ก๋วยเตี๋ยวเรือ
เชื่อว่ามื้อกลางวันเป็นมื้ออาหารที่ทุกคนรอคอย หลายคนจดจ่อรอช่วงเวลาแห่งความอร่อย 
อาจเป็นการเผลอละเว้นมื้อเช้าด้วยความเร่งรีบหรือไม่ตั้งใจ รีบปั่นงาน รับโทรศัพท์ ตอบอีเมล เงยหน้ามองนาฬิกาอีกอ้าวสิบเอ็ดโมง พาลให้คิดถึงว่า เที่ยงนี้กินอะไรดี

หนึ่งในตัวเลือกยอดฮิต ซึ่งไม่เหมือนกับเมนูสิ้นคิดของผม คือ ก๋วยเตี๋ยวเรือ บรรยากาศร้านก๋วยเตี๋ยวเรือนั้นมีหลายแบบ ที่ดังๆหน่อยในกรุงเทพฯ หลายคนน่าจะนึกถึงก๋วยเตี๋ยวเรือสาวรีย์ฯ ข้างทางทั่วไป ย่านที่ทำงานอย่างน้อยต้องมีหนึ่งร้าน เหมือนเป็นธรรมเนียมของศูนย์อาหารไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กแค่ไหนก็ตาม

รสชาติแต่ละที่อาจแตกต่างกันบ้าง ที่คุ้นเคยและเห็นเอามาใช้เป็นชื่อร้านกันบ่อย ไม่ว่าจะอยู่ที่เชียงรายหรือยะลา เราน่าจะเห็นว่ามี ก๋วยเตี๋ยวเรืออยุธยา คิดว่าน่าจะเป็นญาติห่างๆกันกับก๋วยเตี๋ยวต้มยำสุโขทัย

แต่ไม่ว่าจะชื่ออะไรนั้น เมื่อสั่งไปแล้ว รูปร่างหน้าตานั้นจะไม่แตกต่างกันมาก เพื่อรักษาคาแรคเตอร์ของเมนูนี้ น้ำข้นขลุกขลิก เส้นลวกที่ยังไม่ซับน้ำ ลูกชิ้นหรือเครื่องในอยู่เคียงข้างสามสี่ชิ้น ก้านผักบุ้งสับประมานสองหยิบมือ ถุงแคบหมูเรียงเคียงข้างกับหมูกระจก และกากหมูสำหรับบางร้านที่ได้รับความนิยมเป็นพิเศษ

ในเรื่องของราคานั้นต่างจะเอียงไปในทางที่ลูกค้ามักจะคิดว่าถูก กินเล่นๆเพลินๆ สองสามคำหมด ยกถ้วยใหม่มาเติม ถ้วยเก่าวางตรงหน้า ตั้งท่าเตรียมตัวก่อกายกรรมจากชามข้างๆกันที่กำลังทำหน้าที่เสิร์ฟอยู่ คนหิวอาจจะกินเยอะหน่อย 
รู้ตัวอีกทีก็เกือบสิบชามเข้าไปแล้ว 

นี่คือความสนุกของร้านก๋วยเตี๋ยวเรือที่ผมชอบ ร้านไหนเสิิร์ฟชามใหญ่ กินชามเดียวคุ้มอาจจะดีต่อพ่อค้าที่ไม่ต้องล้างชามบ่อยๆ แต่ถ้าร้านไหนเป็นชามเล็ก ลูกค้ายิ่งสั่งมาก เหมือนสั่งเท่าไหร่ก็ไม่มีวันอิ่ม ยิ่งสั่งก็ยิ่งหิว ยิ่งเอาชามมาต่อยิ่งสนุก ถ่ายรูปขิงแข่งกับเพื่อนที่ไปด้วยกัน ใครกินน้อยกว่าเลี้ยงก็มี ยิ่งร้านไหนใจป้ำหน่อยก็แถมโค้กใหญ่ให้ขวดนึง ได้ใจลูกค้าไปเต็มๆ

เงยหน้ามองนาฬิกา ตอนนี้ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที
อยากกินก๋วยเตี๋ยวเรือ 
หิวอะ




SHARE
Writer
nicenitiwrite
นัก(อยาก)เขียน
Working on my writing discipline and book reviews.

Comments