ลบความทรงจำผมซะสิ


นี่ก็คงจะเป็นบทสนทนาสุดท้ายระหว่างเรา
1 กุมภาพันธ์ วันสุดท้ายที่ผมต้องเลือกลืมคุณ

Me : สุขสันต์วันเกิดนะครับ ขอให้มีความสุขที่สุดในโลก

ผมทักเธอไปในเวลา23:59ซึ่งยังเป็นวันที่31มกรา วันเกิดของเธออยู่


You: ขอบคุณนะคะ
You: ขอโทษด้วยที่ไม่ได้อวยพรให้

Me: ไม่เป็นไรครับ

You: อยากอวยพรนะ แต่สมองสั่งว่าไม่ได้

Me: ทำไมอ่ะ

You: เหตุผลคงไม่ต้องพูดกันละมั้ง

ผมทำผิดต่อเธอไว้เยอะเลยล่ะ

Me: โอเค ไม่เป็นไรครับ
Me: ฝันดีนะ

มันคงไม่เป็นการดีสักเท่าไหร่ หากเรายังพูดถึงมัน เพราะทั้งผมและเธอเราก็เจ็บไม่ต่างกัน ผมจึงเลือกประโยคที่จะจบการสนทนานี้ให้เธอได้ เพราะเธออาจจะไม่ได้อยากคุยกับผม

You: ลืมกันแล้วหรือยัง

เป็นคำถามที่...

Me: หมายถึงเรื่องอะไร
Me: เพราะไม่เคยลืมสักเรื่อง
Me: เรื่องที่ทำไว้นั่นก็ด้วย ขอโทษนะครับ
Me: แล้วพี่ล่ะ ลืมรึยัง?

You: เมื่อก่อนคิดว่าลืมทุกอย่างไปแล้วจริงๆ พอมาถึงตอนนี้ เหมือนอะไรไม่เคยเปลี่ยนแปลง
You: เข้าใจคำว่า ยังรักอยู่ แต่ไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ยังรักอยู่ แต่ไม่มีทางเป็นเหมือนเดิม..
เป็นคำที่ฟังแล้วจึกดีจัง มันตรงใจ คิดอยู่ตลอดเวลามาตั้งนาน พอรู้ว่าเขาคิิดเหมือนกันมันก็จุกสุดๆไปเลยละครับ อารมณ์ที่รักสุดหัวใจแต่ก็รู้แก่ใจดีอยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้น่ะ เจ็บที่สุด


Me: เข้าใจสิ
Me: เพราะนี่ก็กำลังเป็นอยู่

You: แล้วทำไมตัวต้องทำแบบนั้นวะ

Me: เค้าไม่รู้
Me: เค้าไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้

ถ้าตอนนั้นผมรู้ ผมคงไม่ถอดใจเรื่องของเราง่ายๆ ต่อให้ต้องทะเลาะเหนื่อยขนาดไหนผมคงจะจับมือเธอเอาไว้ ถ้าสุดท้ายผมก็รู้ว่าการดึงคนอื่นเข้ามามันไม่ได้ช่วยทำให้ผมเลิกรัักเธอเลย


You: อืืม ช่างเถอะ คงจะร้องเพราะเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้าย

ไม่นะ ผมไม่อยากทำเธอร้องไห้อีกแล้ว แค่นี้ผมมันก็แย่เกินแล้ว ไม่ร้องนะครับ ผมควรจะปลอบเธอยังไง ใจผมตอนนี้มันโคตรลนลาน

Me: ไม่เอาไม่ร้อง
Me: เดี๋ยวไม่สวย

เดี๋ยวผมจะร้องตาม.. ไม่สิ ไม่ทันแล้ว ผมร้องไปตั้งนานแล้วนี่นา ได้แต่ปาดน้ำตาทิ้งเบาๆ

You: ตั้งแต่ต่อนี้ไป คิดซะว่าเราไม่เคยรู้จักกัน
มาถึงตรงนี้ ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายความเจ็บของผมยังไงดี เอาเป็นว่ามันเจ็บที่สุดตั้งแต่ผมมีชีวิต

Me: จะเอาแบบนี้จริงหรอ
Me: ถ้าเค้ายื้อตัวยังจะทำแบบนี้อยู่ไหม

You: มันไม่มีทางกลับเป็นแบบเดิมได้

อืม รู้ดีเลยล่ะ

You: ถึงหัวใจจะโหยหา
You: แต่สมองตรงกันข้าม

Me: ก็รู้
Me: แต่มีอยู่ถึงจะทรมาน
Me: แต่มันก็ดีกว่าไม่มี

เธอจะคิดเหมือนกันบ้างไหม ว่าการที่ต้องมานอนร้องไห้ทุกๆคืนเวลาคิดถึงเรื่องเก่าๆ มัน
ทรมาน แต่ถ้าเลือกได้ ก็ยังจะขอให้มันเคยเกิดขึ้น และจะขอให้ยังมีเธออยู่ในชีวิตเหมือนเดิม แม้อยู่ในสถานะอื่นมันจะเจ็บก็ตาม แต่ผมยอม

You: ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

Me: เราจะไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกับอีกใช่ไหม

You: ตั้งแต่นี้และตลอดไป

เหมือนเป็นคำสั่งของพระเจ้า วินาทีนั้นเหมือนมีฟ้าผ่าลงมากลางใจ แยกหัวใจของผมออกเป็นสองซีก และไม่มีวันกลับมาสมานกันได้อีกหมือนเดิม เธอคนนี้กำลังจะจากผมไปแล้ว ไม่ได้จากตายแต่จากเป็นแบบตลอดกาล

Me: ตัว
Me: ไม่ไปไม่ได้หรอ
Me: จะไม่กวนใจ ให้ทักแค่ปีละครั้งก็ได้

ฉันยอมเธอหมดเลย

Me: ไม่ได้หรอ
Me: เค้ารักตัวนะ
Me: จะไม่ดื้อจะไม่ซน

ยอมแบบที่ไม่เคยยอมให้ใคร

Me: ....
Me: ถ้านั่นเป็นสิ่งที่ตัวต้องการ เค้าก็จะเชื่อฟัง

เพราะว่ารักคำเดียว

Me: ลาก่อนนะครับ จะไม่มีวันลืม

และเธอก็ไม่กดเข้ามาอ่านอีกเลย..




ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าก่อนที่เธอจะเข้ามา ผมเคยใช้ชีวิตยังไง สุดท้ายถ้าเลือกให้ผมไปแล้ว ก็ต้องมีความสุขมากๆนะครับ ให้สมกับความเสียใจครั้งนี้ของผมนะ


- ผมรักคุณ -
SHARE
Writer
ice_Crystal
oasis
แด่เธอ

Comments