ผู้โชคดี : stamp


คงจะมีเพียงหนึ่งเดียว ที่เกี่ยวกับฉันที่ฉันชอบ
คือการได้ยืนอยู่ตรงนี้ 
ฉันชอบพี่ที่เคยทำงานด้วยกัน จริงๆอยากจะเรียกพี่เขาว่าพี่ที่ทำงาน 
แต่ติดที่พี่เขาลาออกไปแล้ว คนบ้าอะไรทำงานแค่สามเดือนผ่านโปรแล้วออก

เรื่องมันยาวน่ะ แต่ถ้าเอาแบบสั้นๆ เลยก็คือ ฉันชอบพี่เขาภายในเวลา1อาทิตย์
หรืออาจจะน้อยกว่านั้น....

ไม่รู้ชอบอะไร เสียงก็ดัง วุ่นวายกายใจไปหมด 

พี่เขาน่ารักมาก ลองนึกภาพตามนะ ผู้หญิงผมม้า ผิวขาว ตาชั้นเดียวแต่ไม่ถึงกับหมวย
เวลายิ้มทีนี้หยีเลย โลกโคตรสว่างเลยว่ะพี่

ฉันตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ที่รอยยิ้มเข้าอย่างจัง

พี่เขาเข้ามาทำงานที่เดียวกับฉันต้นเดือนธันวาคมปีที่แล้ว (2561)
รู้อีกทีก็ตอนที่เห็นพี่เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน

เพื่อนฉันยิ่งแซว เพราะเราต่างก็มองออกว่าพี่เขาน่ารัก และคนแบบฉันต้องชอบแน่ๆ
: พี่กรุ๊ปเลือดอะไรอะ 
: ฉันหรอ ทำไมอะ
: เปล่า มีคนอยากรู้อะ 
(คนที่อยากรู้อย่างฉันได้แต่มองขวางใส่เพื่อนที่แกล้งแหย่ฉันเล่น)
: กรุ๊ปบี ทำไมอะ 
: เห้ยจริงปะ พี่ๆ ไอ้นี่มันชอบคนกรุ๊ปบีผมตรงแบบพี่เลยอะ
: (ฉันพยายามทำหน้านิ่ง) มึงจะบ้าปะ กูไม่ได้ชอบคนที่กรุ๊ปเลือด
: บ้าบอ ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงเว้ย

อ่า...มันก็เกิดอาการนอยด์ขึ้นมานิดหน่อย แต่ฉันจำได้ว่าวันนั้นน่ะ ฉันพยายามไม่สนใจพี่เขา 'ฉันชอบผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะชอบผู้หญิงทุกคนนะเว้ย' ในใจฉันคิดแบบนี้ 

คิดว่าน่ารักตายแหละ 


.
.
.
แต่ก็น่ารักชะมัด 
ช่วงเวลา3เดือนนั้นฉันแทบไม่ไปนั่งที่ห้องตัวเองจนเพื่อนแซว 
ฉันหอบงานต่างๆ เข้าไปนั่งทำใกล้ๆพี่เขา ชวนคุยไปเรื่อยจนเราเริ่มสนิทกัน
อาจเพราะฉันชอบโดนเพื่อนแกล้ง ด้วยความเป็นคนอารมณ์ดี 
และขอบคุณไอจีที่มีฟังก์ชั่นไอจีสตอรี่ที่ทำให้ฉันได้ถ่ายพี่เขาลงทุกวัน


