[Drabble] Star Blossom [Roa x Rena]
Rate :: G

เปิดเพลง Doyoung x Sejeong - Star Blossom ประกอบอารมณ์นะคะ

เสื้อผ้ามากมายถูกรื้อออกมาเต็มที่นอนไปเสียหมด หลากหลายตัวมากมายถูกหยิบขึ้นทาบบนร่างกายของคนตัวเล็กหน้ากระจกที่ดูยังไงก็ดูเลือกยากเสียเหลือเกิน เหตุผลที่คังเยบินต้องมารื้อหาเสื้อผ้าสวยๆ แบบนี้มันเกิดขึ้นก็เพราะมันมีการนัดบอดเกิดขึ้นน่ะสิ



หลายเดือนก่อนเธอต้องใช้ไอดีตัวเองเพื่อติดต่อกับลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทที่เธอทำงานด้วยอยู่ แต่ไอดีที่ได้รับมานั้นมันกลับกลายเป็นของใครก็ไม่รู้จนเธอเองต้องขอโทษเขาไปยกใหญ่ แต่เขาคนนั้นก็เอาแต่บอกว่าไม่เป็นไรคำพูดเขาดูสุภาพอ่อนโยน แล้วก็เผลอคุยกันมาเรื่อยได้ยังไงก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็อดไม่ได้ที่จะคอยเข้าไปตอบแชทอยู่เสมอ จนบางทีเยบินกลับรู้สึกว่าเธอไม่สามารถหยุดคุยกับเขาได้เลย และเราก็คุยกันมาทั้งแบบนั้นโดยที่เธอไม่เคยเห็นหน้าเขาบนดิสเพลแอพพลิเคชั่นสีเหลืองนั้นเลย เขามักจะถ่ายให้เห็นแค่นิ้วมือบ้าง เอารูปแก้วกาแฟขึ้นบ้าง หรือพวกหมาแมวอะไรแบบนี้



สุดท้ายเยบินก็เลือกชุดสบายๆ เสื้อแขนยาวสีสดใส กับยีนส์ขาสั้นพร้อมกับผ้าใบที่ใส่สบายๆเท่านั้น เธอเองก็ตื่นเต้นที่จะต้องเห็นหน้าคนๆนั้นเป็นครั้งแรก ที่เธอรู้เกี่ยวกับเขาก็แค่เขาเป็นผู้หญิงที่ทำงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเท่านั้น เธอเองก็เคยพยายามถามไถ่ว่า เขาทำงานที่ไหนแต่อีกฝ่ายก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่นอยู่เรื่อย

"อากาศก็หนาวยังจะใส่สั้นอีก นี่ชาร้อน"

แก้วชาที่ถูกปิดฝาไว้นั้นถูกยื่นมาตรงหน้าเธอ ผู้หญิงคนนี้ตัวสูงกว่าเธอค่อนข้างเยอะใบหน้าเรียวทรงไข่นั้นดูสวยมากแม้จะแต่งแต้มด้วยรองพื้นบางๆเท่านั้น ยิ้มของเขาดูอ่อนโยนจนเธอทำตัวไม่ถูก

"คุณ...โรอาใช่ไหมคะ"

"อื้ม ผิดหวังหรอ"

"ป..เปล่านะคะ!!! คุณสวยมากเลย"
 
"คุณก็สวยเหมือนกันนะ แต่ยืนตรงนี้มันจะหนาวนะ..."

"...ไปหาอะไรกินกันไหม"



ร้านที่เราสองคนตกลงว่าจะกินมันก็ไม่ใช่ร้านหรูหราอะไรมากมาย แต่ก็ไม่ใช่ร้านแย่อะไรขนาดนั้น ที่นี่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านอย่างน้อยมันก็ดูส่วนตัวสำหรับทั้งสองคน เธอสั่งอาหารไปไม่กี่อย่างส่วนโรอาก็สั่งมาเกือบหมดทุกรายการที่ทางร้านมีนั่นแหละเราทั้งสองต่างก้มมองจานบ้างเผลอยกน้ำขึ้นมาดื่มบ้าง ทั้งหมดนั้นก็เป็นเพราะความอึดอัดทั้งนั้นละ

"ทำไมคุณถึงรู้ว่าเป็นฉันละคะ"

"ฉันเห็นเธอพยายามมองซ้ายมองขวาบ้าง ยกนาฬิกาขึ้นมาดูบ้าง บางทีก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วฤดูนี้ไม่มีใครนัดออกมาเจอข้างนอกเยอะนักหรอกอีกอย่างนะคุณลืมรึเปล่าว่าตัวเองเอารูปขึ้นดิสเพลย์น่ะ"

"คุณนี่เก่งเป็นบ้าเลย"

"รีบกินเถอะนะ ร้านนี้อร่อยมากเลยแต่คนไม่ค่อยรู้"


