สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘มนุษย์’
มีวลีนึงกล่าวว่า ‘ทุกชีวิตล้วนมีความหวัง’ 

ช่างเป็นวลีที่งดงาม ที่พยายามให้สรรพสิ่งดำรงอยู่ต่อไป โดยโน้มน้าวจูงใจด้วยถ้อยคำที่ฉายภาพความงามของอนาคต..

หากแต่เมื่อมองโลกใบนี้ผ่านหน้าต่างความจริงของเราแล้วล่ะก็.. ‘วลีนี้เป็นวลีที่หลอกลวง’ 

เพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสิ้นหวังเหลือเกิน...

เราไม่สามารถฝากฝังความหวังไว้กับความไม่แน่นอนที่มีอย่างเเน่นอนของมนุษย์...

สิ่งมีชีวิตที่นับวันยิ่งจะเห็นแก่ได้ เห็นแก่ตัว ฝักใฝ่หาพรรคหาฝ่าย กอบโกยผลประโยชน์เพื่อตนเเละพวกพ้องโดยไม่สนห่าสนเหวอะไรทั้งสิ้น..
แร้งจิกทึ้งซากศพฉันใด มนุษย์กระหายผลประโยชน์ฉันนั้น..
นี่หรือสิ่งมีชีวิตที่กล่าวอ้างว่าตนเองประเสริฐ..  

ที่พูดมาอย่างนี้ ตัวเราเองนั้นก็ไม่ได้วิเศษวิโสต่างจากใคร เราเองเป็นหนึ่งในมนุษย์..

ใช่! เป็นหนึ่งในมนุษย์ที่จิกทึ้งผลประโยชน์ดังแร้งตัวนึงนั่นแหละ! 

เป็นมนุษย์ที่เน่าเหม็นและกลวงโบ๋ !
เป็นมนุษย์ที่ทนรับความเลวร้ายในจิตใจอันโสมมของตัวเองไม่ไหว...

สกปรก ขยะแขยง ไร้เรี่ยวแรงจะหายใจ 

เราปราถนาอย่างสุดซึ้งที่จะหลุดพ้นไปจากความเป็นมนุษย์นี้ 

มนุษย์มักสวมใส่หน้ากากบางอย่างอยู่เสมอ และแสร้งทำตนเป็นสิ่งที่สังคมบรรญัติขึ้น คือ ‘คนดี’ เก็บซ่อนความดำมืดไว้ในส่วนลึกของจิตใจ หากสบโอกาสเมื่อไหร่ค่อยบ่อนทำลาย ความดีงามตามธรรมชาติ ให้สิ้นไปเสีย 

อันความดีงามตามธรรมชาตินั้น คือความงามที่ไร้การปรุงแต่ง ดังเช่นความงามในตัวเด็ก ความงามของสิ่งแวดล้อม ของท้องฟ้า ผืนดิน และท้องทะเล ซึ่งความงามเหล่านี้แหละ ที่มนุษย์กระหายนักจะที่จะทำลาย 

มนุษย์ชอบใช้สมองที่โอ้อ้วดนักว่ามีประสิทธิภาพซึ่งแท้จริงแล้ววิวัฒนาการมาได้ด้วยธรรมชาติโอบอุ้มนั้น ประมวลผลเพื่อสร้างความเสียหายสูงสุดให้กับสิ่งที่เกื้อหนุนมนุษย์มา เพียงเพราะเห็นแก่ประโยชน์และความรุ่งโรจน์ของตน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มนุษย์โปรดปรานการทำลายความดีงามในเด็ก คิดค้นทุกวิถีทางเพื่อเสี้ยมสอนให้เด็กน้อยเติบโตมาเป็นดังเช่น ‘มนุษย์’ 

แล้ววงจรอุบาทว์ก็วนเวียนไปไม่รู้จบ...

ความหวังของเราดับสลาย เมื่อตระหนักได้ว่าไม่อาจฝากมันไว้ในมือใครแม้กระทั่งในมือของตนเอง  ตระหนักได้อย่างแจ่มชัดว่าตนเองนั้นไม่ได้แตกต่างจากมนุษย์แต่อย่างใด โสมม และเป็นไม่ได้แม่กระทั่งคนดีดังที่สังคมมนุษย์บัญญัติไว้...

ไร้ค่าสิ้นดี ไม่รู้จะมีลมหายใจอยู่ไปทำไม..

เราเกลียดความเสแสร้งของมนุษย์
เราหวาดระแวงการถูกแทงข้างหลัง
เกลียดการที่มนุษย์ทำลายความงาม

และเกลียดตัวเองที่ไม่ได้แตกต่างอะไร....











SHARE
Written in this book
Me on the earth
ตัวฉันบนโลกใบนี้
Writer
Me321
Diary writer
Welcome to my head. U are allowed to know the darkest things I have ever thought. :)

Comments