประดับตกแต่งอะไรเพิ่มเติมเลย เหมือนแค่เอาเฟอร์นิเจอร์มาวางพอให้อยู่ได้ก็อยู่ไป ฮีตเตอร์ในห้องนี้อุ่นมากจนคนที่ดื่มเหล้ามาอย่างเธอเริ่มร้อน ทั้ง ๆ ที่ห้องก็อุ่นขนาดนี้ทำไมห้องนี้กลับให้ความรู้สึกตรงข้าม ถึงผิวกายจะอุ่นแต่ความรู้สึกลึก ๆ บอกมินจูว่า ห้องนี้น่ะมันทั้งหนาวและเหงาจากข้างใน เหมือนดวงตาเศร้า ๆ ของเจ้าของห้องไม่มีผิด

“คุณอยากอาบน้ำมั้ย เดี๋ยวฉันหาชุดให้”

เอ๊ะ.. ยัยแว่นนี่ใครน่ะ.. นี่ไปอาบน้ำหรือแปลงร่างมาเนี่ย? มินจูมองยูจินในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีเขียวแถมยังใส่แว่นหนาเตอะแบบงง ๆ นี่ใช่คนที่เธอเจอที่ผับเมื่อกี้จริงเหรอ ปกติที่เธอเจอถ้าผู้หญิงขอไปอาบน้ำก่อน พอออกมาพวกหล่อนจะใส่ชุดนอนเซ็กซี่หรือไม่ก็ไม่ใส่อะไรเลยออกมานะ.. แต่นี่..

“สรุปจะอาบรึเปล่า”

“อะ..อาบก็ได้”

“งั้นใส่ชุดนี้ละกัน”

ยูจินยื่นผ้าเช็ดตัว เสื้อยืดสีขาว และกางเกงวอร์มสีแดงให้มินจู

เอ่อ.. คุณยูจิน นี่เรากำลังจะโคฟเป็นต้นคริสมาสต์กันเหรอ..

“ขอสีเหลืองแทนได้มั้ยอะ พอดีเป็นแฟนบอลทีมชาติบราซิล คุณเขียวฉันเหลืองไรงี้อะ”

ไม่ได้ ตัวนั้นของเยนา..

“ใส่ตัวนี้นั่นแหละ”

คุณเจ้าของห้องเค้าบอกแบบนั้นเธอจะค้านอะไรได้ล่ะ ยูจินเขียว เธอแดง.. เขียวแดง เขียวแดง.. โอเค เขียวคาดแดงคิดซะว่าเป็นเซนส์แฟชั่นแบบกุชชี่ก็ได้วะ!

พอมินจูออกจากห้องน้ำมาก็เห็นว่ายูจินกำลังนั่งดื่มเบียร์อยู่ที่พื้นข้างเตียง

“เพิ่งกินจนหลับไป เอาอีกแล้วเหรอคุณ”

ยูจินไม่ตอบอะไรแต่ยื่นเบียร์ให้มินจูกระป๋องนึง

“มีอย่างอื่นมั้ย ฉันไม่ค่อยถูกโรคกับเบียร์เท่าไหร่”

“มีโซจูในตู้เย็น”

ก็ยังดี.. มินจูเปิดตู้เย็นที่แทบจะไม่มีอะไรอยู่เลยของยูจิน แล้วหยิบโซจูออกมาขวดนึง เจ้าของห้องเดินไปหยิบแก้วกาแฟมาให้เธอ

“ไม่มีแก้วโซจูหรอก”

ก็ดีกว่ากรอกจากขวดเลยล่ะนะ.. มินจูเทโซจูใส่แก้วกาแฟที่เจ้าของห้องยื่นให้แล้วนั่งลงข้าง ๆ คนที่นั่งจิบเบียร์อยู่

“คุณสายตาสั้นเท่าไหร่เนี่ย เลนส์แว่นคุณหนามากเลย”

“แปดร้อย”

“ไม่คิดจะทำเลสิกเหรอ”

“มันน่ากลัว”

“เค้าทำกันเยอะแยะ”

“แต่หมอก็ยังใส่แว่นกันอยู่เลยนะ คุณว่าฉันควรทำจริงเหรอ”

“เออ ก็จริงของคุณ”

มินจูจิบโซจูจากแก้วกาแฟแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลุงแก่ ๆ ที่กินอะไรก็ได้ขอแค่ให้เมาก็โอเค พอเธอไม่ชวนคุยเจ้าของห้องก็ทำแค่กินเบียร์ไปเงียบ ๆ เธอไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน ปกติแล้วถ้าเธอชวนใครกลับแบบนี้ ตอนนี้เราควรจะทำอย่างอื่นกันแล้วมั้ย.. แต่คนตรงหน้าเหมือนจะไม่สนใจเธอเลย เอาแต่ดื่มแล้วก็เงียบ จนเธอต้องเป็นฝ่ายชวนคุยอีกครั้ง

“ทำไมคุณถึงไปดื่มคนเดียวแบบนั้นล่ะ”

“เพราะฉันไม่รู้จะชวนใคร”

“ไม่ใช่แบบนั้นสิ ฉันหมายถึงคุณดูเศร้าน่ะ อกหักหรือไง”



ยังไม่ได้บอกเค้าเลยว่ารัก จะเรียกว่าอกหักได้ยังไง.. อืม.. แต่ถึงบอกไปก็คงไม่ต่างเท่าไหร่หรอกมั้ง




“ไม่เป็นไรนะคุณ หน้าตาดี ๆ แบบคุณน่ะ หาใหม่ไม่ยากหรอก แต่แบบ.. ตอนไปจีบใครอย่าใส่แว่นไปนะ ตอนคุณถอดแว่นน่ะ ดูดีกว่าใส่เยอะเลย”

ยูจินหัวเราะครั้งแรกในรอบวันให้กับคำแนะนำที่จริงใจจากผู้หญิงที่เพิ่งเจอ

“ขอบคุณที่แนะนำนะ”

“ถ้าคุณถอดแว่นแล้วมองไม่เห็นเลยเหรอ”

“อืม ต้องใกล้มาก ๆ ถึงจะเห็น”

“ใกล้แค่ไหนล่ะ ลองดูได้มั้ย”

มินจูแตะแว่นตาของยูจินเหมือนขออนุญาต พอเจ้าตัวไม่ว่าอะไร เธอจึงค่อย ๆ ถอดแว่นตาของยูจินออก มินจูคิดว่าดวงตากลมโตของยูจินเมื่อไม่มีเลนส์แว่นบดบังช่างงดงาม แม้ว่าตาคู่นั้นจะฉาบไว้ด้วยความเศร้าก็ตามที