มันเป็นเวลาที่สมควรจะแยกกันในที่สุดแต่เธอกลับไม่อยากจะแยกกับเขาเลยยิ่งอยู่ใกล้กันมากใจเธอก็ยิ่งสั่นไหว ไม่เคยจะรู้สึกว่าท้องฟ้าตอนกลางคืนของประเทศนี้จะสวยขนาดนี้ เมื่อมีเขาอยู่ด้วยทุกอย่างมันก็ดีไปเสียหมด อาการง่วงที่เคยมีก็หายเป็นปลิดทิ้ง เราต่างเล่าเรื่องตลกให้กันและกันฟัง หิมะที่ตกโปรยปรายทำให้โรอาต้องกางร่มขึ้นมา การชักชวนให้เข้ามาใต้ร่มเดียวกันช่องว่างระหว่างกันยิ่งเหลือน้อยลงไปทุกที

"นี่จะตากหิมะทำไม"

ถึงเขาจะพูดแบบนั้นแต่ร่มที่กางเพื่อกันหิมะนั้นเอียงมาทางเธอมากกว่าจนเกล็ดหิมะสีขาวสะอาดนั้นวางเรียงตัวอยู่บนไหล่เสื้อของเขาจนมันเป็นสีขาวที่เด่นชัดขึ้นมาและเยบินเองก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมานอกจากแอบลอบมองการกระทำของเขาเพียงเท่านั้น

"รถไฟฟ้าหมดแล้ว นั่งแท๊กซี่กลับกันนะเดี๋ยวฉันไปส่ง"

"เอ่อ นั่งรถเมล์กันเถอะค่ะ"

"...อื้ม เอาสิ"

เหตุผลที่เธอเลือกรถเมล์กลับบ้านเพราะรถเมล์นั้นมีความเร็วช้ากว่าแท๊กซี่เป็นเท่าตัวเลยอย่างน้อยเราสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันนานมากขึ้น และถ้าเป็นแท๊กซี่ที่มีช่องว่ามากมายบนเบาะนั่ง เธอคงไม่มีโอกาสได้นั่งเบียดชิดกับเขาบนเก้าอี้รถเมล์แบบนี้หรอก



"นี่ง่วงหรอ"

"ค่ะ...ฉันต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าน่ะค่ะ"

"เธอทำงานที่โรงแรมเคใช่ไหม"

"อื้ม รถมันติดเลยต้องตื่นแต่เช้า ฉันเลยเพลียนิดหน่อยค่ะตอนนี้"

"แบบนั้นเมื่อยคอตายเลย พิงไหล่ฉันได้นะ"

"....ขอบคุณนะคะ เอ่อ อีกสิบห้านาทีรบกวนปลุกได้ไหมคะ"



หลังจากลงจากรถเมล์เยบินบอกว่าต้องเดินเข้าไปอีกสักระยะนึงกว่าจะถึงห้องพักของเยบินหลังมือที่สัมผัสกันยิ่งทำให้เยบินก้มหน้างุดเข้าไปใหญ่ และโรอาเองที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ แล้วเปลี่ยนไปถือร่มอีกมือหนึ่งส่วนมืออีกข้างที่เป็นอิสระก็ถือโอกาสคว้ามือเล็กๆนั้นมาจับเอาไว้

"เอ่อ...คุณโรอาคะ"

"ฉันแค่อยากจับมือเธอ...ไม่ได้หรอ"

"................."

"เธอก็รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ ถ้าเธอไม่ชอบที่ฉันทำแบบนี้..."

"เปล่านะคะ! เพราะฉันก็ชอบคุณ" 

ฝีเท้าของโรอานั้นหยุดลงทันทีที่ได้ยินแบบนั้นจนทำให้เยบินต้องหยุดตามไปด้วย คนตัวเล็กถูกโรอาดึงเข้าไปกอดเอาไว้แนบแน่น มือลูบลงบนหัวของเยบินอย่างเบามือ ยิ่งสิ่งที่โรอากำลังบอกเธอยิ่งทำให้ใจเธอนั้นเต้นระรัวจนไม่เป็นจังหวะ

"คบกับฉันนะ"


สุดท้ายกว่าโรอาจะมาส่งเยบินได้ถึงบ้านก็ดึกเกือบจะตีหนึ่งอยู่แล้ว เขายิ้มให้เธอบางๆ และปฏิเสธที่จะเข้าไปดื่มกาแฟเขาเองไม่อยากจะรบกวนเยบินไปมากกว่านี้ เขามองดูจนทั้งบ้านนั้นปิดไฟดับมืดหมดทุกดวง แล้วถึงเดินออกมาเรียกรถแท๊กซี่ที่ถนนใหญ่

"โรงแรมเคค่ะ"

RrrrRRrr

'พ่อ'

