เรื่องเล่าจากด้านมืดของดวงจันทร์
 
จิตใจมนุษย์มันซับซ้อน คุณว่าไหมล่ะ
อย่างเช่นการที่แสร้งตีหน้ายิ้มกับคนที่เกลียด แต่กลับพูดจาทำร้ายจิตใจคนใกล้ตัวที่รัก

โลกนี้มันบ้า  แต่ฉันก็กำลังเรียนรู้ที่จะอยู่บนโลกบ้า ๆ นี่

 
           ฉันอยากเห็นทุกคนมีความสุข ไม่มีเรื่องต้องกังวล ไม่อยากให้มีใครรู้สึกโดดเดี่ยว มืดแปดด้าน เคว้งคว้าง หรือแม้แต่เจ็บป่วย

   ฉันหวังว่าทุกอย่างมันจะดี




...แต่ฉันก็แค่ลืมว่านี่ไม่ใช่ wonderland

มันคือโลกใบใหญ่ ที่หลากหลายสายพันธุ์ ผู้คน รวมไปถึงนิสัย ความคิดและการปฏิบัติ

              ฉันทำทุกอย่างให้ผู้คนรอบข้างมีความสุข ทำทุกอย่างให้คนที่ฉันรักไม่เจ็บป่วย ฉันดิ้นรน ค้นหา แม้จะยากฉันก็พยายามจะหาคำตอบ

ฉันให้คำแนะนำกับทุกคน ให้คำปรึกษาหรือแม้แต่นั่งฟังคน ๆ นั้นบ่นเรื่องไร้สาระ

ฉันให้การช่วยเหลือ ทุก ๆ สิ่ง ทุกๆอย่าง ถึงแม้บางครั้งทำให้ตัวเองเดือดร้อนก็ยังไม่ปริปากบ่น

   ...เพราะฉันเชื่อในแรงคู่กิริยา-ปฏิกิริยา

ฉันเชื่อว่าวันหนึ่งฉันจะได้รับทุกอย่างที่ฉันให้ไปเหมือนที่ทฤษฎีบอก




  แล้วฉันก็ได้รู้ว่าฉันแค่ยังไม่โต ยังไม่รู้อะไรเลย





ฉันเจ็บปวดและแตกสลายซ้ำ ๆ เพราะคนที่ฉันรักที่คิดว่ารู้จักฉันดีพอ แต่จริง ๆ แล้วเขาไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้จักฉันเลย


ทฤษฎีบอกกับฉันว่าการส่งแรงหรือให้ไปเท่าไหร่ แรงคู่กิริยาจะกระทำเรากลับในแรงขนาดเท่ากันเสมอ


          แล้วฉันก็รู้ว่ามันไม่จริง



ฉันให้ใจไปกับทุกสิ่ง แบ่งปันไปทุกอย่าง แล้วเฝ้าหวังอยู่ตรงนี้ว่าจะได้รับกลับมาบ้าง

          


           แต่สิ่งที่ยังอยู่กับฉันมาตลอดคือความว่างเปล่า



            หรือฉันอยู่ดวงจันทร์กันนะ ทฤษฎีนี้ถึงใช้ไม่ได้

...บางทีมันอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้

หลายครั้งที่ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
ไม่ว่าจะทำอะไร คิดอะไร มีอารมณ์แบบไหน คนรอบข้างก็เหมือนจะไม่เห็นมันไปหมด หรือฉันแค่ต้องการความสนใจ ใช่, นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ

        ฉันแค่ต้องการความสนใจกลับมา เหมือนที่ฉันสนใจคนรอบข้าง 
        ฉันก็แค่ต้องการที่ปรึกษาหรือคอยรับฟังปัญหาเหมือนที่ฉันคอยเป็นให้ทุกคน 
        ฉันก็แค่อยากได้คนเป็นห่วงเวลาที่ป่วย คนบ่นเวลาดื้อ 
        
       ...เหมือนที่ฉันได้ให้ไปทั้งหมด




ฉันไม่รู้ว่าคนรอบตัวฉันเหล่านั้นสัมผัสถึงมันได้แค่ไหน. แต่ฉันอยากจะให้พวกเขารู้ว่านั่นคือทั้งหมดของฉันนะ นั่นคือทั้งหมดจริงๆ


แต่ฉันก็ยังคงแตกสลายซ้ำ ๆ กับสิ่งเดิมๆที่เคยเจ็บปวด

ทำไมถึงไม่เก็บมาเป็นประสบการณ์บ้างนะ หรือฉันเก็บแล้ว แต่อาจจะคิดว่าวันพระไม่ได้มีหนเดียว ลองดูอีกสักครั้ง

ฉันนี่ชอบให้โอกาสจริง ๆ  ใจดีจังนะ







          


  แล้ววันหนึ่งฉันก็ได้มันกลับมา มันอาจจะเป็นแรงคู่กิริยาที่แผ่วเบา แต่ฉันก็รู้สึกได้

ตอนนั้นฉันดีใจแทบบ้า ร้องให้ด้วยความดีใจ คิดว่าสิ่งนี้ใช่ไหมคือสิ่งที่ฉันรอคอยมาตลอด

พอฉันได้รับ ฉันจึงรู้สึกโลภ ฉันคิดมาตลอดว่าเมื่อมีแล้วคงจะมีอีกสักครั้ง

...ฉันจึงเริ่มหวัง คิดกับตัวเองในตอนนั้นนั้นว่า เอาหน่า... อย่างน้อยความหวังก็คือส่วนหนึ่งของชีวิต อย่าหมดกำลังใจที่จะหวังสิ


         แต่ฉันน่าจะเชื่อตัวตนของฉันก่อนหน้านั้น



          ทุกอย่างก็เหมือนเดิม--หมายถึงว่างเปล่าเหมือนเดิม ที่ตรงนี้ยังมีแค่ฉันอยู่

ฉันเจ็บปวดและแตกสลายซ้ำๆเพราะคนที่ฉันรักที่คิดว่ารู้จักฉันดีพอ




ฉันแตกสลายซ้ำๆเพียงลำพัง อย่างโดดเดี่ยว โดดเดี่ยวมาตลอด




      -เรื่องเล่าจากด้านมืดของดวงจันทร์
SHARE
Written in this book
ชอบ

Comments

Valentime
2 months ago
ไม่ได้โดดเดี่ยวหรอกนะ มีคนแตกสลายซ้ำๆเป็นเพื่อนกัน อยู่เสมอๆเลย
Reply
Primmyck
2 months ago
คุณไม่ได้แตกสลายซ้ำๆเพียงคนเดียว :)
Reply
eye_kanokwan
2 months ago
แตกสลายจนรู้สึกท้อเลยค่ะ
Reply
astre_
2 months ago
ผมรักความแตกสลายของคุณ มันงดงามและแฝงไปด้วยความอ่อนโยน ..ไม่ได้หมายความว่าผมจะอยากเห็นคุณเสียใจ แต่ผมรู้สึกชื่นชมเหลือเกินที่ผู้หญิงคนนึงจะช่วยเหลือคนอื่นในด้านความรู้สึกมากขนาดนี้ ผมรู้สึกขอบคุณแทนพวกเขาจริงๆ

ทั้งนี้ ถึงการแตกสลายของคุณจะสวยงามมากแค่ไหน ผมก็เชื่อว่ารอยยิ้มของคุณมันงดงามมากกว่าเป็นไหนๆ ..ยิ้มเยอะๆนะครับ อย่างน้อยก็สำหรับตัวคุณเอง : )
Reply