เรื่องเศร้าของเราในระยะ 30 เมตร
 



3:56 PM



บ่ายสามวันนี้ 


เราอยู่ร้าน Starbucks แถว BTS
มือไม้สั่นไปหมด 
เราประหม่า
ความรู้สึกมันมวนท้อง.. ตื่นเต้น



เรานัดเจอแฟนเก่า...
ที่เลิกกันไปเกือบ 2 ปีแล้ว
ตอนนี้ต่างคนต่างโตขึ้น
เจอกันครั้งนี้ น่าจะเปลี่ยนไปเยอะนะ


มันเป็นความบังเอิญ
ที่เราดันไปเจอกัน
ที่ร้านๆหนึ่งย่านเจริญกรุง

มันเป็นความซับซ้อน
ที่คุณอาจจะไม่เข้าใจ
เราไม่เคยลืมเขาเลยแม้แต่วันเดียว..

เราจบกันไม่ดี
และเราก็ยังโทษตัวเองอยู่ทุกวัน
เราอยากแก้ตัว...

และเราก็อยากพิสูจน์
ว่าเราและเขา..จะกลับมาจูนกันติดไหม
เราเลยนัดเขามา






เราเหลือบหันไปมองเขา
ที่กำลังเดินข้ามถนนมา



.
.
คุณรู้ไหม...
โลกเรามัน slow 
วินาทีนั้น เราเห็นเขายิ้มให้..

ภาพที่เห็นมันช้า และความคิดของเรา
กำลังประมวลภาพนั้น..

เรากำลังจดจำภาพคุณกำลังเดิน
เรายิ้มออกมา 

เราดีใจที่เจอคุณหวะ


ยังกินลาเต้เหมือนเดิมใช่ไหม
: อืม กินเหมือนเดิม
เราตอบเขา เขาพยักหน้า
แล้วเดินไปสั่งลาเต้ที่หน้าเคาท์เตอร์

ตัวเขาเริ่มไกลออกไป
หัวใจที่บีบเมื่อสักครู่
ก็เริ่มคลายลงตามระยะทางที่เขาห่างออก


30 METER

เขาเดินไปสั่งลาเต้
เขาหันมามองหน้าเรา
ที่นั่งอยู่ในระยะ 30 เมตร
สายของเขากำลังถามอะไรเราอยู่มากมาย

เขายังน่ารักเหมือนเดิมแหละ
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปเลยนั่นหนะ

คือความคิดเราเอง...
เรายังไม่เลิกตั้งคำถามเกี่ยวกับคุณ
ตั้งแต่ที่คุณเดินเข้ามา

เมื่อก่อนไม่เห็นต้องคิดอะไรแบบนี้เลย
เจอกันแค่ไม่ถึง 5 นาที
แม่งหัวเราก็วุ่นไปหมดแล้ว



ความรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้
มันกลับมาทักทาย..
ในวันที่ทุกอย่างพังลง

เรานับครั้งที่เคยตื่นเต้นแบบนี้
กับคุณได้เลย คือตอนที่คุณ
ขอเราเป็นแฟน เซอร์ไพรส์เรา
คุณกอดเราบนรถไฟ เดทแรก
จูบเราในที่มืด ซื้อแหวนให้เรา

แล้วครั้งนี้
ก็ตื่นเต้นที่ได้เจอแฟนเก่าแบบคุณ


เรากำลังเสียความเป็นตัวเอง
มันมีพลังงานมากมายในร่างกาย
ที่กำลังส่งสัญญาณมาหาเรา
มันกำลังบอกว่าเราไม่เหมือนเดิม
สิ่งที่ต้องทำ
คือยอมรับและต้องพิสูจน์ต่อ
ว่าจะเหมือนเดิมได้ไหม

เราเลือกพิสูจน์ต่อ

เรามองหน้าเขาตอนนี้
เรากังวลไปหมด
ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็น
ทำไมต้องคิดมากขนาดนี้วะ

ทำไมความรู้สึกรัก คิดถึง และแย่
มันตีกันไปหมด 


ตอนนี้เราทั้งอยากจูบ
อยากร้องไห้แล้วกอดเขา
อยากพูดจาแย่ๆใส่แล้วหายไป
อยากเคลียร์เรื่องเก่าๆ 
 