“เห็นฉันรึเปล่า”

“เห็นสิ ฉันไม่ได้ตาบอดนะคุณ แต่เป็นภาพเบลอ ๆ”

“เบลอขั้นไหน”

“ก็เห็นว่ามีคนอยู่ แต่ดูไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร”

“โห.. ขนาดห่างกันแค่นี้น่ะนะ”

“อืม”

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

มินจูขยับมาใกล้ขึ้นอีก

“ก็ชัดขึ้นนิดหน่อย พอเดาได้ว่าเป็นใคร”

“สายตาคุณสั้นมาก ๆ เลยนะเนี่ย”

“ก็บอกแล้วไงว่าแปดร้อย”

“มันก็ฟังดูเยอะอยู่ แต่ฉันคิดไม่ออกหนิว่าสั้นแค่ไหน แล้วตอนนี้ชัดรึยัง”

มินจูยืนหน้ามาใกล้ยูจินจนเหลือระยะห่างไม่ถึงคืบ

“ชัดแล้วสิ คุณเข้ามาใกล้จนจะจูบฉันได้อยู่แล้วเนี่ย”

“ก็เข้าไปใกล้เพราะจะจูบคุณจริง ๆ นั่นแหละ”

ยูจินหลับตาตอนที่หญิงสาวตรงหน้าก้มลงจูบเธอ เพราะภาพที่เธอเห็นมันเบลอเกินไป.. ใกล้จนโฟกัสอะไรไม่ได้แล้ว.. เธอกำกระป๋องเบียร์ในมือแน่นขึ้นเพราะไม่รู้จะเอามือวางไว้ที่ไหน ในขณะที่มินจูใช้มือนึงประคองหน้าเธอเอาไว้

เธอขยับตอนรับสัมผัสจากผู้หญิงตรงหน้าแต่โดยดี ริมฝีปากนุ่ม ๆ และมือที่บอบบางของหล่อนให้ความรู้สึกต่างจากพวกผู้ชายที่เธอเคยจูบมา จูบครั้งนี้นุ่มนวลกว่าที่เธอเคยเจอมาก จูบกับผู้หญิงมันรู้สึกแบบนี้เอง..

มันจะรู้สึกเหมือนกันรึเปล่านะ ถ้าคนที่เธอจูบอยู่ตอนนี้คือเยนา..

เราจูบกันอยู่พักใหญ่กว่าจะหยุดเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด

“คุณคิดถึงใครอยู่เหรอ”

“…”

“ตอนที่เราจูบกัน ฉันรู้สึกเหมือนกับคุณจูบคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน”

“ขอโทษนะ.. ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ฉันไม่เป็นไรหรอก ยังไงเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้วหนิ”

“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ..”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร คุณเป็นคนคิดมากอย่างนี้ตลอดเลยเหรอ”

“เพราะฉันคิดว่าถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงไม่ชอบ.. เป็นตัวแทนของคนอื่นใครจะชอบกันล่ะ”

“เห้อ.. ก็ยอมรับว่ามันก็เจ็บอยู่หน่อย ๆ เหมือนกัน ฉันน่ะคิมมินจูเลยนะ หนุ่ม ๆ สาว ๆ ที่ไหนก็อยากจูบฉันกันทั้งนั้น แต่พอคุณจูบฉันคุณกลับคิดถึงคนอื่น”

“หลงตัวเองจัง”

“เออ! ก็ฉันรู้ตัวว่าสวยอะ อันนี้ห้ามเถียงนะ! คุณอย่ามาทำลายความมั่นใจของฉันมากไปกว่านี้เลย”

“คุณก็สวยจริง ๆ นั่นแหละ”

“หืม? คุณชมฉันเหรอ”

“อืม คุณสวยมากเลยล่ะ คิมมินจู”

อยู่ ๆ ก็มาชมกันแบบนี้ ทำตัวไม่ถูกเลย..

“เมื่อกี้ขอโทษจริง ๆ ให้ฉันแก้ตัวนะ”

ยังไม่ทันที่มินจูจะได้ตอบอะไร ยูจินก็เชยคางของมินจูขึ้นมาแล้วเริ่มจูบอีกครั้ง คราวนี้เธอจูบโดยตระหนักรู้ว่าคนที่เธอจูบอยู่คือคิมมินจู ผู้หญิงที่เพิ่งได้เจอกัน ไม่ใช่ชเวเยนาคนที่เธอแอบรัก

“เมื่อกี้ฉันจูบคุณโดยที่รู้อยู่ตลอดว่าเป็นคุณ.. อย่าเสียใจไปเลยนะ คุณอย่ามาเสียความมั่นใจเพราะคนอย่างฉันเลย”

ผู้หญิงที่ดูไม่แคร์ชีวิตขนาดที่รู้ว่าตัวเองจะหลับถ้ากินเหล้า แต่ก็ยังกล้าไปกินเหล้าคนเดียว ผู้หญิงที่ยอมให้เธอมาค้างด้วยเพราะเธออ้างว่าไม่มีที่ไป ฟังยังไงมันก็บอกเป็นนัยแล้วว่าจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ถ้าเป็นคนอื่นก็คงตะครุบเธอไปแล้ว แต่นี่เค้ากลับไม่ทำอะไรเธอเลย ผู้หญิงที่จูบเธอแล้วคิดถึงคนอื่น แต่ก็ขอแก้ตัวเพราะกลัวเธอจะรู้สึกไม่ดี ผู้หญิงที่พูดอะไรแบบคาดเดาไม่ได้ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นชวนฟัง ซึ่งดูไม่น่าเข้ากันกับดวงตาแสนเศร้าคู่นั้น ผู้หญิงคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่

“คุณเป็นคนยังไงกันแน่”

“?”

“คุณจะใจดีหรือจะเย็นชา คุณจะปากหมาหรือจะปากหวาน ฉันไม่เข้าใจ”

“ฉันก็แค่พูดความจริงแค่นั้น”

“ยูจิน คุณอยากนอนกับฉันมั้ย?”

