เปล่าเปลี่ยวเป็นเหย้าเรือน
เขามีเปล่าเปลี่ยวเป็นเหย้าเรือนแต่ครั้งยังเยาว์

เสาเข็มถูกตอกลงในผืนดินแห้งแล้ง​ในหัวใจโดยโทสะของผู้เป็นพ่อ

ก่อนกอรป​วางอิฐก้อน​เป็นผนึกแผ่น​ด้วยหวาดกลัว

ทุกคืน​วัน​ เขารุกเร่ง​เป็นก่อร่างเพื่อหนีห่าง​ผีสาง​ในตะคุ่มเงา



สิ่งอันเขาเรียกว่าบ้าน

หลังที่ไร้บานหน้าต่างและประตู​

เขา​มักจะหมดเวลาไปกับการ​ตรวจ​สอบให้แน่ใจว่า​รูช่องรอบบ้าน​ถูกผนึกจนมิดชิด

ทึมทึบของบ้านให้ความสุขแก่เขา

พอกันกับที่​ช่องระหว่าง​อิฐที่แสงลอดผ่าน​ทำให้เขา​หวั่นวิตก



เขาเติบโตใน​สิ่งนั้น

สิ่งที่นานวัน​ยิ่งแน่นหนา​

นานวัน​ยิ่งมืดมิดและอับชื้น



ในเงียบเชียบ​เขา​หลับตา​ลง

ในบ้านหลังนั้น​

แม้ขณะที่อยู่ในอ้อมอก​คนรัก
SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments