Chapter 1: Welcome to isekai
ตอนที่ 1.2: ที่นี่... ที่ไหนวะ 

“ว....ว่าไงนะ!” หน้าผมถอดสีเมื่อได้ยินประโยคนั่น และเริ่มสั่นกลัว

“จ... จริงเหรอ”

“.....” แอนดรูวนิ่งเงียบโดยไม่พูดอะไร

ความกังวลทั้งหลายเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในตัวผม ทำให้หน้าถอดสีจนซีดกว่าไข่ขาวต้ม

“......ล้อเล่นครับ ทางเราไม่มีนโยบายดึงตัวผู้ที่ตรงตามเกณฑ์มาที่โลกใบนี้ผ่านการให้รถบรรทุกชนนะครับ จริงๆแล้ว ทางเราแค่ส่งจดหมายแจ้งไปทางบ้านของท่านว่า ‘ท่านได้รับเลือกให้ไปค่ายฝึกทักษะที่ประเทศเยอรมณีเป็นเวลา 1 ปี’ เท่านั้นครับ ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วง”

เฮ่อ โล่งอกไปที

ผมรวบรวมสติกลับมา แล้วเดินตามแอนดรูวไปอีกครั้ง





“1 ปีงั้นเหรอ........ 1 ปีที่นี่เท่ากับทางนั้นรึเปล่า”

“ไม่เท่ากันครับ ที่นี่ เวลา 1 สัปดาห์จะเทียบเท่า 1 วันของโลกของคุณ ดังนั้นแล้ว คุณจะได้กลับไป เมื่อทำการศึกษาจากที่นี่ครบ 4 ปีแล้วครับ”

แอนดรูวตอบกลับมาก่อนจะหยุดตรงหน้าประตูที่แกะสลักเป็นลวดลายอันคล้ายคลึงกับศิลปะสมัยกรีกได้ล่ะมั้ง

“ผมจะรออยู่ตรงนี้ครับ เชิญเข้าไปด้านในได้เลย”

หน้าห้องเขียนว่า ’ห้องทดสอบ’ คงเป็นการคัดเลือกนักเรียนตรงๆ เลยนี่แหละ

เมื่อเข้ามาภายใน ผมพบกับชายวัยดึกมาดเข้มอีก 2 คนนั่งอยู่ด้านหน้า และมีอุปกรณ์ที่จากเหล็กวางระเกะระกะกองอยู่กลางห้อง

“ฮานเนส ครูเกอร์ใช่ไหม”

“...ครับ”

บรรยากาศแบบนี้มัน... สอบสัมภาษณ์สินะ

“ขอพวกผมดูความสามารถของคุณหน่อย”

“ได้ครับ”

หลังจากรับคำสั่ง ผมเดินไปคุ้ยหาชิ้นส่วนที่ใช้ได้มาประกอบให้ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตซักชนิดหนึ่ง แล้วนำมันมาตั้งตรงหน้าของกรรมการทั้ง 2

“เสร็จแล้วเหรอ”

“ช้าก่อนครับ” ผมถอดถุงมือข้างซ้ายออก แล้วนำมือข้างนั้นไปทาบกับสิ่งประดิษฐ์นั่น

(วิ้ง)

เกิดแสงสีนวลสว่างไปทั้งห้องทันทีที่ผมสัมผัสลงไป เมื่อผ่านไป 10 วินาที แสงนั้นจึงจางหายไป

“ปล่อยแสง.... สินะครับ”

“ลองดูที่ของตรงหน้าก่อนนะครับ”

เศษเหล็กนั่นค่อยๆขยับตัวไปมา ก่อนจะวิ่งไปรอบๆโต๊ะของกรรมการ

“พลั----ไม่สิ พลังเวทย์แบบนี้มัน!/นี่มัน!”