“หมายถึงยังไง”

“ต้องให้พูดตรงแค่ไหนอะ นี่ยังไม่ตรงพออีกเหรอ”

“…”

“ไหนบอกว่าคุณพูดความจริงไง”

“ก็อยากนะ.. ฉันก็เป็นคนธรรมดา มีความต้องการเหมือนกัน คุณก็สวยดีแต่ไม่เอาดีกว่า”

“ทำไมล่ะ ฉันไม่ถูกใจคุณเหรอ”

“ไม่ใช่หรอก คุณสวยมากเลยล่ะ”

“แล้วทำไมถึงไม่ล่ะ”

“ฉันไม่อยากให้เป็นแบบเมื่อกี้”

“…”

“ฉันไม่อยากให้คุณรู้สึกไม่ดี.. เพราะฉันอาจจะเผลอคิดไปว่าคุณเป็นคนอื่น ถึงเวลานั้นฉันอาจจะควบคุมความคิดตัวเองไม่ได้ ก็เลยคิดว่าไม่ดีกว่า”

“ใครเค้าใส่ใจความรู้สึกของคนหิ้วมานอนด้วยแค่คืนเดียวขนาดนั้นกัน”

“ใครหิ้วคุณหือ? คุณบอกฉันเองว่าคุณไม่มีที่ไป ฉันเลยให้คุณมานอนที่นี่”

“นี่คุณให้ฉันมาเพราะสงสารฉันจริง ๆ เหรอ”

“อือ”

“ไม่ได้หวังอย่างอื่นเลยเหรอ”

“หมายถึงนอนกับคุณเหรอ ก็หวังนะ.. ตอนคุณบอกว่าขอมานอนห้องฉัน ฉันหวังว่าคืนนี้จะไม่ต้องนอนคนเดียว”

“…”

“ฉันยอมรับว่าฉันกำลังเหงา.. ฉันคิดว่าถ้าได้เจอใครสักคนที่นั่นก็คงจะดี ได้มีใครสักคนที่ต้องการฉัน ต้องการแค่ข้ามคืนก็ได้ ให้ฉันได้รู้สึกว่าตัวเองก็เป็นที่ต้องการของใครสักคนบ้าง แต่ก็นะ.. พอเอาเข้าจริง ๆ ก็ทำไม่ได้อีกแล้ว เห้อ.. ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องเลย”

“แล้วถ้าคุณไปกับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน แล้วเค้าอยากมีอะไรกับคุณ คุณก็จะยอมงั้นเหรอ”

“อือ ก็คงจะอย่างนั้นแหละ ฉันไปกับเค้าเองหนิ อยากน้อยเค้าก็แสดงออกว่าอยากได้ฉันนะ”

“บ้าไปแล้ว! คุณก็ไม่ได้ขี้เหร่เลยนะ คุณไม่เลือกหน่อยหรือไง?”

“ก็ไม่รู้สิ เพราะคุณเข้ามาหาฉันก่อน แล้วคุณก็สวยดี”

“งั้นถ้าฉันบอกว่าอยากมีอะไรกับคุณล่ะ”

“ก็เอาสิ ฉันยังไงก็ได้”

“ถามจริง?”

“แต่มีข้อแม้นะ”

“อะไรล่ะ”



“ตอนคุณนอนกับฉัน.. คุณช่วยบอกว่ารักฉันหน่อยได้มั้ย.. ฉันอยากฟัง.. ฉันอยากเป็นคนที่มีใครรักดูบ้าง ไม่มีใครบอกว่ารักฉันมานานแล้ว”



ยูจินไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคิดยังไงกับคำขอของเธอ เพราะอยู่ ๆ เค้าลุกขึ้น เค้าอาจจะทนทำแบบนั้นไม่ไหวก็ได้ นี่เธอขออะไรที่น่าสมเพชเกินไปรึเปล่านะ..

เธอคิดว่ามินจูคงจะลุกไปเก็บของเพื่อกลับ แต่ก็เปล่า เค้าแค่เดินไปปรับอุณหภูมิห้องให้ต่ำลง

“อืม.. สักเท่านี้คงพอดี ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงเปิดฮีตเตอร์แรงขนาดนี้ เพราะคุณไม่มีใครให้นอนกอดคุณเลยหนาว ตอนนี้ฉันลดอุณหภูมิลงแล้วน่าจะพอดี อยากเข้าห้องน้ำก่อนรึเปล่า ไปเข้าซะ ฉันจะรอ”

ยูจินทำตามที่มินจูบอก นี่เธอกำลังจะหลับนอนกับคนแปลกหน้าจริง ๆ เหรอ.. เธอกลับมาก็เห็นว่ามินจูนอนรออยู่ที่เตียงแล้ว

“มานี่สิ”

เธอนอนอย่างว่าง่าย จะขัดขืนไปทำไมล่ะ ก็เมื่อกี้เธอบอกเค้าเองว่าจะทำอะไรก็ได้ เรานอนตะแคงกันหน้าเข้าหากัน มินจูสวยมากจริง ๆ ขนาดไม่มีเครื่องสำอางค์เลยก็ยังสวย

“คุณอยากให้ฉันทำอะไรให้รึเปล่า คุณบอกได้นะ เมื่อกี้ฉันก็ขอคุณไปแล้ว”

ยูจินถามออกไป เพราะไม่อยากเอาเปรียบมินจู

“ไม่ต้องทำอะไร คุณแค่นอนเฉย ๆ ก็พอ”

ยูจินหลับตาตอนที่มินจูยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงรอยประทับของริมฝีปากนุ่ม ๆ ที่หน้าผาก ไม่มีสัมผัสอื่น ๆ ไม่มีการปลุกเร้าใด ๆ เธอจึงลืมตาขึ้นเพราะไม่เข้าใจในการกระทำของมินจู พอเธอลืมตามาก็เห็นมินจูมองกันอยู่ก่อนแล้ว

“นอนเถอะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง”

“แต่ว่า..”

