เรียบง่าย..ทั้งฉันและคุณ
    รู้สึกไม่โอเคร กับการที่คุณทำเหมือนไม่มีอะไรเลยระหว่างเรา คือมันหงุดหงิดที่คุณไม่คิดเขาหาเราและหงุดหงิดที่คุณพยายามตีตัวออกห่าง

     ทั้งที่รู้ว่าต่างคนกำลังจะไป

     แต่ก็ปล่อยคาไว้เเบบนั้น จนเหมือนว่าเป็นเรื่องปกติและไม่แม้แต่จะคิดแก้ไขมัน
     

     ทุกครั้งที่เราคุยกันทุกๆวันมันไม่เหมือนเดิม หรืออาจจะไม่ใช่เหมือนเดิมตั้งเเต่ตอนต้นปีแล้วก็ได้
     คุณหมดรักเราเเล้วหรอ

     อาจไม่และอาจใช่ในเวลาเดียว ในหัวเริ่มสับสนสำหรับความสัมพันธ์ ที่ดูเหมือนจะไม่เเตกต่างอะไรมากมายสำหรับการคุยกับคนรู้จัก แต่เเตกต่างกันตรงที่คนนี้เขาพิเศษกว่าคนอื่น

พิเศษกว่าคนอื่น ทั้งๆที่เขาเเละเราก็ไม่ได้ทำอะไรให้กันเลย
    เป็นเรื่องแปลก หรือไม่เเปลก?อาจจะเป็นเพราะประสบการณ์รักครั้งเเรกมันคงทำให้พวกเราเริ่มลังเล ถ้าฉันพยายามคิดในแง่บวก แต่เพราะการแสดงออกของคุณมันทำให้ฉันกังวล

    กังวลมาก

    เเต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ปล่อยผ่านไป

    เพราะกลัวว่ามันเเย่กว่าเดิมจากที่เป็นอยู่

    พยายามไม่ตอเเย ไม่เถียง เเละไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของคุณจนทำให้คุณรำคาญ
 
   จนรังเกียจฉันเข้ามาจริง




   "ทำไรอยู่"

   "นั่งฟังเพลง"

   "หรอ.."

   "เป็นไร"

   "ป่าว ไม่เป็นไร" ฉันกดแป้นพิมพ์ส่งข้อความตอบเขาไปอย่าไม่รีบไม่ร้อนเเละไม่เร็วมากนัก

   "อืม"

    ...เเละเขาก็ส่งมาเเบบนั้น

   "นอนเเล้วฝันดี"

   "นอนเเล้วหรอ? งั้นฝันดี"

   "อ่า...ตอนนี้เพลียๆเเล้วน่ะ บ๊ายบายรักเสมอ"

   "อืม รักเสมอ"

    ฉันได้เเต่ถอนหายใจกับประโยคที่พูดคุยกันในเเชท ถึงอย่างนั้นก็ได้เเต่ยิ้มบางๆที่เหมือนไม่จะไม่ใช่ยิ้มที่ดีสักเท่าไหร
  
    พวกเราทั้งคู่พูดคุยเเละเคารพกันจนเหมือนเป็นความเคยชินส่วนตัวจนดูไม่มีอะไรที่รู้สึกพิเศษเท่ามาเติมเต็ม เป็นการปฏิบัติที่อยู่ในเเบบคนสำคัญ แต่ถึงอย่างนั้นก็เหมือนมีเส้นบางๆในใจเข้ามากั้นอะไรบางอย่างเอาไว้

    บอกไม่ถูก

    เพราะไม่รู้จักว่าสิ่งมันกั้นอยู่นั้นคืออะไร
น่าสนใจเเต่ไม่อยากค้นหามันเลยเเม้เเต่นิดเดียว

     เเละสุดท้ายระหว่างฉันและคุณ ถึงแม้จะทำตัวตามปกติอย่างไรเเต่สำหรับคนที่อยู่นานมาจนถึงตอนนี้ด้วยกันย่อมรู้ดีว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป


     เริ่มตีตัวออกห่าง

     เริ่มไม่รู้สึกอะไรกับความไม่พิเศษที่ดูเหมือนมันจะพิเศษ

     มันทำให้หงุดหงิด,หงุดหงิดทั้งฉันเเละคุณ

     พวกเราจะอยู่กันต่อไปแบบนี้ดีไหมนะ..หรือใครคนนึงต้องเดินออกไป ถ้าในวันนึงมันเป็นเเบบนั้นจริงค่อยว่ากันอีกทีเเลัวกัน มันยังไม่เกิดจะคิดให้ปวดหัวมากกว่าเดิมก็ไม่เอา สู้อยู่แบบนี้ให้รู้สึกว่าแน่ใจก่อนยังดีกว่า

      ถึงแม้ว่ารอยยิ้มที่มีให้กันทั้งในเเชทเเละชีวิจริงจะไม่ใช่รอยยิ้มที่น่าดูชมอะไรนัก 

      ถึงเเม้ว่าบทสนทนาของพวกเราจะเป็นแค่ว่าทำอะไร ฝันดี หรืออรุณสวัสดิ์ตอนเช้าก็ตาม

       มันก็ดูเรียบง่าย....เเละเรื่อยๆดี

-you and me
SHARE
Writer
Yui3278_
Write and read
เป็นพื้นที่ของความชอบ หาความผ่อนคลายความสบายใจผ่านตัวหนังสือ และเปรียบเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไม่ใช่ชีวิตจริง

Comments