ยามเมื่อเราเดินสวนทางกัน
ที่ของฉันถูกคนใหม่เข้ามาแทนที่อย่างช่วยไม่ได้
เธอคนนั้นมีรสนิยมคล้าย ๆ คุณ ทั้งยังเป็นคนตลกและมีเสน่ห์ ฉันพนันว่าคุณกับเธอจะต้องเข้ากันได้ดีแน่ ๆ เลย
ส่วนที่ของคุณน่ะเหรอ? ว่าไงดีล่ะ....ถึงแม้จะมีคนเข้าออกในชีวิตฉันหลายครั้งหลายครา แต่ก็ไม่มีใครมาเติมเต็มพื้นที่ว่างเปล่านี้ได้นอกจาก 'คุณ' หรอก

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าสุดท้าย...เราทั้งสองจะกลับไปยังวันแรกที่เจอกัน
ความผูกพันถูกรีเซ็ตกลับไปเป็นศูนย์ ความรู้สึกที่มีพังทลายจนหมด
เหลือเพียงความว่างเปล่าในใจ และคำถามที่ต้องการคำตอบ

ว่าทำไม......เราถึงมีจุดจบเช่นนี้?

ยามเมื่อเราเดินสวนทางกัน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เรามักจะไปไหนไปด้วยกัน พูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไปโดยมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า และความสุขประทับในหัวใจ หากแต่ตอนนี้ดวงตาสีน้ำตาลของเราทั้งสองต่างหลีกเลี่ยงที่จะสบกัน เนื่องจากรู้ว่าระยะห่างที่ค่อย ๆ โตนั้นไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป ไหนจะความอึดอัดและความทรงจำไหลเวียนไปทั่วจิตใต้สำนึก จนทำเอาฝีเท้าของเราทั้งคู่ต่างกระชับให้เร็วขึ้นเพื่อหลบหน้าอีกคนให้เร็วที่สุด

ถ้าเป็นไปได้....

หากฉันมีความกล้ามากกว่านี้ ฉันคงจะคว้าตัวคุณมากอดไว้แน่น ๆ
กล่าวขอโทษในสิ่งที่ทำผิดไป และในส่วนที่อาจดูแลคุณได้ไม่ดีพอ
อยากจะเคลียร์ความรู้สึกของพวกเราให้ชัดเจน ทำให้มันจบลงโดยไม่มีอะไรค้างคาแบบนี้อีก
และที่สำคัญที่สุด ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ตั้งแต่วันที่เรารู้จักกันจนวันนี้
 ฉันไม่เคยเกลียดคุณเลยนะ....
SHARE

Comments