ทำไมคนเราถึงต้องรู้สึกเจ็บปวด
ในวันที่ทุกอย่างพังทลายอยู่ตรงหน้า

ทำไมถึงพูดไม่ออก

ทำไมน้ำตาไม่ไหล

ทำไมไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา


ไม่รู้ว่าทุกคนเคยพบเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนรึเปล่า เหตุการณ์ที่ความล้มเหลวมันสร้างแผลบนหัวใจเราไว้ และเราปกปิดมันด้วยคำว่าไม่เป็นไร เอาใหม่ สักวันมันจะดีขึ้นเหมือนจะทำให้เราสู้ต่อได้นะ แต่แผลมันไม่ได้หายเลย มันไม่มีวันหาย
นับวันจะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ 

แต่เราก็ยังดึงดันจะสู้ต่อได้อีก สู้ได้อีก

จนวันนึง วันที่เรามีเวลามานั่งมองมัน มองหัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลที่ไม่เคยโดนเยียวยา และคิดว่าปล่อยไว้มันคงหายเอง

ใช่ รู้อยู่เต็มอก เห็นอยู่เต็มตา

แต่เราก็ยังสู้ต่อได้นี่นา ไม่ยอมแพ้หรอก

ก็คิดไว้ว่าอย่างนั้น



แต่วันนี้ 

วันที่ล้มเหลวไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ 

วันที่ผิดหวัง 

ฉันไม่เคยท้อแท้

ฉันไม่เคยสิ้นหวัง

ฉันไม่ร้องไห้

ฉันไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร

แต่ทำไม 

ถึงเจ็บข้างในเหลือเกิน

เจ็บจนพูดไม่ออก

ไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง

บอกว่าฉันเจ็บ

บอกว่าฉันเสียใจ

บอกว่าทำไมนะ.. ทำไมฟ้าถึงไม่เข้าข้างฉันบ้างเลย

ทำไมนะ.. ฉันถึงเอาชนะความล้มเหลวไม่ได้

ทำไมนะ.. ฉันถึงทำไม่ได้อย่างใจหวัง

ทำไมนะ.. ทำไมฉันถึงกลายเป็นของไร้ค่า

ทำไม่นะ.. ทำไมฉันถึงต้องโดดเดี่ยว

ทำไม.. ฉันถึงต้องพยายามใช้ชีวิตทั้งๆที่ข้างในหัวใจของฉันมันแหลกสลายไม่มีความหมายใดๆเหลือไว้ แม้กระทั่งเหลือไว้ให้ตัวฉันเอง

ฉันรู้ ฉันได้ยิน ตอนนั้นฉันไม่ให้ความอ่อนแอมาทำลายความฝันของฉัน

ฉันไม่เคยฟังหัวใจตัวเอง


แต่ในวันนี้ 

แม้แต่ความฝันของฉัน

ก็ยังแหลกสลายไปพร้อมๆกับหัวใจ





SHARE

Comments