ใบขออนุญาตดำดิ่งลึกลงไปในใจของฉันเอง

- นานขนาดไหนแล้ว
ที่ไม่ได้คุยเรื่องลึกซึ้งภายในใจกับใครนัก
รวมถึงกับตัวเองด้วย
น่าแปลกใจที่อยู่กับตัวเองตลอด
แต่ก็ยังเข้าใจมันได้ไม่มากพอ
เหมือนเมื่อก่อน
หลาย ๆ อย่างแปรเปลี่ยน
ชีวิตใช้ยากขึ้น
หรือเราแค่ไม่ยอมรับกับสิ่งรบกวน
ภายในใจ
ความสับสนมากมายดั่งน้ำทะเล
เหตุใดเมื่อใจนิ่งลง
กลับได้แต่พานพบกับความว่างเปล่า
ไร้จุดที่ซึ่งใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจ
เหมือนใช้ชีวิตด้วยร่างไร้วิญญาณไปอย่างนั้น
แต่ยังขยับทำตามกิจวัตรประจำวันโดยไม่ฝ่าฝืน
แม้ภายในใจว่างเปล่าเหลือเกิน
ไร้ซึ่งทิศทาง
มากด้วยความเศร้า
เศร้าประหนึ่งการทำความหมายในการใช้ชีวิตหล่นหาย
ตั้งคติกับตัวเองเสมอ
ว่าจะใช้ชีวิตด้วยความสุขเพื่อความสุข
พอมาย้อนคิดดู
ก็เคยเข้าใจ และทำได้มาโดยตลอด
แต่ล้มเหลวไปตอนไหน
ยังตอบตัวเองไม่ได้

ไม่หวั่นกลัวกับการเติบโตบนพื้นฐานของตัวเอง
แต่กลัวที่คำว่าตัวเองด้านบนนั้น
จะเปลี่ยนไปเป็นคนในอีกฟากที่ไม่ได้จินตนาการไว้

ซึ่งตอนนี้ก็อาจใช่
ชีวิตอาจกำลังเป็นไปในเส้นทางที่เรากลัว
เราทำตัวเองหล่นหายระหว่างทาง
และตามเก็บกลับมาได้ไม่หมด
กอบโกยมาได้เพียงเท่านี้

ไม่รู้นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เขียนหนังสือพูดคุยกับตัวเอง
ทั้งที่สัญญากับทีชเชอร์เวก้าไว้
ว่าจะเขียนเจอร์นั่ลเล่มหนาปกน้ำเงินของแกไปเรื่อย ๆ
แต่กลับหยุดลงตั้งแต่ที่เจอเรื่องไม่น่ารักรบกวนใจ
และไม่คิดจะเปิดมันดูจนปัจจุบัน

การเขียนในครั้งนี้วกวนไปมา
ไม่มีจุดเริ่ม
และคงไม่มีจุดจบ
ไม่เข้าใจเนื้อเรื่อง
ไม่มีภาพประกอบเนื้อหา
และคงถูกตัดจบเพราะต้องไปใช้ชีวิตต่อ-




SHARE
Writer
Nathaniel
obliviate'
นาธาเนียลขอโตขึ้นผ่านตัวหนังสือนะ

Comments