fix me, please
เหนื่อย.


ตั้งเเต่ลืมตาขึ้นรับแสงวันใหม่
ความรู้สึกนี้ไม่รู้ก่อเกิดขึ้นตอนไหน
เพียงตอนนี้รู้สึกทุกวันไปเสียแล้ว

การก้าวออกจากห้องนอนตัวเอง ต้องใช้การทำใจมากมายเสียขนาดนั้นเลยหรอ ได้แต่เฝ้าถามตัวเอง

บทสนทนาบนโต๊ะอาหาร ไม่ใจสิ่งหอมหวนชวนชื่นใจ
ตอนนี้กับข้าวไม่อร่อยเลย
ที่จริงไม่อร่อยมาซักพักแล้ว

ก้าวเท้าออกจากบ้านเป็นสิ่งที่ลำบากแสนเข็ญ
การเข้าไปพบปะผู้คนในสถานที่เดิมๆ สังคมเดิมๆ ไม่อาจให้ความอบอุ่นใจได้เช่นที่ควรเป็น

โดดเดี่ยว

โลกไม่เคยให้โชคดีแก่เราซักครั้ง


ทุกสิ่งอย่างยากไปหมด

เฝ้าแต่ตั้งคำถาม ว่าเพราะอะไรถึงต้องเจอเรื่องยากๆ เสมอ เพราะอะไรถึงไม่เคยพบเจอสิ่งที่ช่วยทำให้ชีวิตง่ายขึ้นบ้าง 

โกรธตัวเองที่ไม่สามารถมองโลกว่าใจดีได้เลย

ทั้งๆ ที่พยายามใจดีกับโลกใบนี้แล้วแท้ๆ

แต่เวลาสิ้นหวัง ร้างกำลังใจ ก็ยังว่างเปล่า

หนักอึ้งไปหมดเลย

Fix you ของ Coldplay ก็ยังไม่สามารถเยียวยาได้
อาการหนักขึ้นทุกวัน
แรงกดดันที่ถาโถม ไม่เคยลดลง
ความเครียดถูกเเสดงออกผ่านทางกายภาพ 
แม้ไม่มีสิ่งใดลงท้อง ก็ยังอาเจียนออกมา
ไม่มีอะไรเลย วูบหวิวไปทั้งกาย
ความว่างเปล่าเดียวดายทำให้รู้สึกเหมือนเรือลำเล็กกำลังลอยล่องในมหาสมุทรแอตเเลนติก

ไม่ฝันอะไรที่สามารถทำให้จิตใจฟูฟ่องได้เลย
การนอนกลายเป็นสิ่งที่ยากลำบาก
1 ชม. ในฝันช่างน่ากลัวและยาวนาน
ห้องนอนเล็กๆ ในบ้านหลังนี้ไม่สามารถให้ความอบอุ่นใจได้อีกแล้ว


ความสบายใจ 0%







SHARE

Comments