“ไว้คราวหน้าก็ได้ ตอนเราเจอกันครั้งหน้า คุณอาจจะอยากนอนกับฉัน โดยไม่ต้องมีข้อแม้แบบนี้”

“…”

“คุณเป็นคนหน้าตาดีนะยูจิน และฉันก็รู้สึกได้ว่าคุณเป็นคนดี ฉันไม่รู้ว่าคุณโดนใครทำร้ายจิตใจมา แต่เชื่อฉันนะว่าคุณมีค่ามากกว่าจะมาฟังคำว่ารักปลอม ๆ จากคู่นอนแค่ข้ามคืนอย่างฉัน”

มินจูปาดน้ำตาหยดน้อยออกจากใบหน้าของยูจิน ยูจินเหมือนคนใจสลายที่คว้าอะไรเพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจตัวเองไว้ได้ก็คว้า เธอได้ยินคำขอของยูจินแล้วรู้สึกสะท้อนใจ ต้องสิ้นหวังแค่ไหนกันนะถึงจะพูดแบบนั้นออกมาได้.. มินจูดันให้ยูจินพลิกตัวตะแคงไปอีกทาง แม้ว่ายูจินจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ยอมขยับตาม พอยูจินหันหลังให้มินจูก็เข้าไปกอดยูจินจากด้านหลัง ร่างกายเราแนบชิดกันจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากอีกคน

“ฉันรับรองว่าคืนนี้คุณไม่หนาวหรอก ฝันดีนะ”

“อืม ฝันดี”

มินจูนอนลืมตาอยู่พักใหญ่ แล้วคิดทบทวนว่าเธอควรจะทำตามทำขอของยูจินดีมั้ย ในเมื่อยูจินขอมาขนาดนั้น อาจจะอยากฟังจริง ๆ ก็ได้ เธอจึงกระซิบเบา ๆ โดยไม่รู้ว่าคนขอจะหลับไปรึยัง อย่างน้อยก็ได้ทำตามที่ขอแล้วล่ะนะ

“รักนะ ยูจินอา”





“พี่ ตอนนี้เหลือแค่เตียงรึเปล่าที่ยังไม่มาส่งน่ะ”

“อืม เหลือแค่เตียง ถ้าพนักงานขายเตียงไม่ลงวันที่ผิดนะ ของก็คงมาวันนี้ครบหมดแล้ว”

“ฉันเก็บพวกเครื่องครัวที่ห้องฉันใส่กล่องไว้แล้ว พี่เอาไปได้เลย ฉันไม่ได้ใช้หรอก พรุ่งนี้อย่าลืมเตือนกันนะ”

คืนนี้กาอึนมานอนห้องอึนบี เพราะเธอย้ายของไปห้องใหม่หมดแล้ว ทำความสะอาดห้องใหม่ไปแล้วรอบนึง แต่เตียงดันยังไม่มาส่ง อึนบีจึงบอกว่าให้กลับมานอนที่ห้องอึนบีก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

“นอกจากเครื่องครัวแล้ว อึนบีอยากให้พี่ช่วยย้ายอะไรไปอีกมั้ยคะ”

“เสื้อผ้าก็เอาไปไว้เกือบหมดแล้ว พวกเครื่องนอนพี่ก็ซื้อใหม่หมด ไมโครเวฟก็เอาไปแล้ว หมดแล้วล่ะมั้ง”

“ยังหรอก”

“ขาดอะไรอีกล่ะ”

“ก็อึนบีไงคะ จะให้ช่วยย้ายไปห้องใหม่เลยมั้ย อันนี้สำคัญสุดเลยนะ”

“พี่..”

“โอ๋ ๆ อย่าทำหน้าลำบากใจแบบนั้นสิ พี่รู้แล้วว่าอึนบีคิดยังไง แค่อยากหยอดนิดหน่อยเผื่ออึนบีจะเปลี่ยนใจไปกับพี่เลย”

“ทำไมเรื่องนี้พี่ใจร้อนจัง ปกติพี่ใจเย็นกว่านี้นะ”

“คงเพราะพี่อยากทำแบบนี้มานานแล้ว ก็เลยตื่นเต้นมากไปหน่อย ขอโทษนะคะ”

“ฉันสิต้องขอโทษที่ขอให้พี่รอ แต่ยังไงพรุ่งนี้ฉันก็จะไปค้างกับพี่นั่นแหละ”

“จริงนะ!”

“ดีใจอะไรขนาดนั้น พี่ตื่นเต้นมากจริง ๆ ด้วยอะ”

-///-

กาอึนหน้าแดงตอนโดนน้องแซว เธอตื่นเต้นมากไปหน่อย ไม่เหลือแล้วภาพลักษณ์ที่สั่งสมมา อึนบีอย่ามามองพี่เหมือนเอ็นดูแบบนั้นนะ!! พี่เป็นพี่นะ!! ฮือออ

“จะหันหนีไปไหนล่ะพี่ มาให้ฉันดูหน้าคนเขินหน่อยสิ”

“…”

“งั้นขอกอดหน่อยนะคะ ไม่มองแล้ว ขอกอดหน่อยสิ”

อึนบีกอดพี่กาอึนที่ก้มหน้างุดอยู่ที่โซฟา เธอหอมแก้มแดง ๆ ของพี่เค้าไปทีนึง โทษฐานทำตัวน่ารัก

“น่ารักจังเลยน้า~ กาอึนอา”

“ไม่ต้องมาพูดเลย อึนบีไม่รู้หรอกว่าพี่รู้สึกยังไง”

“อืม ไม่รู้หรอกว่าพี่รู้สึกยังไง ที่รู้คือตอนนี้พี่น่ารักมากเลยล่ะ ไหนเอาแก้มมาให้ฟัดหน่อยซิ”

อึนบีระดมจูบแก้มพี่กาอึนจนพี่กาอึนเอามือมาปิดหน้า เธอรู้ว่าพี่กาอึนไม่ได้อยากหนีจูบของเธอหรอก แต่พี่กาอึนเขินแก้มแดง ๆ ของตัวเองต่างหาก

“อืออ แก้มพี่ช้ำหมดแล้ว”

“ก็อยากน่ารักทำไมล่ะ”

“ไม่รู้แล้ว!”

