Blasting wind

คะนึงนิจ จิตจึง ไม่พึงใจ
พูดอะไร เหมือนเอาไม้ มาแหย่หู
ไม่ต้องตา ต้องใจ แม้นในรู
ร้าวใบหู กูไปทำ อะไรมึง


หรือเป็นกู สู่ไม่รู้ ไม่ประสา
แค่วาจา ลั่นออกมา ก็ขันขึง
กายหยาบหยาบ ไม่หวั่นไหว ใจตะลึง
มันรู้ซึ้ง แทบเดือดดาล พาลโรมรัน


พ่นออกมา พ่นยังไง ไม่เข้าหู
คำมันทู่ แต่แทงไป ในใจฉัน
หลบไม่ได้ หลบยังไง ไปไม่ทัน
เหมือนถูกฟัน ด้วยแส้ลม ปมเป็นเกลียว


ไม่พอใจ ขากรรไกร ผงกสั่น
โต้ตอบพลัน ด้วยแรงใจ ที่ฉุนเฉียว
พยายาม ห้ามใจ ใช่ครั้งเดียว
เหมือนดั่งเคียว เกี่ยวราบ เป็นหน้ากลอง


ไม่ได้อยาก เป็นแบบนี้ อีกแล้วหนอ
ทำไงพอ สงบซึ่ง แค่หนึ่งสอง
คำพรวดพราด บาดหู มาเป็นกอง
แล้วก็ต้อง เดือดพล่าน ซ่านอีกที   


ziiinvn
02/07/19
12.18 am
SHARE
Written in this book
กลอนแปดของข้า
แต่งกลอนแปด สุภาพบ้าง ไม่สุภาพบ้าง

Comments