เวลาผ่านไปแต่ใจยังเหมือนเดิม..
เคยได้ยินมาแบบผ่านๆนะว่า
"คนที่ไม่ใช่ยังไงก็ไม่ใช่"
ฉันไม่เคยเชื่อคำนี้เลย กลับมองว่าไร้สาระด้วยซ้ำ
ใช่หรือไม่ใช่มันไม่เกี่ยวหรอก 
แค่เข้าใจแค่รักกันก็พอ(ฉันคิด)

จนเธอเอ่ยคำบอกลากับฉัน
โดยใช้เหตุผลว่า"คนที่ไม่ใช่ยังไงก็ไม่ใช่"
ฉันพยายามเข้าใจในประโยคนี้ถึงจะไม่เข้าใจเลยก็ตาม
ฉันถามตัวเองอยู่บ่อยครั้ง
ว่าการจากไปของเขามันเพราะเพียงเหตุผลโง่ๆนี้หรอ
แต่คำตอบก็มาเพียงแค่ความเงียบ
จนฉันไปเจอประโยคหนึ่งในหนังสือบางเล่มมา
"หยุดค้นหาคำตอบจากความสมพันธ์ที่จบไปแล้ว"
มันทำให้ฉันรู้ว่า..บางคำบางประโยค
ที่ออกมาจากปากของคนที่จากไปไกลแล้ว
เราคงไม่มีทางได้รู้ความหมายของมันจากปากของเขา

เวลาผ่านไปนับครึ่งปี

เวลาผ่านไปถึงครึ่งปีแล้ว
ช่วงเวลาระหว่างนั้นฉันเหมือน..คนบ้า
แต่ฉันก็พยายามฮีลตัวเอง
ฉันเจอเขาทุกวันเพราะอยู่โรงเรียนเดียวกัน
เห้อ..แย่จังเนาะ
ในวันที่เดินสวนกัน

ในวันที่เดินสวนกัน
ฉันและเขายังคงยิ้มให้กันเหมือนทุกๆครั้ง
ฉันรู้ว่ามันคงเป็นแค่รอยยิ้มที่อาจไม่จริงใจของเขา
เวลาเราเจอกัน เรายิ้มให้กันทุกครั้ง 
ฉันพยายามยิ้มให้เขาให้กว้างที่สุด
เพื่ออยากให้เขารู้ว่าฉันดีใจที่ได้เจอ
ฉันทักบ้าง เขาทักบ้าง
ก็ยังดีนะที่เขาไม่เมินเหมือนกับ..
"คนไม่เคยรู้จักกัน"
แฟนเก่า=ความสบายใจ?
ฉันมาถึงจุดที่..เราสองคนกลายเป็นความสบายใจให้กันได้แล้ว
บางคนอาจเกิดคำถาม
"ทำไม" "มองหน้ากันติดหรอ"
ฉันมีคำตอบให้เพื่อนๆและตัวเอง
คำตอบของฉันคือฉันอยากอยู่ข้างๆ
ในวันที่เขาไม่เหลือใคร
มันคงไม่เสียใจหรอก
เพราะฉันกลับมาในวันที่ทำใจได้แล้ว
"ทำใจได้แล้ว" จริงหรอ?
ฉันบอกกับตัวเองเสมอ
ว่าฉันยินดีเป็นพี่น้อง หรือที่ปรึกษาให้เขา
เพราะฉันคิดว่าคงทำใจได้แล้วล่ะ
เพราะเวลาเจอหน้าเขา
จากที่เคยหน้าแดง ใจเต้น
ทำตัวไม่ถูก รนไปหมด
ตอนนี้มันนี้มันไม่เป็นแล้วนี่นา
แต่..ใครจะไปรู้ล่ะ
ว่าขนาดลดสถานะมาเป็นพี่น้อง
เขายังหายไป..เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด




เห้อออ..ฉันต้องตามอีกแล้วใช่ไหม(ฉันคิด)
เจอหน้ากันไม่ยิ้มให้กันเหมือนเคย
เล่นกันไม่เล่นกันเหมือนเคย
ปรึกษากันไม่ปรึกษากันเหมือนเคย



เขาจะจบม.6แล้วแหละ ใจหายไม่น้อยเลย
จะจบแล้วหรอ ทำไมเวลามันไวจัง..
ตอนเที่ยงคงไม่ได้เจอแล้ว
ตอนเย็นคงไม่ได้นั่งส่องที่โรงอาหารแล้ว
คงไม่ได้เดิมผ่านกันบ่อยๆแล้ว
คงไม่ได้เจอกันที่ห้องกีต้าร์แล้ว 
ดาวกระดาษที่ฉันตั้งใจจะให้
มันจะได้ให้ไหม จะได้ให้ตอนไหน
แล้วเขาจะรับไว้มั้ย จะดีใจมั้ยนะ
ในดาวกระดาษทุกดวงที่ฉันพับ
ฉันเขียนข้อความให้กำลังใจไว้มากมาย
ถ้าเขาได้รับจริงๆ ฉันอยากให้เขาเปิดดาววันละดวง
เพราะในดาวทุกดวงฉันใส่ใจไว้หมดแล้วล่ะ
รับไว้เถอะนะ ตั้งใจสุดๆแล้ว..
SHARE
Written in this book
ใช่
Writer
noey_s23
student
the student

Comments