long distance love (base on my true story)

1

เหมือนสายลมที่พัดมาลอยๆ ในเช้าวันหนึ่ง รถไฟเที่ยวแรกของเช้าวันพุธพาเขามาที่นี่อีกครั้ง

อากาศยามเช้าเย็น กาแฟแก้วแรกของวันขมเข้มไร้น้ำตาล เธอนั่งอยู่ข้างๆ ตรงเค้าน์เตอร์บาร์ 

เขามองใบหน้าเธอหลังจากไม่ได้พบกันหนึ่งเดือน

"ในแต่ละครั้งที่พบกัน ใบหน้าคุณไม่เคยซ้ำกันเลย"

"หมายความว่าไง"

"ก็แบบนั้นแหละ"

"คนเราก็เปลี่ยนไปทุกวันไม่ใช่เหรอ"

"อือ จริงสินะ คนเราเปลี่ยนไปทุกวัน"

เขาย้ำคำ ขณะสายตามองไปที่เส้นผมของเธอ.. ใบหูที่เคยมีรอยเจาะ แต่ตอนนี้รอยนั้นปิดสนิท


 เธอคงไม่ได้ใส่ต่างหูมานานแล้ว... 

ก่อนหยุดสายตาที่รอยกระเล็กๆ ตรงโหนกแก้มขวาของเธอ ครั้งแรกที่พบกัันเขาเคยคิดว่ารอยกระนั้นช่่างดูเข้ากับใบหน้าของเธอ ทั้งตำแหน่งและขนาด มันทำให้เธอดูจริิงและน่่าค้นหา น่่าแปลกนะ.. และตอนนี้เขายังคงรู้สึึึึึกแบบนั้น 

2

"ทำไมคุณไม่ตอบข้อความผมเลย"

"เราไม่รู้จะตอบอะไร"

"คุณก็รู้ว่าผมยังเหมือนเดิม"

"มีอะไรเหมือนเดิมด้วยเหรอในโลกใบนี้"

"มีสิ ทำไมจะไม่มี ทุกอย่างมีข้อยกเว้นเสมอ"

เธอรวบผมเผยให้เห็นต้นคอ  เขาจำได้แม้แต่ไฝเล็กๆ บางจุด  ก่อนเดินไปเปิดหน้าต่าง แสงเช้าอ่อนโยนพรั่งพรูเข้ามาไล้ถ้วยกาแฟสีขาว และไรผมของเธอ 

เขามองดูภาพนั้นอยู่นาน ก่อนเบือนสายตาไป..

"ผมไม่ได้มาขอโอกาสหรืออะไร ผมรู้ว่าคุณเป็นยังไง บางทีผมเหมือนรู้จักคุณดีกว่ารู้จักตัวเองเสียอีก"

"เรายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้เสมอ"

"แน่นอน ผมแค่ยังหยุดความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ภาพเก่าๆ ยังวนเวียนอยู่ในหัว"

"คิดว่าเราไม่รู้สึกเหรอ"

"ผมไม่ชอบจากลาโดยไม่ได้สบตากัน อย่างน้อยเราควรจะเห็นแววตากันในครั้งสุดท้าย ผมถึงนั่งรถไฟ 637 กิโล เพื่อมาเห็นแววตานี้"
เธอไม่สบตา จ้องมองไปที่ถ้วยกาแฟเหม่อลอย

"ผมรู้ตัวว่าบางทีก็มักทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล"

"เธอก็แค่เป็นเธอ เธอเคยบอกว่าเธอรู้สึกไม่เป็นตัวเองตลอดเวลาที่เราคบกัน แต่ความจริงแล้วเธอเป็นตัวเองมาตลอด. และเราพบกันเพราะเราต่างเป็นตัวเอง"

เขาเงียบ มือไล้ไปที่ถ้วยกาแฟราวกับจะหาคำพูดบางคำ

"เหนื่อยไหมล่ะ เดินทางมาไกลนี่" เธอพูดเหมือนอยากจะเปลี่ยนเรื่อง

"ระยะทางไม่สำคัญเลย ใจเราอยู่ที่ไหน ที่แห่งนั้นจะใกล้เสมอ" 

เขาตอบ และเธอหันมาสบตากับเขาเป็นครั้งแรก


3

เช้าเงียบ อากาศยังคงเย็น ตะวันยังไม่ตื่นเต็มตา
เสียงเพลงจากวิทยุ am. ท้้้้้้้องถิ่นลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง

"รักฉันดังดวงตะวันฉาย ไม่คลายแสง... บางคราร้อนแรง หากสิ้นแสงเมื่ออัสดง"


"ยายข้างบ้านแกชอบเปิดเพลงจากวิทยุตอนเช้าๆ "

"เพราะดีนะ เหมือนบทกวีเลย"

"อือ"