.
.
นึกไปถึงตอนที่ขี่พาพี่ไปซื้อกล้วยทอด
: แก ฉันอยากกินกล้วยทอดอะ
: พี่แหกตาดูแดดได้ปะ ร้อนแบบนี้
: พาไปหน่อยนะ
: ไปเองดิ
: ไม่เอา แกพาพี่ไปหน่อยดิ ไม่ได้หรอ
ไอ้คนแบบฉันที่แพ้คนแบบพี่เขามาแต่ไหนแต่ไรจะไม่พาไปได้หรอ
หน้าอ้อนๆ เสียงงุ้งงิ้งๆนั่นอีก
: ตัวเองก็ขี่มอไซด์เป็นทำไมไม่ขี่ไปเอง
: ทำไมต้องขี่เอง ก็พี่มีแกอะ
ก็พี่มีแกอะ ก็พี่มีแกอะ ก็พี่มีแกอะ (ฉันยิ้มร่าขี่รถฝ่าแดดพาคนซ้อนไปซื้อกล้วยทอดอย่างสบายใจ)


-

: มึงชอบพี่เขาปะเนี้ย
: เปล่า กูไม่ได้ชอบ
: ตอแหลปะ พี่เขาชวนไปไหนมึงก็ไป ขี้เกียจจะตายห่าแบบมึงเนี้ยขี่มอไซด์พาพี่ไปซื้อของ
: เอ้า ก็พี่เขาอยากแดกกล้วยทอดอะ กูจะเลิกขี้เกียจบ้างไม่ได้หรอไงวะ

เออ ฉันจะเลิกขี้เกียจไม่ได้หรอ...
ฉันแกล้งทำเป็นไม่ชอบ แต่การกระทำฉันน่ะมองจากดาวอังคารยังรู้

: พี่ว่าผู้หญิงน่ะเวลามีคนมาชอบเขาจะรู้ตัวปะ
: อื้ม ก็แล้วแต่คนว่ะ บางคนก็ไม่รู้ปะ
: ต่อให้การกระทำมันชัดน่ะนะ?
: เออ ก็อาจจะไม่รู้ไงถ้าไม่บอกอะ
: แล้วผู้หญิงแบบพี่อะ จะรู้มั้ยถ้ามีคนชอบ
: ฉันก็รู้บ้างไม่รู้บ้าง บางทีก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองไง เขาอาจจะทำแบบนี้กับทุกคนก็ได้

หลังจากนั้นฉันก็ปฎิเสธเพื่อนทุกคนที่ชวนไปเที่ยวหลังเลิกงาน
เพื่อที่พี่จะได้รู้ว่าฉันไม่ได้ทำแบบนี้ให้กับทุกคน

(ทุ่มสัสๆ)

ฉันอยู่ด้วยความไม่คาดหวัง
เพราะคิดเสมอว่าพี่น่ะชอบผู้ชาย ส่วนฉันก็ชอบพี่ 
จนกระทั่ง

: มึงรู้ปะว่าพี่เลขาเขาเคยเป็นเบี้ยนอะ
: รู้ กูเจอพี่เขาที่ห้องถ่ายเอกสาร เขาถามกูว่าชอบผญใช่มั้ย งงสัส
: จริงปะ แล้วเขารู้ได้ไงวะ
: ผีเห็นผีมั้งมึง คือพี่เขาถามกู กูก็ยิ้ม แล้วพี่เขาก็บอกว่า ผีเห็นผี เคยคบผญเหมือนกัน
: อะไรกันอะ พี่เลขาเป็นเบี้ยนหรอแก?
 : ใช่ พี่เขาเคยเป็นอะ
: ฉันเป็นบ้างดีกว่า 
: (ฉันหันขวับไปมองหน้า) บ้า ของแบบนี้ใครเขาเป็นเล่นๆ
: พูดจริง ผญกับผญก็น่ารักดี

เอาล่ะ! ไม่รู้พูดจริงหรือเล่น แต่ใจฉันนี่ยิ้มแล้ว
ถึงแม้พี่เขาจะไม่ได้ชอบฉันก็เถอะ

สุดท้ายฉันก็ยังอยู่แบบไม่คาดหวังเหมือนเดิม
จนวันวาเลนไทน์ 

: ฉันอยากกินอาฟเตอร์ยูอะ
: ไปดิ
: โหมึงใจง่ายไปปะ พี่ชวนคำเดียวมึงไปเลยเนอะ
: ทำไมอะ น้องมันอยากไปกับฉันงี้

