ยังไม่ลับขอบฟ้า
ประเพณีเก่าแก่ของญี่ปุ่นกล่าวไว้ว่าวันที่ 7 เดือน 7 หรือวันทานาบาตะ เป็นวันที่คำอธิษฐานที่ผู้ใดเขียนลงบนกระดาษและผูกไว้กับต้นไผ่อาจกลายเป็นจริง

ถ้าตำนานที่กล่าวขานกันนั้นเป็นเรื่องจริงล่ะก็ อะไร ๆ ก็เป็นไปได้งั้นหรือ

ทั้งสิ่งที่ปรารถนาสุดหัวใจ สิ่งให้อยากให้เกิด สิ่งที่ไม่อยากให้เกิด ความใฝ่ฝันบ้า ๆ บอ ๆ

หรือกระทั่งสิ่งที่ตระหนักรู้ดีว่าจะไม่มีวันสมหวัง ก็จะสมหวังจริงหรือ


เพราะฉันต่อสู้กับคำว่าผิดหวังมานานสิบหกเดือนแล้ว ถึงกระนั้นเวลาล่วงผ่านไปนานถึงขนาดนี้กลับไม่เคยเอาชนะได้เลยสักครั้ง

ความผิดหวังในเรื่อง ๆ เดียวนั้นคอยลอบกัดฉันจากทุกทิศ และทุกเวลา

คอยตามหลอกหลอนทั้งนอนตื่นและตอนนอน คอยฉายภาพจำเศร้าสลดให้ดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งในโลกจริงและโลกฝัน


ฉันพยายามหาวิธีกำจัดมันทิ้งทุกหนทาง ไม่ว่าจะพยายามลืม ทำเมิน หรือมองโลกในแง่ดี แต่ถึงอย่างนั้นความผิดหวังก็ยังคงอยู่ไม่ว่าผ่านไปนานแค่ไหน และไม่รู้ว่าอีกกี่ปีถึงจะหายไป หรือจะหายไปได้จริงหรือไม่ก็ไม่รู้


เมื่อสิบหกเดือนก่อน เราสองคนเคยเป็นดาวตกที่พุ่งสวนกันไปคนละทาง

ฉันยังจำได้นะ

ยังจำดาวดวงนั้นได้ดี


แต่ไม่เคยคิดว่าความเศร้าของช่วงเวลานั้นจะยืดยาวมาจนถึงตอนนี้

ไม่เคยคิดว่าความรักที่เคยมีให้จะคงอยู่ทนเนิ่นนานตราบถึงตอนนี้



เราตกสวนกันไปนานมากแล้ว ถึงเอี้ยวตัวกลับไปมองเส้นทางเดิมที่เคยทะยานผ่านมาไกลแสนไกลจนมองไม่เห็นคุณแล้ว ฉันก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่ดี

ความปรารถนาในใจแม้ดูเหมือนใกล้มอดดับแต่แท้จริงยังกลับคุกรุ่น
มากซะจนเรียกได้ว่าแผดเผาทำร้ายตัวเอง

ดาวตกอย่างฉันยังคงพุ่งต่อไป ไม่ร่วงลับขอบฟ้าเสียที
กระทั่งผ่านมาเกินปีกว่าก็ยังคอยพร่ำเพ้อ เว้าวอนให้คุณหันมามอง
  

รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ รู้ตั้งนานแล้วด้วยนะ จนกระทั่งมันจบแล้ว แต่ทำไมยังหยุดไม่ได้ก็ไม่รู้


อยากให้ตัวเองลืมทุกสิ่งที่อย่างที่เคยเกิดขึ้นได้ไว ๆ สักที


ความรู้สึกของฉันควรจบตั้งนานแล้ว

อยากขอพรให้แสงของดาวดวงนี้ดับลงเสีย 
ในเมื่อคำอธิษฐานของดาวตกไม่เป็นจริง มันก็ควรจะเลือนหายไปจากท้องฟ้าได้แล้วสิ



ได้โปรดทำให้ฉันหายไปพร้อมกับค่ำคืนนี้ที่นภาถูกแต่งแต้มไปด้วยดวงดาวดวงอื่น ๆ 
จะได้ไม่มีคนทันสังเกตว่าฉันทรมาณแค่ไหนท่ามกลางเทศกาลสดใสเช่นนี้
 
ปล่อยให้ดาวตกดวงน้อย ๆ ที่ไม่สมหวังดวงนี้ถูกบดบังจากแสงความสุขของหมู่ดาวนับร้อยพันดวงอื่นที่เปล่งแสงอย่างสมหวังทีเถิด


  
SHARE
Writer
Salynne
นิสิตคิดมาก
เขียนทุกอย่างที่รู้สึกแต่ไม่กล้าพูด วาดรูปประกอบเอง

Comments