เขาเดินเข้ามา
นั่งห่างกันในระยะ 70 ซม.
ยื่นลาเต้ร้อนให้เรา

ในระยะที่ใกล้ขึ้น
เรากลับหลบสายตากันมากขึ้น
เราปิดกั้นความรู้สึกตัวเอง
เราไม่อยากให้เขาอ่านมันจากตาเรา

ถ้าคุณมองเข้ามาในตาของเราตอนนี้
คุณอาจจะรับรู้ถึงความรู้สึก
ที่มันหลอมรวมกัน

อาจจะทำให้มันแย่ไปกว่านี้ก็ได้



เราแย่จังที่ชวนคุณมา
แต่ไม่สามารถเริ่มบทสนทนาที่ดีได้
เรายังคงตื่นเต้น
และถามกับตัวเองวนๆอยู่แบบนั้น

“เขายังเหมือนเดิมหรือเปล่านะ”



สบายดีใช่ไหม?
เขาเริ่มบทสนทนาก่อน

: อืม สบายดีนะ แล้วแกอะ
: สบายดี แล้วเรื่องงานเป็นไงบ้าง?
: ก็เรื่อยๆอะ เธออะ เรื่องเรียนเป็นไง 
: ก็เครียด ช่วงนี้เรียนหนัก

เราพยักหน้าเหมือนคนเข้าอกเข้าใจ
ยิ้มให้เขา ส่งสัญญาณเป็นการเอาใจช่วย
เขาคือคนเก่งของเรา 


“แล้วมีแฟนอยู่รึเปล่า?”

เขาถามเราแล้วก็กระดกน้ำขึ้น
เราอยากเริ่มพูดมันออกมา
เราอยากถามทุกอย่างจากคุณ

: ไม่มีอะ // เราหัวเราะเบาๆ

เขาไม่ตอบอะไรเลย
เขาพยักหน้ารับรู้
ไม่มีสัญญาณใดๆกลับมา

ในฐานะที่เราทั้งสองโตขึ้น
และตัวเราเองที่โตกว่า
มันยากเหลือเกิน
ที่จะพูดเรื่องเก่าๆที่ค้างคา

ตอนนั้นที่เลิกกันไป
คุณบอกเราว่าให้เราเลิกพร่ำเพ้อ
เลิกร้องไห้ถึงคุณซะ

คุณบอกให้เราเปิดใจให้คนอื่นได้แล้ว
คุณหายไปจากเรา
เราหายไปจากกัน

ตอนนี้ทุกอย่างมันเสียสูญ
เราต่างมีกำแพง เราปิดกั้นความรู้สึก

ตัวคุณเอง
จากที่เรารู้ใจที่สุด
รับรู้เรื่องราวชีวิตมาโดยตลอด
ตอนนี้กลับไม่เลย

ไม่กล้าตัดสินคุณ
ไม่กล้าที่จะทำตัวรู้ใจเหมือนเมื่อก่อน
ไม่กล้าแม้แต่ทำสิ่งที่คุณชอบ
ทั้งที่ตัวเองก็รู้ดีกว่าคุณชอบอะไร

กลัวว่าคุณจะไม่ชอบเหมือนเมื่อก่อน
เวลาพาให้คุณเปลี่ยนไป


ตอนนี้หัวใจของเรา
เหมือน windows รุ่นเก่า
ที่ยังไม่ถูก Update เวอร์ชั่นปัจจุบัน
เรารับรู้แค่ข้อมูลเก่าของคุณ

ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้
มีอะไรเข้ามาในชีวิตคุณบ้าง
คุณชอบอะไรใหม่ๆบ้าง
ชอบทำอะไร ฟังเพลงอะไร
ไม่รู้เลย....