เออ ใจง่ายจริง

สุดท้ายก็เป็นเดท(?)วันวาเลนไทน์ 
ไอจีสตอรี่ฉันวันวาเลนไทน์น่ะโคตรหวาน หวานแบบเฮ้อ อิจฉาตัวเองว่ะ ฮ่าๆ

.
.
.
ฉันซื้อกล้องฟิล์ม 
อัพลงไอจีสตอรี่เพื่อให้พี่ทักมา

และพี่ก็ทักมาจริงด้วย
"สนใจนางแบบมั้ย"
(ยิ่งกว่าโคตรสน!)

สุดท้ายฉันก็ได้ไปถ่ายรูปเล่นกับพี่เขา
เหมือนเราไปเดทกัน ความบังเอิญทำใจฉันสั่น เพราะเราใส่เสื้อสีเดียวกันเด๊ะเลย
ฟิล์ม 1 ม้วน 36 รูป ฉันกดถ่ายพี่เขาไปอย่างไม่เสียดาย
เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าฟิล์มม้วนแรกต้องเป็นของพี่เขา <3

เป็นวันเสาร์ที่ดีต่อใจฉันมากๆ เลย
วันพุธนี้จะไปล้างรูปแล้ว ตื่นเต้นมากๆ :)

"ถ้ารูปเสียหมดเค้าจะโดนพี่ด่าปะ"
"ไม่โดน แต่ถ่ายใหม่ให้ด้วยนะ"

(อยากปาฟิล์มทิ้งเลยไอ้บ้าเอ้ย)


ได้บังเอิญอยู่ใกล้เกินกว่าคนไหนที่ได้อยู่ใกล้เธอบางทีฉันก็พอใจกับการเป็นแบบนี้แหละนะ 
ฉันรู้ดีว่าพี่เขารู้
และฉันใจสั่นเสมอทุกครั้งที่พี่โทรมาตอนรู้ว่าฉันมีเรื่องไม่สบาย
ฉันเขินทุกครั้งที่พี่เขาโอบไหล่ทั้งที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ
ฉันแกล้งทำหน้านิ่งตลอดเวลาเราบังเอิญสบตากันทุกครั้งที่พี่ป้อนขนม
ฉันเขินเวลาพี่เขาถักเปียและชมว่าผมฉันสวย ขนาดผมไม่มีความรู้สึก ฉันยังเขินเลย
ฉันแม่งโคตรโชคดีเลยที่อยู่ตรงนี้เนี้ย

"ลองคบผชปะแก"
"ไม่อินว่ะ"
"ทำไมอะ พี่ผู้ชายภาคสนามยังมาจีบแกเลย ลองมะ"
"ไม่อินเว้ย เหมือนพี่คบผญไม่ได้อะ"
"ฉันก็ชอบผู้หญิงนะ"
"...ใจเปลี่ยนง่ายจัง วันแรกที่เจอกันยังบอกว่าไม่ชอบผญ"
"พี่เคยพูดหรอ...ไม่รู้สิ คบผญได้นะ แต่อาจจะไม่เหมือนแกไง"
"ไม่เหมือนยังไง"
"พี่คงคบจนแต่งงานไม่ได้ พี่เอามาเป็นสามีไม่ได้อะ คบแปปๆอะได้นะ"
"เพื่อนเค้าพูดแบบนี้นะ คบนานทุกคน เชื่อปะ"
"ไม่เชื่อ"
"ลองคบมั้ย"
"....กับใคร"
"...."
"...."
"กับ...หมา"

ทนความอึดอัดไม่ไหว ไล่ให้ไปคบหมาเลย!

.
.
.

ฉันคือผู้โชคดีที่ไม่เคยดีพอ อยู่ใกล้ๆกันแต่เธอไม่เคยจะหันมามอง :)


SHARE
Writer
youdontknowmewell
slave
ชอบเขียน - ชอบอ่าน

Comments