พี่กาอึนหนีเธอไปนอนคลุมโปงอยู่บนเตียง ซึ่งเธอก็มุดตามเข้าไปในผ้าห่มได้อยู่ดี คงเป็นเพราะพออยู่ใต้ผ้าห่มแล้วมองเห็นอะไรไม่ค่อยชัดล่ะมั้ง พี่กาอึนถึงยอมหันหน้ามองเธอ

“หนีทำไมเนี่ย”

“ก็อึนบีล้อพี่ทำไมล่ะ”

“ก็พี่น่ารักหนิ น่ารักจริง ๆ นะ”

“น่ารักก็รักให้มาก ๆ ด้วย”

อืม รักมากเลย รักจนรู้สึกว่ารักมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ

พูดจบก็จูบยืนยันคำพูดตัวเองไปทีนึง เธอรู้สึกเหมือนกันว่าพี่กาอึนอยากให้เธอไปอยู่ด้วยมาก แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่พี่เค้าแสดงออกมากขนาดนี้เลย

“ฉันไม่รู้หรอกว่าพี่รู้สึกยังไง พี่บอกฉันมาสิว่าพี่รู้สึกยังไง ฉันจะได้เข้าใจ”

“เดี๋ยวอึนบีก็ล้อพี่อีก”

“ไม่ล้อหรอก สัญญา”

“…”

“ว่าไงคะ”

“อย่ากดดันสิ”

“โอเค ถ้าอย่างนั้นฉันจะโผล่หัวออกไปนอกผ้าห่มนะ พี่อยู่ในนี้แล้วพูดก็ได้”

อึนบีโผล่พ้นผ้าห่มออกมารอฟังพี่กาอึนพูด ส่วนพี่เค้าโผล่ออกมาแค่ตา ใช้ผ้าห่มปิดหน้าที่เหลือไว้ อะไรมันจะเขินขนาดนั้นอะ

“พี่น่ะ.. ก็มีความฝันเหมือนกันนะ”

“พูดดัง ๆ สิ ไม่ได้ยินเลย”

“พี่บอกว่าพี่ก็มีความฝันเหมือนกัน! ชัดยัง!”

อึนบีพยายามกลั้นยิ้มตอนที่พี่กาอึนโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มเพราะเธอบอกว่าไม่ได้ยิน

“ว่าต่อไปสิ”

“ผู้หญิงคนอื่นน่ะเค้าอยากจะแต่งงานมีครอบครัวใช่มั้ย พี่น่ะ.. ก็อยากอยู่กับคนที่พี่รักเหมือนกัน”

“…”

“ตอนที่พี่อกหักครั้งนั้นพี่ก็คิดว่าคงไม่มีใครรักพี่แล้วก็อยากอยู่กับพี่หรอก ใคร ๆ ก็บอกว่ารักระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงน่ะมันเป็นไปไม่ได้ พี่ไม่อยากยอมรับ แต่รักครั้งเก่าของพี่มันก็จบเพราะเค้าอยากเป็น ‘คนปกติ’ เค้าอยากแต่งงานกับผู้ชายสักคน พี่ก็เลยเลิกคิดเรื่องนี้ไปเลย.. แต่พอมาเจออึนบีพี่ก็เปลี่ยนใจ พี่รักอึนบี อึนบีก็รักพี่.. เหมือนฝันไปเลยล่ะ”

กาอึนไม่กล้าสบตาน้อง เธอหันมองไปที่อื่น เธอกลัวว่าถ้ามองอึนบีแล้วจะไม่กล้าพูดต่อ

“แล้วตอนนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ แล้ว พี่ก็ตื่นเต้นมากเพราะฝันที่เคยโยนมันทิ้งไปกำลังจะเป็นจริง พี่จะได้อยู่กับคนที่พี่รักแบบถาวร ไม่ใช่บ้านอึนบีหรือบ้านพี่ แต่เป็น ‘บ้านของเรา’ เหมือนที่พี่เคยฝันไว้ พี่คิดมาตลอดว่าถึงจะแต่งกันตามกฎหมายเหมือนคนอื่นไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอให้ได้อยู่กับคนที่พี่รักก็พอ.. พี่ตั้งใจมากเลยนะว่าจะทำให้อึนบีมีความสุขให้ได้ จะไม่ให้แพ้ผู้หญิงที่ได้แต่งงานกับผู้ชายดี ๆ หรอก.. นี่พี่คิดไปแล้วนะว่าจะซื้อแม่พิมพ์น่ารัก ๆ มาทำแพนเค้กให้อึนบีกินน่ะ แล้วเตารีดเครื่องใหม่ที่ซื้อมาพี่ลองแล้วมันรีดง่ายมากเลยล่ะ รับรองว่าเสื้ออึนบีทุกตัวจะเรียบกริบด้วยมือพี่แน่นอน แล้วก็ยังมีหมอนใบใหม่ที่มันฟูน่านอนสุด ๆ พี่ตื่นเต้นกับเรื่องนี้มากจนบางครั้งก็เก็บอาการไว้ไม่ได้เลย พี่ขอโทษนะ ที่พี่แสดงออกไปแปลก ๆ น่ะ.. อึนบีก็คงงงใช่มั้ยล่ะ.. อึนบีอา ร้องไห้ทำไม”

กาอึนที่หันมามองน้องอีกครั้ง กลายเป็นว่าน้องกำลังร้องไห้ กาอึนรีบเช็ดน้ำตาให้ แต่ก็แปลกใจที่อึนบียื่นมือมาที่หน้าเธอ

“แล้วพี่ร้องทำไมล่ะ”

นี่เธอกำลังร้องไห้เหรอ.. ไม่เห็นรู้เลย..

“ฉันเข้าใจแล้วล่ะ.. พี่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะทำความฝันของพี่ให้เป็นจริงเองนะ”

“จริงนะ”

“ฉันไม่หลอกพี่หรอก”

“อยู่กับพี่ตลอดไปเลยนะ”

“อือ ตลอดไปเลย”

กาอึนไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ มันเหมือนกับว่าน้องยิ่งปลอบน้ำตาเธอก็ยิ่งไหล เธอจึงซบลงกับอกของอึนบี เธอหลับตาตอนที่อึนบีลูบหัวเธอเบา ๆ

“พี่มีความสุขจังเลยค่ะ”

“อือ ฉันก็เหมือนกัน”

“อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็ว ๆ จัง”

“อืม นั่นสินะ ถ้าพรุ่งนี้มาถึงเร็ว ๆ ก็คงดี”





เยนาตั้งใจว่าวันนี้จะต้องไปคุยกับยูจินให้รู้เรื่องให้ได้ เพราะตั้งแต่ที่ยูจินพูดอะไรงง ๆ ใส่เธอที่ป้ายรถบัสแล้ว ยูจินที่เธอเจอตอนทำงานก็เหมือนจะพูดกับเธอเท่าที่จำเป็นเท่านั้น ซึ่งมันน่าอึดอัดมาก และเธอไม่ชอบแบบนี้เลย.. ยังไงวันนี้ต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้ว่ายูจินเป็นอะไร แล้วเธอต้องทำยังไงยูจินถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เธอคิดว่าตู้เย็นห้องยูจินคงจะโล่งเหมือนเคยนั่นแหละ เธอเลยแวะซื้อเข้าไปให้ แต่พอหยิบของใส่ตะกร้าแล้วลองมองดูว่ามีอะไรบ้าง ของในตะกร้ากลับมีแต่ของที่เธอชอบเกือบทั้งหมด..

