การหลับใหลที่อยู่ไกลความเป็นจริง
นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนห้าสิบนาที ความง่วงงุนถาโถม แต่สติสัมปชัญญะน้อยนิดกู่ก้องร้องบอกว่ายังไม่พร้อมที่จะหลับตา 

ภาพวิญญาณหญิงแก่ตรงมุมห้องจากเมื่อคืนก่อนยังคงติดอยู่ในความคิด ในฝันเธอกรีดร้องชั่วร้ายก่อนจะพุ่งมาหาหมายมาดทำอันตราย เพียงเสี้ยวก่อนที่เธอจะถึงตัว ฉันลืมตาโพลงสะดุ้งสุดแรงรีบกุลีกุจอลุกไปเปิดไฟขับไล่ความมืดก่อนจะกลับมานั่งกุมหัวใจที่เต้นระรัวของตัวเอง 

แม้ไม่ชอบใจนักแต่ก็ต้องบอกว่าตัวฉันกับฝันร้ายเป็นสิ่งที่อยู่คู่กันมานาน เกินครึ่งทศวรรษที่ต้องอยู่กับสิ่งนี้ มันควรจะแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชา แต่ความหวาดผวาในหลายๆคืนทำให้รู้ว่าไม่มีทางที่ฉันจะชินกับสิ่งเหล่านี้ได้เลย 

เรื่องส่วนใหญ่ที่ปรากฏหลังเปลือกตามักเป็นความกลัวจากจิตใต้สำนึกของฉันเสียส่วนใหญ่ ต้องเห็นคนที่รักตายครั้งแล้วครั้งเล่า แถมบางครั้งฉันยังเป็นผู้ปลิดชีพพวกเขาเอง ต้องโดนไล่ฆ่าไม่รู้กี่รอบ ต้องโดนหลอกหลอน ต้องเห็นสิ่งน่ากลัวที่รายล้อมอยู่รอบห้อง หลายครั้งที่ตื่นมาพร้อมคราบน้ำตา จิตใจที่สั่นไหวและความหวาดกลัวที่จะข่มตาลงอีก หากมีตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญด้านฝันร้ายฉันคิดว่าตัวเองคงต้องได้รับเชิญแล้วล่ะ 

การหลีกหนีปัญหาเหล่านี้ถูกจัดการอย่างชุ่ยๆที่ปลายเหตุด้วยการลืมตาไว้จนกว่าจะง่วงถึงขีดสุด หรือถ้าสะดุ้งตื่นก็จะฝืนตัวเองจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นแล้วนอนต่อ ผลที่ตามมาคือเวลานอนน้อยนิดที่ไม่เคยต่อเนื่องเกิน4ชั่วโมง สุขภาพเสื่อมถอย ใบหน้าโทรมอิดโรยจนต้องพึ่งนานาผลิตภัณฑ์ปกปิดผิว ลากยาวไปถึงการเรียนและสุขภาพจิตที่แย่ลงทีละนิด

ยังมีอีกอย่างคืออาการ Sleep paralysis หรือที่รู้จักกันในชื่อ”ผีอำ” มันทรมานอึดอัดเหมือนคนจมน้ำ ร้องตะโกนหาคนใกล้ตัวจนน้ำเสียงแหบแห้งแทบตายสุดท้ายไม่มีใครซักคนได้ยิน ไม่มีแม้การหยิบยื่นความช่วยเหลือ ร่างกายราวกับถูกพันธนาการไม่แม้แต่ขยับตามใจนึก กว่าจะหลุดพ้นสถานการณ์ตรงนั้นมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อยแทบขาดใจ 

ฉันหวาดกลัวการหลับตา หวาดกลัวการนอนหลับ หวาดกลัวในสิ่งที่ฉันไม่สามารถหลีกหนีจากมันได้ วิญญาณร้ายอยู่ตรงนั้น ตรงมุมห้องข้างหน้าต่าง ตรงระเบียง หรือแม้แต่ตรงห้องน้ำ ฉันวิตกจริต เหลือบมองไปซ้ำๆให้แน่ใจว่าที่ตรงนั้นว่างเปล่า ให้แน่ใจว่าเงาตะคุ่มจะไม่ใช่สิ่งน่ากลัวที่หลุดมาจากฝัน มองให้แน่ใจว่าในห้องนี้ไม่มีอะไรนอกจากตัวฉันเอง 


ฉันถวิลหาการไม่ฝันยิ่งกว่าสิ่งใด การนอนหลับโดยที่ไม่ต้องเห็นภาพอะไรเลยเป็นเรื่องน่าอิจฉาที่สุด สิ่งที่ฉันวางไว้เป็นตัวเลือกในการหลีกหนีโลกแห่งความจริงสุดท้ายกลับโหดร้ายยิ่งกว่าเสียอีก 


การนอนไม่เคยเป็นการพักผ่อนสำหรับฉัน แต่มันคือการวัดดวงว่าคืนนี้จะผ่านไปอย่างราบรื่นหรือเปล่า  มันคือการต่อสู้กับนามธรรมที่ไม่รู้ว่าจะมีวันชนะหรือไม่ เหนื่อยแล้วล่ะกับการต่อสู้แม้ในยามหลับหรือยามตื่น

ไม่มีเวลาไหนที่ได้พักอย่างแท้จริงเลย ไม่เลย 




SHARE
Writer
magnitude99
Depresser
The sadness will last forever.

Comments