เราไม่หายไปจากกันไม่ได้หรอ



เราถามเขาขึ้นมา
เขาไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้
เขาไม่ชอบอะไรที่มันเครียด

เรารู้ว่าดึงดราม่าแบบนี้เขาจะไม่ชอบ
เขาหันมามองหน้าเรา
เขาหมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจผ่อนๆ

: ตอนนั้นเธอทำชั้นเสียใจมากนะรู้ใช่มั้ย

เขาพูดขึ้นมา


: รู้ แล้วเธอจะหายไปจากชั้นเลยหรือไง
: ไม่ได้อยากหายไปนะ แต่เธอหายไปก่อน
: เธอก็รู้ไม่ใช่หรอว่าชั้นมีเหตุผล
: แล้วเธอไม่เข้าใจหรอว่าตอนนั้นชั้นไม่ได้อยากให้เธอหายไป แล้วตอนนี้จะกลับมาทำไม ตอนนั้นปล่อยให้ชั้นแย่ได้ยังไง เธอใจร้ายมากจำไม่ได้เลยหรอวะ



เราร้องไห้หลังจากที่เขาพูดจบ
เขาขยับเข้ามานั่งใกล้เรา

- ระยะ 20 ซม.

น้ำตาเขาไหลออกมา

เรากล้าที่จะสบตาเขา
เรามองตากัน
เรารับรู้ว่ามันหนัก 

เราต่างรู้ว่าเรารักกันเหมือนเดิม
แต่ทุกอย่างมันพาเราออกจากกันมาแล้ว
เราอิ่มตัวที่จะเศร้าเรื่องของคุณ
มากกว่าที่จะกลับไปหาคุณ

เรายอมเสพติดความเจ็บปวด
ดีกว่าที่เราจะกลับไปอีกครั้ง
แล้วมันพังลงเช่นเคย

เรากลัวว่าวันหนึ่ง
เราจะเลิกเจ็บปวดเรื่องนี้
เรากลัวว่าเราจะลืมคุณไป
ทิ้งเรื่องของคุณไว้ระหว่างทาง

ตอนนี้เรายินดีที่จะเศร้าเรื่องคุณ
ดีกว่าที่จะไม่คิดถึงคุณอีกเลย



ชั้นยังรักแกนะ ชั้นคิดถึงแกตอนนั้นหวะ


เขาพยักหน้า
: เหมือนกัน

เรื่องของเรา มันยากที่จะอธิบาย
เราแค่อยากมีเขาในชีวิต
แต่อยากมองดูเขาจากไกลๆ
อยากเห็นการเติบโตที่ดี

อยากเห็นเขามีความสุข
ที่เราเลิกกัน เพราะเราทะเลาะกันหนัก
เขาไม่ชอบเรื่องที่มันบีบหัวใจ
แต่เราอะ เจ้าแม่ดราม่าเลย

เรามีเหตุผลของเราแหละ
เขาก็มีเหตุผลของเขา

ไม่แปลกถ้าตอนนี้เขาจะกลัว
และเราก็กลัว


เราทั้งคู่ห่างกันมาไกลแล้ว
วันนี้ก็พิสูจน์ได้แล้ว
ว่าเรายังไม่ลืมเรื่องเก่าๆพวกนั้น

เรายังไม่ปล่อยวางมันทั้งคู่
ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรต้องกลับไปจุดเดิม
ไปอยู่ในจุดที่เราหายไปจากกัน
เพื่อไปเจอสิ่งใหม่ๆแล้วปล่อยวางเรื่องนี้

หวังว่าวันนึง
เราทั้งคู่จะปล่อยวางมันได้
และกลับมาเจอกัน
แล้วยิ้มให้กันอย่างเปิดใจนะ :)

งั้นไปก่อนนะ


เราทั้งคู่ลุกออกจากโต๊ะยาว
เดินจากกันไปคนละทาง

หัวใจที่บีบกัน เริ่มคลายลง
ตามระยะทางที่ห่างกันออกไป
คงดีกว่าถ้าอยู่ห่างกัน

ไม่ทีแม้แต่คำบอกลาใดๆ
ไม่หันกลับไปมอง
เราเดินหน้าต่อ
ทิ้งเขาไว้ข้างหลัง


หวังว่าสักวันนึง
หันกลับไปแล้วเจอเขา
หวังว่าสักวันนะ...

  
เราเริ่มห่างกันออกไป

10 METER
20 METER
30..
.
..
100..
.
.
...
.. โชคดีนะแก :-)










SHARE
Written in this book
if love is semicircle..

Comments