รีแอคชั่นของกรรมการทั้ง 2 ทำเอาผมตะลึงไปพักนึง ก่อนที่ทั้ง 2 จะหันไปปรึกษากันเอง




“ “นี่คือคำตัดสินของเรานะครับ...... ผ่าน” ”

“เชิญออกไปอีกได้เลยครับ ทางเราจะจัดคุณเข้าตามหอพัก”

“ค... ครับ”

ผมก้มหัวลาทั้ง 2 และนำจักรกลจิ๋วติดตัวไปด้วย







“หน้าตาแบบนี้... ผ่านสินะ” แอนดรูวทักขึ้นเมื่อผมเดินผ่านประตูออกมา

“ครับ!” ผมตอบกลับออกไปแบบยิ้มเจื่อนๆ พร้อมยื่นจักรกลที่ว่าให้

“...นี่มัน อะไรเหรอครับ”

“ผมขอฝากไว้ซัก 2 ชั่วโมงนะครับ เดี๋ยวมันจะสลายไปเอง”

“ครับๆ ตามมาทางนี้เลย” แอนดรูวรับเอาไป และพาผมไปยังหน้าห้องโถงใหญ่ซึ่งประดับด้วยทองคำและลวดลายอันสวยงามบนประตูสิลาสีดำขลับขนาดมหึมา

เมื่อเข้ามาด้านใน พบว่ามีชายหญิงที่ผ่านการสัมภาษณ์เหมือนกันประมาณ 300 คนยืนรออยู่ด้านใน

“ถึงทุกคนในห้องโถง กรุณานั่งประจำที่ของตนที่มีชื่อติดอยู่ด้วยครับ” เสียงประกาศจากแอนดรูวดังขึ้น ต่างคนต่างก็เข้านั่งที่ของตน ส่วนที่ของผมนั้น..... 

หน้าสุดไปเลย

มันควรจะท้ายๆไม่ใช่รึไงฟะ แต่ก็ช่างเหอะ

“สวัสดีครับ ผมแอนดรูว หนึ่งในอาจารย์ของที่นี่ ต่อจากนี้ทุกท่านถูกคัดเลือกเข้าสู่หอต่างๆ ของที่นี่ซึ่งมี 4 หอนะครับ อันประกอบด้วย <อัศวินศักดิ์สิทธิ์, วิหคเทวะ, มังกรอมตะ, และกลีภูต> ครับ”

เอ่อ... ทำไมมันคุ้นๆ เหมือนในเรื่อง ’พ่อมดแผลฟ้าผ่า’ เลยแฮะ

อะไร เหมือน-----

“โดยเราจะให้ทุกคนสอดมือลงมาในเครื่องนี้นะครับ นี่เป็นเครื่องออกบัตรประจำตัวของพวกคุณซึ่งต้องใช้ตลอด 4 ปีนะครับ ห้ามหายเด็ดขาด”

แอนดรูวชูกล่องใบหนึ่งสีดำสนิทขึ้นมา ขนาดไม่ใหญ่มากและคงไม่หนักด้วย

“เชิญคนแรกเลยครับ ฮานเนส ครูเกอร์”

“อีกแล้วเร๊อ!!!”





ผมจำใจเดินขึ้นไปตามที่ถูกเรียก พร้อมกับสอดมือเข้าในด้านใน

ทันทีที่มือลงล็อค อาคมเวทย์ 1 วงได้ปรากฏขึ้นมาบนกล่องพร้อมกับขยับไปมาราวกับเป็นเครื่องถ่ายเอกสาร

(ติ๊ง)

“เอามือออกได้เลยครับ”

ผมเอามือออกมา แล้วแอนดรูวจึงหยิบบัตรออกมา

“คนแรกได้แก่หอ.... กลีภูตครับ!”

เสียงดนตรีคลอภายในหอประชุมถูกเปลี่ยนเป็นเสียงของรายการทีวีโชว์แทบในทันที

“เอ้า! คนต่อไป จอร์จ ไมเคิล

“ไมเออร์ว้อย!”

เด็กหนุ่มรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ตะโกนขึ้นแก้ชื่อที่ผิดพลาดของตน ก่อนจะเดินขึ้นไปบนเวทีและทำแบบเดียวกับผม

(ติ๊ง)

“หอ.... วิหคเทวะ!!!”

“นกอีกแล้วเร๊อ!”

“สำหรับคนที่ได้รับบัตรแล้วนะครับ สามารถเดินทางไปยังหอของตนได้เลยครับ อะๆ มังกรอมตะ!”

เฮอะๆ เริ่มน่าสนุกแล้วสิ ชีวิตในโรงเรียนต่างโลกนี้น่ะ

SHARE
Written in this book
Zel-Themis มหาศึกมนตรา
เรื่องออริจินอลโดยผมเองครับ จะคอยอัพทุกๆครั้งที่ว่างนะ ;)

Comments

Bonnie
8 months ago
สั้นจัง
Reply