ยูจินชอบกินอะไรนะ.. ทำไมมันกลายเป็นเรื่องยากไปได้..

เวลาไปกินข้าวหรือซื้อขนมยูจินมักจะตามใจเธอเสมอจนเธอเริ่มคิดไม่ออกแล้วว่าจริง ๆ ตัวยูจินเองชอบกินอะไรกันแน่

เยนายืนคิดอยู่นานแต่ก็คิดออกแค่ไม่กี่อย่าง ที่ผ่านมาน่ะ.. ยูจินตามใจเธอขนาดนี้เลยเหรอ พี่ฮยอนอูยังจำไม่ได้เลยมั้งว่าเธอชอบอะไรไม่ชอบอะไร


🐥: ยูจินอา

🐥: ตื่นรึยัง


วันนี้วันอาทิตย์ก็จริง แต่ปกติยูจินก็ไม่ค่อยตื่นสายในวันหยุดหรอก เธอมาค้างทีไรก็เห็นยูจินตื่นก่อนเธอทุกที


🐶: ตื่นแล้ว

🐥: อยู่ห้องรึเปล่า

🐶: อยู่

🐥: ฉันขึ้นไปนะ

🐶: ตอนนี้?

🐥: อือ ฉันอยู่ข้างล่าง กำลังจะขึ้นไป


มินจูเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดรสที่เธอใส่เมื่อคืนแล้วใช้แปรงสีฟันอันใหม่ที่ยูจินแกะวางไว้ให้เรียบร้อยแล้วในห้องน้ำ

“ฉันเอาชุดนอนใส่ตะกร้าเลยนะคุณ”

อ้าว.. นี่ใครล่ะ.. มินจูมองผู้หญิงที่ยืนมองเธอเหมือนตกใจ แฟนเค้ารึเปล่าวะเนี่ย? มินจูไม่รู้จะทำยังไง บรรยากาศตอนนี้ไม่ถึงกับมาคุแต่ก็ไม่ค่อยปลอดโปร่งเท่าไหร่

“เอ่อ.. คุณ ฉันกลับก่อนนะ”

“อืม เดี๋ยวเดินไปส่งที่รถ”

ยูจินพูดพลางลุกจากเตียงมาหาเธอ

“ไม่เป็นไร แค่ลงลิฟต์ไปก็ถึงแล้ว”

“เอางั้นเหรอ”

“นี่ ผู้หญิงคนนั้นแฟนคุณรึเปล่า”

“เปล่า.. เพื่อนฉัน”

“ค่อยโล่งใจหน่อย ฉันไม่อยากโดนตบแต่เช้าน่ะ”

มินจูพูดเหมือนโล่งใจจริง ๆ จนยูจินนึกขำ

“แล้วคุณมีแฟนรึยัง”

“ยังสิ ถ้าฉันมีคุณคงไม่ได้มานอนนี่หรอก”

“งั้นไว้ค่อยคุยกันนะ”

“คุย?”

“อือ เบอร์โทรออกล่าสุดในมือถือคุณน่ะ เบอร์ฉันนะ”

เอาไปกดตอนไหนเนี่ย..

“ป่านนี้แม่ฉันน่าจะออกจากบ้านแล้ว ฉันต้องกลับไปเอาบัตรเครดิตก่อน คิดถึงเมื่อคืนแล้วก็อนาถตัวเอง เออคุณ”

“ว่า?”

จุ๊บ~

“นี่คุณ!”

“อะไรอะ แค่นี้ต้องเขินด้วยเหรอ น่ารักจัง ฉันไปนะ.. ฉันไปแล้วนะคะคุณเพื่อนยูจิน”

พอมินจูเดินออกไป ยูจินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ทำไมเยนาต้องมาตอนนี้ด้วยนะ.. แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ได้มีผลอะไรอยู่แล้ว พอยูจินออกมาจากห้องน้ำ เธอเห็นเยนากำลังเอาของเข้าตู้เย็น พอเยนาไม่พูดอะไร เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน เธอจึงกลับไปนั่งที่เตียงแล้วกดบันทึกเบอร์โทรออกล่าสุดเอาไว้

“ยูจินอา”

“หืม?”

“ผู้หญิงคนเมื่อกี้ใครเหรอ”

“มินจู”

“แล้วมินจูนี่เป็นใครล่ะ เพื่อนเธอเหรอ”

“เปล่า เพิ่งเจอกันเมื่อคืน”

“ยังไงนะ”

“ก็เมื่อคืนฉันไปดื่มมาแล้วก็เผลอหลับไป เค้าช่วยนั่งเฝ้าฉันไว้ แล้วก็บอกว่าทะเลาะกับแม่ทำให้กลับบ้านไม่ได้เลยมาขอค้างด้วย”

“นี่เธอไปดื่มคนเดียว แล้วหลับเหรอ”

“อือ”

“แล้วพอมีคนขอมาค้างด้วย เธอก็ให้เค้ามาเหรอ”

“อือ”

“เค้าเป็นใครก็ไม่รู้นะ เธอยอมให้เค้ามานอนที่นี่ได้ยังไง”

“แล้วมันเสียหายตรงไหนล่ะ”

“มันไม่ปลอดภัยไง ทำไมเธอถึงยอมให้เค้ามาค้างง่าย ๆ เธอเป็นผู้หญิงนะ”

“มินจูก็ผู้หญิงเหมือนกัน”

“ก็นั่นแหละ ยังไงมันก็ดูไม่ดี แล้วเมื่อกี้เค้าจูบเธอเหรอ ทำไมเค้าถึงจูบเธอล่ะ”

“…”

“ตกลงเมื่อคืนเธอนอนกับเค้าเหรอ”

“…”

“เธอเมาเหรอ หรือว่าเค้าหลอกอะไรเธอ”

“ฉันดูอ่อนต่อโลกขนาดนั้นเลยหรือไง”

“ก็..ไม่รู้สิ นี่มันเรื่องธรรมดาหรือไงล่ะ”

“แล้วมันไม่ธรรมดายังไง ฉันเหงา.. ฉันไม่อยากนอนคนเดียว เค้าสนใจฉัน ฉันก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ก็แฟร์ ๆ ดีไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าเธอเหงา ทำไมไม่โทรหาฉันล่ะ”

“…”

“ยูจินอา พักนี้เธอเป็นอะไรรึเปล่า ฉันไม่รู้เธอเป็นอะไร เธอเย็นชากับฉัน เธอออกไปดื่มคนเดียว แล้วยังผู้หญิงคนเมื่อกี้อีก..”