'ไง เมื่อไรจะมาบริหารโรงแรมกับพ่อ...แล้วเลือกเลขาได้รึยัง เอาคนจากในบริษัทนะ'

"ค่ะ...เลือกได้แล้วชื่อคังเยบินเดือนหน้าทำได้เลย"





เดือนต่อมา

เยบินกำลังงุนงงว่าทำไมพนักงานตำแหน่งเล็กๆอย่างเธออยู่ๆ ก็ถูกย้ายมาเป็นเลขารองประธานที่เธอองก็ยังไม่เคยจะเห็นหน้าตาของเขาเธอแค่รู้ชื่อเขาจากป้ายชื่อหน้าห้องเท่านั้น แต่แค่ชื่อก็ไม่ได้บอกอะไรเธอได้มากเท่าไรนักหรอกไม่ว่าจะเป็นลักษณะแบบไหน นิสัยจะใจร้ายกับเธอรึเปล่า หรือแม้แต่ว่าเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม

'คิม มินกยอง
รองประธาน'
 


แต่ตามลักษณะของรองประธานทั่วไปเธอก็หวังว่าจะให้เป็นชายวัยกลางใจดีๆ ไม่ดุเธอมากมายก็เท่านั้นละไม่ได้อยากจะขออะไรไปมากกว่านี้จริงๆ อีกอย่างที่เธอก็ไม่เข้าใจก็คือปกติแล้วโต๊ะทำงานของเลขาอะไรแบบนี้มันควรจะอยู่ที่หน้าห้องของรองประธานไม่ใช่หรอ แต่ตอนนี้มันกลับไม่มีอยู่เลย เธอทำได้ถอนหายใจทิ้งออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเคาะมือลงบานประตูนั้นแล้วเปิดเข้าไปช้าๆ



สิ่งที่เธอเห็นก็คือนิ้วเรียวยาวกำลังคลิกเมาส์แล้วซ่อนใบหน้าอยู่หลังจอคอมนั้น แต่อย่างน้อยเธอก็รู้แล้วว่าตอนนี้เจ้านายที่เธอต้องทำงานด้วยคือผู้หญิงและที่สำคัญดูอายุไม่น่าห่างจากเธอมากนักหรอก

"สวัสดีค่ะ...ท่าน"

"มาแล้วหรอ"

เยบินแทบอยากจะเป็นลมไปเสียเดี๋ยวนั้นเลย เมื่อผู้หญิงตรงหน้ายอมเงยหน้าออกจากจอคอมพิวเตอร์แล้วยืนขึ้นเต็มความสูงทำให้เธอได้เห็นเขาอย่างชัดเจน เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะทำงานที่นี่ หรือแม้กระทั่งทำงานในตำแหน่งนี้คนที่สามารถชี้นิ้วสั่งคนทั้งโรงแรมได้ แม้กระทั่งเธอ คนที่เพิ่งจะยอมมาเจอกันเมื่อเดือนก่อนแถมยังจะมีการนัดเจออยู่บ่อยๆอีกต่างหาก เคยแม้กระทั่งยอมให้เขาเข้ามาในห้อง ถึงกับนอนค้างบนเตียงเดียวกันมาแล้ว 

"คุณโรอา!!!!"





END

---------------------------------------------------
Drabble งงๆนะคะ แฮปปี้วาเลนไทน์ย้อนหลังนะคะทุกคน
มาจากช่วงนี้ติดเพลงนี้ Star blossom ของเซจองมากเลยค่ะ
เลยออกมาเป็นฟิคนิดนึง แต่งไปงงไป ด่าได้แต่อย่าด่าหนูเยอะ
ไหว้ย่อ.

SHARE
Written in this book
ONE SHOT / DRABBLE / OS FROM ANY SONG
เรื่องสั้น

Comments

Nevfang
4 months ago
ฮือออ คิดถึงทั้งคุณไรท์ น้องพิด พี่กยองน้องบิ้นทุกคนเลย เพลงนี้ก็เพราะ เราชอบฟังมากเลยยยย บรรยากาศมันได้ อ่านๆ ไปรู้สึกหิมะตกในห้องตัวเองเลยค่ะ อุแง เขินไปหมด ยัยน้องโคตรน่ารัก พี่โรอาก็น้า มาแกล้งน้องอ่ะเนี่ยยทคนพบ้า ท่ามกลางหิมะ น้องคงส่องสว่างที่สุดแล้ว อันนี้อวยล้วนๆ ไม่มีอะไรผสม แต่เป็นเพลงที่ฟังตามไปแล้วทบรรยากาศในฟิคดูสโลว์ตามเพลงเลยค่ะะ ดีย์

Reply
RyuFuji
4 months ago
ฟิคละมุนอบอุ่น ขัดกับประเทศไทยที่กำลัฃจะเข้าหน้าร้อน 55555 แต่มันดีมากๆเลยยย ชอบนะคะ ^^
Reply