คำสารภาพ





ฉันตื่นขึ้นอีกครั้งบนเตียงนอนที่ยังมีกลิ่นของคุณ

คุณที่ไม่ใช่ของฉันเลยทั้งตัวและหัวใจ
คุณไม่อยู่แล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน
ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าไม่ใช่ความฝัน

“สุขสันต์วันเกิดนะ ขอให้มีความสุขทุกวัน” เราเองที่โทรไปปลุกคุณแต่เช้า
“ตื่นเช้าจัง”
“ป่าวเลย ไม่ได้นอนต่างหาก รอแฮปเป็นคนแรกอยู่”
“เกินไปจริงๆ” คุณหัวเราะตอบ

‘ใช่ เกินไปจริงๆ’ ฉันคิด
เพราะความจริงแล้วคือแอบนอนหลับๆตื่นๆด้วยความคิดถึงคุณอยู่ทั้งคืน

เรามีวันเกิดห่างกันสองวัน
วันเกิดเราเมื่อวานก่อนคุณมาหาเราหลังเลิกงาน
“เลิกงานกี่โมง ไปค้างที่ห้องได้ป่าว” 
“วันเกิดเราเลยจะมาหาเราหรอ” เราถามกลับ
“ป่าว อยากไปหาอยู่แล้ว ตกลงว่าให้ไปไหม”
“แล้วแต่จ้า” ฉันตอบ
นี่มันชี้โพรงให้กระรอกชัดๆ คุณมีเจ้าของแล้วและฉันควรจะตอบว่าไม่ได้

แล้วคุณก็มาจนได้
ในห้องที่มีแค่เราสองคน

“นอนไม่เห็นหลับเลย” ฉันเริ่มบทสนทนาในความมืด
“ตื่นเต้นหรอ” คุณตอบพร้อมกับโอบรัดตัวเราในอ้อมแขน
“ก็นิดหน่อย ไม่เคยมีคนแปลกหน้ามานอนด้วย”
“ครั้งแรกเลยป่ะ”
“บ้า ครั้งแรกอะไร เคยไปนอนกับสาวมาเยอะล่ะสิ”
“ก็เคย..กับแฟนเก่า”
“หรอ แต่เราไม่ใช่แฟนกันนะ” ไออุ่นที่กอดรัดตัวฉันค่อยๆคล้ายลง
“นั่นสินะ” พูดจบเขาก็นอนหันหลังให้ฉันราวกับรู้สึกผิด

ฉันมองดูคุณอยู่อย่างนั้น 
เป็นความสุขบนความรู้สึกผิดจริงๆแหละ
กลายเป็นฉันที่เริ่มวอแวคุณบ้าง

“หนาวจัง กอดหน่อย” คุณหันกลับมากอดฉันอีกครั้ง
ฉันหลับตาลง ขออยู่อย่างนี้นานๆได้ไหมเพราะรู้ว่าพรุ่งนี้คุณก็ต้องไปอยู่ดี. 
ที่อยู่กับฉันใช้เวลาด้วยกัน 
นั่นเพียงฉันแค่คิดไปเองใช่ไหม

เมื่อวานวันเกิดฉัน และพรุ่งนี้วันเกิดคุณ
ฉันลืมตาขึ้น มีคุณอยู่ข้างๆ
รู้สึกเหมือนหลับตาแต่ไม่ได้หลับเลยทั้งคืน

“คิดถึงจัง” ฉันกระซิบข้างหูคุณเบาๆ
“ก็อยู่ข้างๆแล้วนี่ไง” คุณตอบแบบยังไม่ลืมตา
“แต่เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว” 
“ไม่เป็นไรนะ” ไม่มีคำปลอบใจที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆ
“ขอวอแวหน่อยได้ป่าว” ฉันอ้อน
“ไหน วอแวยังไงคะ” 
ฉันเอาจมูกไปชนกับแก้มคุณเบาๆ
คุณยิ้ม “ใครสอนให้ทำงี้”
ฉันวางนิ้วชี้ลงบนตัวคุณแล้วยิ้มตอบ
“เด็กน้อยย” ชอบเวลาคุณเรียกอย่างนี้จัง

ฉันวอแวคุณอยู่หลายครั้งเหมือนกันในเช้าวันนี้ 
ครั้งที่วอแวหนักสุดคงจะเป็นตอนที่เอาจมูกไปชนกับจมูกคุณ 
“วอแวขนาดนี้เดี๋ยวก็อดใจไม่ไหวหรอก” คุณพูดพลางเอาหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น ฉันหลับตา
ริมฝีปากเราแตะกัน คุณเริ่มชิมริมฝีปากฉันช้าๆ
เวลาหยุดเดินไปเสียววินาที
แล้วที่เธอกอด จูบนั้นที่ได้ 
บอกฉันทีว่าจริง หรือฉันคิดไปเอง 

ฉันลืมตาขึ้นสบตากับคุณอีกครั้ง
“สอนวิชาวอแวให้อีกแล้ว ถ้าวอแวเก่งกว่านี้ระวังจะไปไหนไม่รอดนะ” 
“นั่นสิขอโทษนะ เราไม่น่าสอนอะไรแบบนี้เลย” คุณตอบ
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมักพุ่งเข้ามาในช่วงของการจากลา
“กลับไปดูแลคนของคุณเถอะ” เรายิ้มตอบ


ฉันวางโทรศัพท์แล้ว 
ยังมีเวลาพอที่จะกลิ้งอยู่บนเตียงคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น
กลิ่นของคุณยังติดอยู่บนที่นอน
ไออุ่นของคุณก็ยังวนอยู่รอบตัว
สัมผัสนั้นที่ปากของฉันยังจำได้ขึ้นใจ ..

ถึงแฟนของคุณ
เราขอโทษ
แม้ว่าจะไม่น่าให้อภัยเลยสักนิดก็ตาม. 








SHARE
Written in this book
ความรักสอนเราว่า
เพลย์บอยต้องไม่เสียใจนาน
Writer
Planetary
Stranger
จำฉันได้หรือเปล่า

Comments