ซ่อนกลิ่น ซ่อนใจ
หนังสือรุ่นเล่มหนาถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา
เจ้าของหนังสือบรรจงเปิดทีละหน้าอย่างใจเย็น

จนภาพของนักเรียนห้อง 2 ปรากฏขึ้น

ทุกคนในนั้นช่างดูมีความสุข
สายตาไล่มองใบหน้าแต่ละคนในภาพด้วยรอยยิ้ม

จนไปหยุดอยู่ที่มุมซ้ายสุดของภาพ
เด็กผู้หญิงที่ยืนชูสองนิ้วและยิ้มร่าอยู่ตรงนั้น
ข้างขวาของเธอคือเด็กผู้ชายที่ยิ้มอยู่ไม่ต่างกัน
ดวงตาของเด็กทั้งคู่หยีจนกลายเป็นสระอิ
ทำให้สายตาเจ้าของรอยยิ้มเมื่อสักครู่หม่นลง

ปลายนิ้วเรียวบรรจงลูบไปที่ภาพเด็กสองคนนั้น
เป็นเวลาเดียวกันที่เสียงเพลงซ่อนกลิ่นดังขึ้น
ลมอ่อนพัดโชยมา
น้ำตาก็ไหลริน
เหลือเพียงกลิ่นหัวใจ
คลุ้งไปกับความเหงา

คิดถึง...
คิดถึงคนทางขวามือของเด็กผู้หญิงในภาพสุดหัวใจ

รักยังไม่จางไป
ตรึงติดชิดดวงใจ
ยังหอมรันจวนชวนให้ฝัน

ในเพลงนี้เปรียบดอกซ่อนกลิ่นกับความรัก
และความรักของฉันตอนนั้นคล้าย ดอกซ่อนกลิ่น

ดอกซ่อนกลิ่นแอบซ่อนความหอมรันจวนฉันใด
เขาก็แอบซ่อนความชัดเจนไว้ฉันนั้น

ในสายตาของทุกคน เราทั้งคู่คือ เพื่อนกัน
เพื่อน ที่อีกฝ่ายพยายามจะล้ำเส้นความสัมพันธ์
แต่ก็ไม่มีสักครั้งที่หนักแน่นกับความต้องการนั้น

หากเปรียบกับการก้าวเดิน
คงเหมือนเขาเดินเข้ามา 2 ก้าว
และถอยออกไป 3 ก้าว คล้ายลังเล
ซึ่งนานวันเข้าการกระทำของเขา
ทำให้อีกคนอยากเป็นฝ่ายก้าวเข้าหาอีกคนซะเอง

เส้นทางความสัมพันธ์ระหว่างเรา
นับวันยิ่งยุ่งเหยิงและขุ่นมัว..

ต้องการรัก หรือ ไม่ต้องการกันแน่
เขาไม่เคยเอ่ยออกมา

เขา แอบซ่อนความชัดเจนไว้มากเท่าไหร่
ฉัน ก็แอบซ่อนความรู้สึกตัวเองไว้มากยิ่งกว่า

จึงไม่เคยมีใครสงสัยในแววตาของฉัน
ไม่เคยมีใครตั้งคำถามกับการกระทำของฉัน
แม้แต่ตัวเขาเอง...

ไม่เคยรู้สักนิดว่า ฉันรัก
ไม่เคยรู้ว่ากำแพงที่เขาพยายามข้ามมันพังไปแล้ว

บทสุดท้ายของความรักครั้งนี้
ความลังเลของเขาบวกความปากแข็งของฉัน
ทำให้ เขาตัดสินใจถอย
และ   ฉันตัดสินหยุด

เราทั้งคู่ไปจากกันและกันพร้อมความคลุมเครือ
ต่างฝ่าย ต่างไม่รู้ความจริงของหัวใจอีกคน
จบกันไปแบบนั้น...

จนเมื่อไม่นานมานี้เราบังเอิญเจอกัน
แววตาที่สบกันของเราวันนั้นไม่ต่างกันเท่าไหร่

อยากกอดให้แน่นสุดใจ แต่ต้องเก็บไว้ให้ลึกที่สุด
เพราะ คนข้างกายเขาตรงนั้นคงไม่ยินดีนัก

สิ่งที่มีให้กันในวันนี้ควรเป็นแค่รอยยิ้ม
และความรู้สึกยินดีที่ได้พบ
สิ่งอื่นนอกจากนี้ ไม่ควร

ก่อนลาจากกันอีกครั้ง
เราทั้งคู่ต่างยิ้ม
ยิ้มที่มีแค่เราเท่านั้นที่เข้าใจ

เขา คือมนุษย์ที่แอบซ่อนความชัดเจน
ฉัน คือมนุษย์ที่แอบซ่อนความรู้สึก
และ...
เรา คือมนุษย์ที่แอบซ่อนกันและกันไว้ในความทรงจำ
คงไว้ได้แค่กลิ่น
ที่ไม่เคยเลือนลา
ยังหอมดังวันเก่า
ยามเมื่อลมโชยมา
ทิ้งไว้เพียงอดีต
ที่ไม่เคยหวนมา
ซ่อนเธอไว้ในใจ


เมื่อเพลงจบ หนังสือรุ่นเล่มหนาถูกปิดลง
และ เก็บรักษาไว้อย่างดีในลิ้นชัก
พร้อมเก็บใครบางคนไว้เพียงในใจ ตลอดไป..









SHARE
Writer
Memory041
Still...
ยังมีเธออยู่ในทุกเรื่องราว

Comments