"เพลงบางเพลงก็เหมือนไทม์แมชชีนแหละ วันหนึ่งหากผมได้ยินเพลงนี้อีกครั้งโดยบังเอิญ ผมคงจะนึกถึงเช้าวันนี้เป็นแน่" 

"แต่วันหนึ่งเราก็จะลืมมันไปเอง หากมันไม่สำคัญมากพอ ความทรงจำมีพื้นที่จำกัดเสมอ"

"ขอกาแฟอีกสักแก้วได้ไหม" เขาเปลี่่่ยนเรื่อง

"ได้"

เธอเดินไปหยิบถุงกาแฟ เทเมล็ดใส่ลงไปในที่บดแบบใช้มือ แล้วหมุนช้าๆ.. เสียงบดดังเป็นจังหวะ
กลิ่นกาแฟหอมเคล้าไปกับกลิ่นอากาศเช้า แสงอ่อนๆ จับไปที่ถ้วยกาแฟตรงตำแหน่งเดิม...

เธอรินน้ำจากกาลงในถ้วยกรองแบบดริป ไอความร้อนจางๆ ลอยขึ้นมาสัมผัสกับใบหน้า

เขาชอบภาพที่เห็นตรงหน้า และอยากหยุดเวลาไว้ตอนนี้...

น้ำกาแฟสีดำเข้้มค่อยๆ หยดช้าๆ ลงในแก้วเซรามิคสีขาว

"ขอบคุณนะ" เขารับถ้วยกาแฟจากเธอพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"ใบหน้าเธอไม่ซ้ำกันเลยรู้ไหม" เขาพูดซ้ำ
เธอรินน้ำอุ่นลงแทนทีี่ในถ้วยกาแฟ

"ไม่เอาอีกสักแก้วเหรอ"

"พอแล้ว อะไรที่มากไปก็ไม่ดีหรอก"

"เหมือนความรัก"

"อือ มากไปก็กลับมาทำร้ายตัวเอง" เธอพูููููดเบา 

เขานิ่งเหมือนคิดอะไร ก่อนหยิบบุหรี่คาเมลรสเย็นขึ้นมาจุด ระบายควันออกไปช้าๆ แล้วยื่่นให้เธอเหมือนทุกครัั้ง...
เธอสูดลึก ควันสีเทาลอยอ้อยอิ่งม้วนตัวขึ้นไปบนเพดาน ก่่่อนค่อยๆ จางหายไป



"ไปส่งผมได้้้้ไหมคืนนี้" เขาบอกหลัังกาแฟหมดแก้้ว


4

หลังมื้อเย็็็็็นในร้านอาหารพื้นเมืองและข้้้้้้อตกลงบางอย่าง
รถไฟเที่ยวสุดท้ายจอดคอยอยู่ก่อนแล้ว เมื่อทั้งคู่มาถึง 
.............

"ลืมสิ่งที่เราพูดเมื่อเย็นนี้ไปซะนะ"

"คุณจะตอบข้อความผมบ้างไหม"
"ไม่รู้สิ"
..........

"เมื่อเราไม่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนอะไรกัน ไม่ได้สบตากันอีกแล้ว เธอจะยังรักเราไหม นั่นจะยังเป็นความรักไหม..
หรืออาจเป็นแค่ความคิดถึง?"
….............................
เขานิ่งคิด

"ผมไม่ชอบจากลาโดยไม่ได้สบตากัน สบตาผมหน่อยได้ไหม"

เขาเอ่ยขณะนึกถึงเรื่องราวที่พููดคุุุุุยกันวันนี้สายตามองไปที่เส้นผมของเธอ.. ใบหูที่เคยมีรอยเจาะ แต่ตอนนี้รอยนั้นปิดสนิท ก่อนหยุดสายตาที่รอยกระเล็กๆ ตรงโหนกแก้มขวาของเธอ 

หลังความเงีีียบหลายนาที....

เธอหันมาสบตาเขา

อากาศเย็นและลมแรง 
เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ
"ผมไปแล้วนะ"
....
...
"อืิอ"

เธอนิ่งคิดเหมือนจะพูดอะไรยาวกว่านั้น แต่กลับเอ่ยออกมาเพียงประโยคตอบรับไร้ความหมาย 

"บาย"

เขามองใบหน้าเธออีีกครั้ง เหมืืือนจะเอ่ยอะไรออกมามากมายเช่นกัน แต่ถ้อยคำกัับหายไปในอากาศ

"บาย"

เขาบอกซ้ำก่อนเดินหายไปในขบวนรถไฟ... 
.....
..
อากาศเย็นและลมแรง
เธอยังคงยืนอยูู่ตรงนั้น-นิ่งนาน
..............

"รักฉันดังดวงตะวันฉาย ไม่คลายแสง... บางคราร้อนแรง หากสิ้นแสงเมื่ออัสดง"















SHARE
Written in this book
dialogue 0.1
Writer
standfast
Wednesday's child
the sun is gone, but I have a light

Comments