ห้วงสมาธิ
ในระยะเวลาอันแสนสั้น
ประมาณ 15 นาทีได้
ที่ฉันดำรงอยู่ในท่านั่ง
ขัดสมาธิ หลังตรงพอควร
จิตดิ่งลงสู่ฌาน
ขั้นเท่าไรมิอาจหยั่งรู้
กายเบาหวิวดังขนนก
มวลเนื้อหายจมลงไปในกระดูกแข็ง
รอบด้านไร้วี่แววสิ่งใด
ราวกับลอยอยู่เหนือชั้นบรรยากาศ
ห้วงเอกภพอันไร้ขอบเขต
ร่างฉันแปรเปลี่ยนไปมา
วูบหาย มืดมิด พลันสว่างจ้า
นิมิตแห่งพระพุทธะปรากฏ
ฉันเห็นตนเองเป็นอมิดะบุตซึ
นั่งตระหง่านบนโพธิบัลลังก์ล่องหน
วรกายนั้น เบ่งบานออกเป็นเทวะ พุทธะ และโพธิสัตว์มากมาย
พระองค์คือศูนย์รวมจักรวาล
ฉันสัมผัสได้
ว่ากลายเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์
ฉับพลันแสงสว่างเฉิดฉาย
สลายนิมิตพุทธองค์
กายนี้แปรผัน
ฉันกลายเป็นอสูรกาย
ที่กำลังนั่งบำเพ็ญภาวนา กลางเวหา
ซอมบี้หมีฉีกร่างออกมาด้านข้าง
ฉลามผีดิบโผล่หัวจากอีกข้างของร่างฉัน
ร่างอันเป็นอสุภะ
เน่าเหม็น ไม่ควรกำหนัดยินดี
โครงกระดูกผีหลายตัวแทงทะลุออกมา
กู่ร้อง
หายใจ
ฉันนั่งพิจารณานิมิตเหล่านั้นไป
ธรรมชาติเจ้าต้องการสอนสิ่งใดหรือ?
อนิจจัง...
จิตอันว้าวุ่น
ปรุงแต่งรวดเร็วดังสายฟ้า
ไม่เที่ยง
เกิดดับ
ชั่วพริบตาเป็นพุทธะ
ขณะนั้นพลันเปลี่ยนเป็นมารา
มายาของจิต
แท้แล้วไม่มีเลย... 
ทั้งพุทธะ ทั้งมาร
ทั้งฉันเอง... 
ว่าง
ปราศจาก... ตัวตน
อนัตตา... สุญญตา... ว่าง
SHARE
Writer
Belbaelboy
Devil
ชอบเขียนอะไรไปเรื่อย เขียนไปเรื่อยเปื่อย เรื่องสั้นเรื่องยาวกาพย์กลอน

Comments