กระดูกสันหลังที่เลาะไว้มิได้เอ่ยขอ



อันร่างกายของเธอ
ต่อให้ฉันล่ามโซ่เส้นเขื่อง
อาเขตแห่งสถานใด กักขังได้

อันใบหูของเธอ
ต่อให้ฉันแผดลำพองจนดับดิ้น
เจื้อยแจ้วแห่งรจนา ยังแว่วเสนาะ


อันดวงตาของเธอ
ต่อให้ฉันควักออกดองโหลไว้
รุ้งพรายสุดโค้งฟ้า ย่อมหยั่งถึง


อันสุ้มเสียงของเธอ
ต่อให้ฉันตัดลิ้นและเย็บปาก
ความเงียบแห่งมรรคา ยังแพร่งพราย


อันนาสิกของเธอ
ต่อให้ฉันโบกปิดด้วยรังแตน
กลิ่นหวานอันข้นคลัก ยังคละคลุ้ง


จงครองเสรีตามเห็นสมควร
ด้วยหัวใจและวิญญา
มิอาจตีตรวนด้วยสิ่งใด



— กระดูกสันหลังที่เลาะไว้มิได้เอ่ยขอ
: อนธการสีชาด (17/01/62)
SHARE
Written in this book
งานปี 2019
Writer
depetragarden
เพตรา l PETRA
Let us cultivate our garden — Voltaire ‘เสพศิลป์ เขียนกวี และมีชีวิต’

Comments