เขตต้องห้าม-
“มึง กูมีเรื่องจะบอก”

“หืม มีไรเปล่า”

“กูรักมึงนะเว้ย”

“มึงจะพูดทำไมบ่อยๆวะ ก็รู้อยู่แล้วว่ามึงรัก”

“...”

“กูก็รักมึงเหมือนกันว่ะ เพื่อนรัก”
.
.
.
เพื่อนรัก เหรอ?

กูอยากเป็นอย่างอื่นมากกว่าว่ะ แต่มึงก็คงไม่รู้หรอกเนอะ

มึงจำวันแรกที่เราเจอกันได้ปะ วันที่กูนั่งกินข้าวคนเดียว แล้วจู่ๆมึงก็เดินเข้ามา มึงบอกว่าขอนั่งด้วยนะ เอาจริงๆมึงคงจำวันนั้นไม่ได้หรอก ก็มันตั้ง5ปีมาแล้วนี่หน่า แต่กูยังจำได้แม่นเลยนะ ความรู้สึกของกูตอนนั้นมันคือความสุข ความอบอุ่นใจ ความประทับใจ หลังจากวันนั้นเราก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ กูชอบมึงที่มึงเป็นเพื่อนที่จริงใจ เป็นเพื่อนที่ดี มึงทำให้กูไม่เหงา กูคิดแค่นั้นเองเว้ย...แค่นั้นเองจริงๆ

แต่กูรู้สึกว่ามันเริ่มไม่ใช่ความรู้สึกนั้นแล้วว่ะ

ความรู้สึกที่กูมีให้กับมึง มันถลำลึกเกินกว่าจะฉุดตัวเองให้กลับมามองมึงได้แค่เพื่อน


มัน5ปีแล้วนะ มันเป็นเวลาที่คุ้มค่าและมีความสุขมากๆ เวลาที่มึงยิ้ม เวลาที่มึงหัวเราะ มึงรู้ไหมว่ากูโคตรมีความสุขเลย แต่ในขณะเดียวกันตอนที่มึงมานั่งร้องไห้กับกูอะ กูก็แค่ปลอบมึงไปว่าไม่เป็นไร แต่ในใจกูมันอ่อนละลาย แล้วจมดิ่งไปพร้อมกับความรู้สึกของมึง

มึงเสียใจเรื่องผู้หญิงที่มึงชอบ มึงกลับมาร้องไห้ฟูมฟายกับกู ว่าไม่มีใครรักมึง
ถ้าตอนนั้น มึงลองมองเข้ามาในตากู มึงจะเห็นน้ำตา มึงจะเห็นความทุกข์ มึงจะเห็นในสายตากูมีแต่มึง

มึงเคยมองมาบ้างไหม...

วันนั้นอะ กูโกรธเป็นบ้า กูโกรธไอ้ผู้หญิงนั้น ที่ทำกับมึงขนาดนี้
กูไม่ได้โกรธเพราะเขาคือคนที่มึงรักหรอก แต่กูโกรธเพราะคนคนนั้นทำให้เพื่อน “รัก” ที่สุดของกูเสียใจ
แต่จะทำไงได้วะ
กูก็คงต้องหายโกรธ แล้วปลอบมึงไปเรื่อยๆ
กูต้องไม่โกรธสินะ ก็นั่นคือคนที่มึงรักที่สุดนี่หน่า

พอมองไปที่มึง...
นัยน์ตาคู่นั้น
มันแสนสวยงาม มันแสนอบอุ่น แต่น่าเสียดายว่ามันไม่มีกูอยู่ในนั้น

อ้อมกอดนั้น ที่มึงให้กับกู มันก็ดีแค่ไหนแล้ว แม้มันจะไม่ใช่อ้อมกอดของคนรักก็ตาม

พอมานั่งคิดดูแล้ว กูนี่โชคดีจริงๆเลยนะ ที่ได้มาเป็นเพื่อนกับมึง

แม้จะเป็นมากกว่านั้นไม่ได้ก็เถอะ

Friend forever❤️


Annamel
-บุคคลสมมติผู้เป็นนิรนาม




SHARE
Writer
Annamel
One thing in your world
บุคคลสมมติผู้เป็นนิรนาม

Comments