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ”

“ไม่จริงหรอก เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ เธอไม่เคยออกไปดื่มคนเดียวเพราะเธอไม่ได้ชอบดื่ม เธอไม่เคยเย็นชากับฉันขนาดนี้ด้วย ยูจินอา.. ฉันทำอะไรผิดไปรึเปล่า เธอบอกฉันสิ อย่าเย็นชากับฉันแบบนี้เลยนะ”

“…”

“ยูจินอา..”

“เธอไม่ทำอะไรผิดหรอก ฉันผิดเองแหละ ขอเวลาฉันหน่อยละกัน”

ขอเวลาอีกแล้ว.. ขอเวลาทำไมน่ะ

“ฉันไม่เข้าใจ”

เธอมันก็ไม่เคยเข้าใจอะไรอยู่แล้วล่ะเยนา ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย

ยูจินพูดแบบนั้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้เยนายืนทบทวนประโยคนั้นอยู่คนเดียว


ใช่.. ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแค่เธอมองฉันด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นฉันถึงเจ็บขนาดนี้ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฉันถึงไม่ชอบใจที่เห็นคนอื่นในห้องเธอ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องรู้สึกเศร้ามากตอนที่รู้ว่าเธอดีกับฉันมากแค่ไหน แต่แค่เธอชอบกินขนมอะไรฉันก็จำไม่ได้


ยูจินอา.. ฉันไม่เข้าใจเลย





TBC






มีแฟนใครใส่แว่นแล้วเคยใช้มุกเดียวกับน้องมิ้นในการจุ๊บแฟนปะคะ 555555555



จะทีมไหนก็เชียร์กันได้ตามสะดวกนะคะ #จุ๊บๆ



จริง ๆ ก็อยากอัพเร็ว ๆ แหละค่ะ แต่ก็เร็วได้แค่นี้แหละ พยายามแล้ว 55555555

ไม่รู้จำได้กันรึเปล่านะคะว่าเราเปิดเรื่องมาแล้วบอกว่าฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคชั่ววูบ แต่วูบแรงไปหน่อย จริง ๆ ตอนนี้ไม่หน่อยแล้วล่ะค่ะ วูบแรงมากกกก นี่ตอนที่ 28 แล้วอะ.. ฮืออออ

ฟิคเรื่องนี้เป็นหลาย ๆ อย่างของเรานะคะ ทั้งเป็นที่ระบายความเครียด ทั้งทำให้เครียด.. เป็นที่แสดงทัศนคติ เป็นช่องทางส่งสารที่เราอยากส่งออกไปให้กับผู้อ่านได้รับรู้ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เลยนะคะ


อ่านแล้วคิดเห็นยังไงก็คอมเมนต์มาได้ไม่ต้องเขินอายนะคะ :))


ถ้าอยากคุยก็มาคุยได้ค่ะ

>> @705NCS

#กาอึนบีเชิ้ตสีขาว





ขอบคุณสำหรับการติดตามและรอคอย ❤️

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ💋



ป.ล. รักนะคะ😘 

SHARE
Writer
705NCS
Storyteller
วิชาการบางวัน ที่เหลือนั้นขี้ชิป

Comments

_IAM1225
3 months ago
ออกตัวได้แรงมากเลยค่ะสำหรับมินจู แงงงง แอบคิดว่าถ้าเป็นเรื่องจริงโอกาสที่จะจบเป็นยูจินมินจูค่อนข้างที่จะสูงมาก ๆ เว้นซะแต่ว่ายูจินจะมั่นคงมากจริง ๆ ร้อยทั้งร้อยอะค่ะเวลาเสียสูญแบบยูจินแล้วมีคนอย่างมินจูเข้ามา เชื่อเถอะคงต้องหวั่นไหวเบอร์แรงมาก ๆ ในความคิดเราก็น่าจะเราแล้วคนนึง 555555 แต่ก็เชียร์ยูจินเยนาค่ะ ไม่อยากให้มีคนต้องเจ็บ มองแล้วยูจินก็คงเปลี่ยนใจไม่ได้ง่าย ๆ เยนาก็เหมือนพยายามหาคำตอบให้กับตัวเองว่าสิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่คืออะไร แถมมินจูเองก็ยังดูไม่ได้มีทีท่าว่าจะชอบพออะไรในตัวยูจิน คือมันเหมือนรู้สึกสงสารและเห็นใจมากกว่า (อันนี้เดานะคะ และขอเดาอีกว่าความรู้สึกพวกนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้มินจูสนใจยูจินก็ได้) เพราะงั้นถ้าเป็นยูจินเยนาเชื่อเลยว่าแฮปปี้ทุกฝ่ายแน่นอน
ส่วนคู่หลักนั้นก็โทนอบอุ่นเหมือนเคย แต่อารมณ์มันก็จะผีเข้าผีออกหน่อย ๆ เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหัวเราะเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวซึ้ง 555555 แต่เข้าใจเลยค่ะ เราทุกคนคงรู้กันว่าเวลาที่มนุษย์มีความสุขมาก ๆ ก็จะแสดงออกโดยการยิ้ม อันนี้คือปกติ แต่การที่รู้สึกมีความสุขมาก ๆ ดีใจมาก ๆ หรือตื้นตันมาก ๆ จะร้องไห้ออกมา ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่มันคืออีกรูปแบบนึงของความสุขอะค่ะ คือ เค้าจะต้องรู้สึกดีใจมากขนาดไหนกันนะถึงร้องไห้ออกมา ผ่านอะไรด้วยกันมาก็ตั้งหลายอย่าง นี่กำลังจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันแล้ว ฮืออออ ดีใจแทนทั้งคู่นะคะ เรื่องของยูจินเยนากำลังเข้มข้นก็จริงแต่พอตัดมาเรื่องของคู่หลักที่รู้สึกว่าเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่ได้น่าเบื่อเลย ชอบมากค่ะ
สุดท้ายนี้ถึงคุณไรท์ เราชอบฟิคเรื่องนี้มาก ๆ เลยนะคะ แอบเข้ามาดูทุกวันเลยว่าคุณไรท์อัพรึยัง 55555 อยากให้คุณรู้ค่ะว่ามีคนชอบและคอยติดตามผลงานคุณอยู่นะคะ ถ้าคุณกำลังเครียดเรื่องอะไร อื้มมม เราอาจจะบอกให้คุณไม่คิดมากหรือไม่เครียดไม่ได้ แต่จะคอยเป็นกำลังใจให้นะคะ คุณจะสามารถผ่านมันไปได้ด้วยดีแน่นอนค่ะ สู้ ๆ นะคะ ✌🏻☺️
Reply
DSL210
3 months ago
เอาแล่ววววว
แต่นี่ดูท่าทางมินจูยังไม่ได้อะไรกับยูจินนักหรอก แต่จะมีอารมณ์แบบ เออคนนี้น่าสนใจจัง ไรงี้มากกว่า มินจูจะเข้ามาป่วนจนทำให้เยนารู้สึกว่ายูจินน่ะของชั้นนน! แน่นอนน

แต่ก็ไม่แน่ อาจจะมีขั้นพีค 555555

ส่วนคู่พ่อแม่น้านนน เราไม่ห่วงแล้ว แบบดูคู่รักเรื่อยๆมากเลยค่ะ อารมณ์แบบโมโนโทน แบบตายายมากๆ 555555 ขำกาอึน เขินจนหมดกันภาพลักษณ์คูลๆ ที่สั่งสมมา 55555 ตล๊กก

แฮปปี้ รอตอนต่อไปนะ

ปล.ถึงจะไม่ถึงร้อยหรือถึงร้อยจริงๆก็จะอ่านค่ะ สู้เด้อ!
Reply
Shallot
2 months ago
อ่านรอบแรกนี่ใจเต้นตึดตักไปหมดเลยค่ะ กรี๊ดมินจูจนเสียสติไปแล้ว ./////. แล้วก็เศร้านิดหน่อยเพราะรู้สึกว่าเรื่องนี้ยูจินคงคู่กับเยนา และต่อให้เป็นชีวิตจริงหนทางของยูจินมินจูก็ดูจะเป็นไปได้ยาก ช่างความจริงและความอันตรายใดๆไปก่อน มินจูแซ่บเว่อมาก กรี๊ดดดด เป็นคนน่ารักขี้เล่น ภาษาที่ใช้เล่าพอมีมินจูมามันก็กลายเป็นอีกแบบไปเลย เหมือนเอาความสดใสเข้ามาในฉากของยูจินซึ่งปกติจะทึมเทามาก ก็เลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ มินจูทำให้เราได้รู้จักยูจินมากขึ้น ได้เห็นมุมกวนๆ มุมที่แคร์คนอื่น มุมที่เค้าดูถูกตัวเองสารพัดเพราะรักข้างเดียว คนที่เหงาขนาดนี้ แต่ยังยึดติดแต่กับเยนาอยู่นาน ต้องรักมากจริงๆสินะ มุกยื่นหน้าไปใกล้นี่น่ารักจังเลยค่ะ แต่ที่ตกใจกว่าคือตอนยูจินขอแก้ตัว เป็นมินจูนี่น่าจะหวั่นไหวนะ การเล่าฉากของไรเตอร์นี่ แค่คนเดินไปปรับฮีตเตอร์ก็บอกอะไรได้พันล้านอย่างแล้วค่ะ อยากให้มินจูเป็นคนนั้นที่เข้ามาเปลี่ยนบรรยากาศเดิมๆในห้องของยูจิน ในฐานะที่(เคย)เป็นแบบยูจิน อินมากเลยค่ะ บางทีเหมือนเราติดอยู่ในห้องแล้วก็ภาวนาทุกวันให้ใครทุบประตูเข้ามาแล้วช่วยเราออกไปซะที เพราะแบบนี้มั้งถึงได้ตื่นเต้นกับการปรากฏตัวของมินจู แต่ในเรื่องนี้ก็หวังว่าเยนาจะรู้ตัวมากขึ้นนะ คนที่ผิดหวังซ้ำๆจนสิ้นหวังยังไงก็ไม่กล้าเริ่มก่อนหรอก ยูจินคงจะพูดอะไรงงๆต่อไปแบบนี้แหละ ขอฟินโมเม้นยูจินมินจูไปเรื่อยๆก่อยนะคะ เค้าน่ารักกกก คู่หลักนี่ก็มาเรื่อยๆค่ะ ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ถ้ายูจินนอนกับมินจูจริงๆแม่บี๋จะตกใจมั้ยนะ ย้ำอีกทีว่าตอนแรกที่อ่านนี่ จะเป็นลมจริงค่ะ คือมินจูน่ารักจริงๆ แง้ ยูจินดูไม่ค่อยหวั่นไหวเลย นี่ใจง่ายไปแทนแล้วน้า555 แต่อย่าไปรักมินจูเลยเนอะเดี๋ยวเจ็บกว่าเดิม เดาเรื่องไม่ถูกละค่ะพอมีคนที่ 3 เข้ามา รอไรเตอร์เล่าเองดีกว่าเนอะว่าจะเป็นไงต่อ ขอบคุณสำหรับความสนุกสนานและบรรยากาศดีๆที่ได้เวลาอ่านนะค้า รัก
Reply
Pvmn
2 months ago
เขินยูจินมินจูมากแม่ มันดีมาก ทำไมมินจูขี้อ้อยงี้ ยูจินก็อบแนละเกินขอไม่กลับไปทีมยูเยนแล้วนะคะ555555555555555 ก็เข้าใจนะว่าเยนากำลังสับสนทั้งครสตัวเองและสับสนกับท่าทางยูจิน คือบางทีเป็นเราถ้าไม่บอกว่าชอบมาตรงๆจะแสดงออกมาแค่ไหนก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าชอบเป็นกำลังใจให้เยนารู้ตัวเร็วๆก่อนจะสายเกินไป กาอึนบีนี่หวานเหลือเกินพี่กาอึนก็เห่อของเค้แหละเนอะ 
Reply
mybaby05
2 months ago
น้องมิ้นนนนน คนสวยยยยย มินจูเปิดตัวมาแบบ หนูลู๊กกกกกก เสียเซลฟ์มากมั้ย เรื่องนี้มันไม่ใช่ที่ของหนูอ่ะ คนสวย มันไม่ใช่ยูจินมินจู ฟิคนี้มันต้องยูจินเยนาเท่านั้น สงสารเยนาหน่อยนะ ผ่านมา 20 กว่าตอนแล้ว ยังเด๋ออยุ่เลย 55555
Reply